Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Een van de talrijke projecten met atomen van het zelden geëvenaarde Godspeed You! Black Emperor in het bloed – wie kan ze allemaal volgen? – is Hrsta, het viertal dat ons sinds 2000 op drie bijzonder mooie platen heeft getrakteerd. Het specifieke element heet Mike Moya, mede-oprichter van Godspeed en samen met Efrim Menuck wellicht de meest invloedrijke factor in de superband op rust. Dat geldt alleszins voor de beginjaren, want Moya verliet Godspeed in 1998 om later andere Constellation paradepaardjes tot leven te wekken als daar zijn Set Fire To Flames, Molasses en Hrsta.

De licht vreemd klinkende naam Hrsta, uit te spreken als “her-shta”, ontstond toen Moya zijn handboek Sanskriet doorzocht naar een niet alledaagse klankcombinatie en betekent zoveel als ‘verheugd’. De typische, wenende gitaarklanken die we kennen van de vroege Godspeed stopt Moya ook in Hrsta, en met zijn klagende, van melancholie doordrenkte stem voorziet hij de niet-instrumentale nummers van een tekst. Belangrijk in het geluid van het Canadese viertal, en zeker op deze ‘Ghosts Will Come And Kiss Our Eyes’, is het orgel van Brooke Crouser, het vrouwelijke bandlid en onderdeel van het al even experimentele Jackie-O Motherfucker.

Om met de bij momenten hemelse pracht van Hrsta te beginnen, prijzen we ten zeerste openingstrack ‘Entre La Mer Et L’Eau Douce’ aan, dat zijn titel deelt met een Canadese film uit 1967. Het nummer wordt letterlijk in gang geblazen door het orgel van Brooke Crouser, maar in tegenstelling tot wat de wekelijkse hoogmis als muzikaal spektakel aanbiedt, brengt de introductie van Moya’s gitaargejank het geheel tot beduidend hogere sferen dan het effect dat een fles miswijn ooit op de pastoor zal hebben. Vooral de tweede helft is zo bovenaards dat je terstond door de grond lijkt te zakken en even alles rondom je als momentaan verwaarloosbaar beschouwt.

Een song mét zang die onze volledige goedkeuring geniet, is ‘The Orchard’. Het nummer toont de andere kant van Hrsta: de folkzijde, waarbij het sferische evenzeer onontbeerlijk is maar meer evidente songstructuren de nummers smeden. Denk aan Espers, zij het een stuk aardser en minder sprookjesachtig. In dezelfde categorie vinden we afsluiter ‘Holiday’, een cover van – oh ja – The Bee Gees. Hrsta’s versie is minstens even droefgeestig, maar klinkt uiteraard een stuk minder gedateerd. De ‘da da da’s’ in de refreinen zorgen er mede voor dat de cover een stuk zwaarder uitvalt dan het origineel, dat op zich al een sterk nummer was.

De langste track op Hrsta’s derde langspeelplaat, en beslist een van de betere, heeft de Spaanse titel ‘Hechicero Del Bosque’ gekregen. Geen verwijzing naar een voormalige trainer van Real Madrid, maar gewoonweg te vertalen als ‘woudtovenaar’. Het is een bezwerend folknummer met een post-rockstructuur waarvan de titel je aanzet er woudbeelden bij te bedenken, want de praktisch onverstaanbare lyrics zijn vooral als klanken functioneel. ‘Hechicero Del Bosque’ is opgebouwd in twee delen, het tweede een op hol geslagen finale in climaxstructuur. Het gaat er minstens even psychedelisch aan toe in ‘Kotori’, dat opent met een korzelige geluidsopname van de gezongen woorden van een vrouw maar snel overgaat in een feest van psychedelica zoals het vroege Pink Floyd het heeft bedoeld. Betoverend!

Er is weinig dat niet in goud verandert waar Mike Moya zijn handen aan heeft gezet. Met ‘Ghosts Will Come And Kiss Our Eyes’ laat Hrsta ons genieten van de derde knappe plaat op rij. Het is een mooi afgewogen mengeling van psychedelische folk en post-rock die live ongetwijfeld nog vernietigender zal uithalen dan de plaat ons kan bieden. Hou die kalender in de gaten!

www.digg.be