Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Krijgt u ook het vliegend schijt van mysterieuze albumtitels? Kan multi-interpretabiliteit u aan de reet roesten en wilt u gewoon weten hoe een plaat heet en waarom voor die noemer geopteerd is? Waar de ‘D’ in ‘D is Done’, de tweede full-cd van Madensuyu, voor staat, is ons ook een raadsel, maar speciaal voor u, waarde lezer, doen we enkele opties uit de doeken en tegelijkertijd onthullen we ook nog eens ons hoogstpersoonlijke oordeel over dit weerbarstige kleinood.

Damage is Done
Een weinig waarschijnlijke optie, want deze plaat is het bewijs dat Madensuyu weinig tot niets aan scherpte en intensiteit heeft ingeboet en nog steeds een ravage kan en wil aanrichten in uw gehoorwegen. PJ Vervondel en Stijn ‘Ylode’ De Gezelle beschikken namelijk nog steeds over een sound als een geladen Uzi in de handen van een Parkinson-patiënt. ‘FAFAFAFUCKIN’ en ‘Write or wrong’ zijn dan ook bezwerende adrenalineshots van nonsensicale kreten en scalpelscherp gitaarwerk die niet moeten onderdoen voor prijsbeesten als ‘Sugar On’ of ‘Suck On More To Come’. De sonische kogelregens van A Field Between reten het vlees al open, maar voor geronnen bloed is er bij Madensuyu duidelijk geen tijd.

Doing imitations is Done
Klinkt al logischer, hoewel Madensuyu nooit een creatieve herkauwer is geweest. Invloeden als Sonic Youth, Shellac en Mogwai vallen wel aan te wijzen, maar de Gentse tandem brouwt met deze ingrediënten een roesopwekkend kooksel dat volledig het hunne is. De middenvinger wordt opgestoken naar songconventies, muzikale trends of publieksverwachtingen. Ook op dit album schept Madensuyu een unieke, uit gitaar, drums en elektronische samples opgetrokken klankenwereld waar een paar duizend volt doorheen gejaagd wordt. Pure emotie wordt gebald in explosieve kortfilms en wie de stijl niet kan pruimen, moet maar oprotten.

Dishwashing is Done
Zou toch wat raar zijn!

Demons is Done
Helemaal uit den boze. De allesoverweldigende intensiteit waarmee gemusiceerd wordt, bewijst dat er opnieuw heel wat demonen moesten worden gemuilkorfd bij Vervondel en De Gezelle. Enkel de emoties dienen namelijk als leidraad in de muzikale therapie van ‘D is Done’. Toch zijn de songs daardoor geen amorfe hompen lawaai, wel integendeel. ‘My’ gromt, kraakt en piept als een gemartelde krankzinnige, maar toch is de stroomstoot behept met de focus van een laserstraal. ‘Oh Frail’ en ‘Tread on Tread Light’ komen naar Madensuyu-normen zelfs in de buurt van popsongs, maar het zijn wel exemplaartjes die middels krassende gitaren zelfs de meest eeltige olifantenhuid kunnen wegschrapen.

Driving fast is done
Dekt de lading niet, maar is ook niet helemaal onwaar. Net zoals ‘A Field Between’ bevat deze plaat ook een aantal ingetogen nummers die niet onmiddellijk bloed ruiken. De bevreemdende intro ‘Woman’ doet zelfs aan Ignatz denken en hoewel ‘Time’ niet de emotionele climax van ‘Papa Bear’ kan evenaren, zal de song menig koekenbroden hart tot kruimels verpulveren. Met het gefluisterde titelnummer valt ten slotte het aan flarden gereten gordijn over ‘D is Done’. Madensuyu klonk nooit verstilder, tot door en merg en been snijdende gitaarnoise een einde maakt aan het oog van de storm.

Doing desirable dental nurses is Done
Je weet maar nooit. Hoe de titel van de nieuwe Madensuyu in z’n volledigheid ook mag luiden, het staat vast dat de band ons voor een tweede keer inpalmt met z’n bezwerende en unieke geluidsidioom. ‘D is Done’ zuigt je ongenadig mee in een wervelende geluidstrip en lost z’n greep nergens. Die spannende dynamiek en overrompelende intensiteit maken van Madensuyu een aberratie in het grotendeels uit slippendragers bestaande muziekwereldje. Vervondel en De Gezelle leggen opnieuw hun hart en ziel in hun muziek en dat voel je op ‘D is Done’ in elke noot!

www.digg.be