Na jaren van continuïteit schijnt het muzikale spectrum dat vanuit het Canadese Montréal door Constellation gedicteerd wordt toch wat uit te dijen. Do Make Say Think, Fly Pan Am en Hanged Up waren de eersten om te kappen met het epische doch intussen stereotiepe gitaargeluid dat Godspeed You! Black Emperor en A Silver Mt. Zion wereldwijd verspreiden, maar ook Hrsta slaat intussen deze weg in.
Mike Moya, die eerder bij GY!BE, Set Fire To The Flames, Molasses en Esmerine zat, houdt zich al een tijd ledig met Hrsta en zijn ontdekkingstocht gaat iedere release verder. Op Hrsta’s derde, Ghost Will Come And Kiss Our Eye, beperkt Moya zijn gitaarspel en zorgen vooral harmonium en orgel voor de nodige melancholie. Daarnaast brengt Moya ook de bezetting terug van zeven tot vier personen. Naast Moya duiken Brooke Crouser (Jackie-O Motherfucker), Eric Craven (Hanged Up) en Fahey-adept Harris Newman (Esmerine) op.
De voornaamste koerswijziging ten opzichte van voorganger Stem Stem in Electro is dat Hrsta’s nieuwste veel consistenter is. Aan de ene kant vind je er haast geen muzikale reminiscenties aan moedergroep GY!BE meer terug, maar ook de zoektocht naar een nieuwe muzikale invulling – die op de voorganger toch voor een chaotische aanpak zorgde – lijkt met succes beëindigd.
Ghost Will Come And Kiss Our Eye klinkt heerlijk dromerig. Sfeervolle stukken wisselen af met meer klassieke composities waarop Brooke Crouser haar stem verheft. Dit zorgt voor een evenwichtige muzikale invulling die langzaam naar een climax toewerkt, om vervolgens uit te monden in het uitgesponnen ‘Kotori’. Nadien volgt er als epiloog nog een interpretatie van ‘Holiday’, ooit gecomponeerd door de Bee Gees, maar intussen op een knappe manier naar de hand van Hrsta gezet.
Alle rechten voorbehouden
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je: