Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

n de backstage van de AB zou de sfeer niet kalmer kunnen zijn – de stilte voor de geluidsstorm, blijkt later. Voorlopig ziet de lange, magere Aaron Turner, zanger/gitarist en frontman van Isis, er nog behoorlijk ontspannen uit.

Hun nieuwste telg, “In the Absence of Truth” is nu meer dan een half jaar oud. Na een Amerikaanse tournee en een quick stop bij de Britten, zijn de kerels van ISIS duidelijk verheugd om weer op het vaste land van Europa te kunnen lopen. “We’re glad to be out of the UK” vertrouwt Aaron mij toe: “We zijn sowieso heel blij dat we op zoveel plaatsen mogen optreden en toeren, maar als het aankomt op alles wat erbij komt kijken, zoals de zalen, de organisatie en vooral het eten, dan verkies ik toch Europa boven de rest van de wereld”. Een gesprek over inspiratie, muziektechnologie, en straffe negers…

Jullie zijn eigenlijk nog maar net op tournee geweest door de Verenigde Staten, om dan enkele weken later weer helemaal opnieuw te beginnen aan deze kant van de Atlantische oceaan. Niet een beetje te veel hooi op de vork genomen?
Aaron Turner: Ach nee, dat valt eigenlijk best wel mee, want ik vind optreden nog steeds even leuk als in het begin. Ik ben echter wel blij dat we na deze Europese tournee een pauze hebben ingepland, daar kan ik dan ook naar uitkijken.

Jullie touren nu met Oxbow, een noisecollectief uit San Francisco. Toffe kerels?
Fantastisch eigenlijk. We hebben er vroeger al mee opgetreden in de States, en we beginnen ze te leren kennen. Heel toffe kerels, vaak zijn ze het omgekeerde van die ruige personages die ze op het podium vertonen.

Dan heb je het vooral over Eugene Robinson (frontman van Oxbow en tevens zwarte reus, jb) vermoed ik. Vraagje: is die kerel in het echt ook zo gigantisch en zo intens als hij eruit ziet op een podium?
Jup (lacht). Eugene is een grote kerel, zowel letterlijk als figuurlijk. Maar met een hart van goud, uiteraard.

The End Result is Key

Jullie muziek wordt vaak in een heel resem hokjes ingedeeld: post rock, post metal, progressive metal, atmospheric sludge, en zo kan ik nog even doorgaan. Hoe zou jij jullie muziek beschrijven?
That’s a good question. Als je mij echt zou dwingen een genre te noemen, zou ik onze muziek als donkere, psychedelische rock omschrijven. We zijn erg gegrond in de rocktraditie, maar dan met heel veel invloeden van buitenaf. Maar onze stijl hangt ook niet vast aan een genre. Om een voorbeeld te geven: Ik heb net een lp gekocht van de Britse Dub Step artiest Burial. Qua genre ligt dat ver van ons, maar die neiging naar minimalisme en subtiliteit in de structuur van zijn nummers is bij ons ook een belangrijk aspect. Niet alles valt te verklaren met een genreaanduiding.

In the Absence of Truth is nu al een tijdje uit. Hoe zijn de reacties van collega’s en vrienden tot nu toe?
(fronst) Gemengd. Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat we nu een reputatie hebben opgebouwd, en dat brengt verwachtingen met zich mee. Voor sommigen is “In the Absence…” volledig wat ze verwachtten, voor anderen weer helemaal niet.

De nieuwe plaat valt te omschrijven als een vervolmaking van jullie stijl, maar dan met een iets lichtere, meer melodische atmosfeer. Jullie zijn al sinds ‘Celestial’ meer en meer naar het atmosferische en melodische toe aan het gaan, en weg van het dronegeluid. Bewuste keuze?
Nee, ik denk het niet. Dat is eerder de natuurlijke evolutie van onze sound. Wie weet wat we in de toekomst nog gaan maken? En ook hier lopen de meningen uiteen: sommige mensen zeggen dat we niet ver genoeg vooruit zijn gegaan vergeleken met de vorige albums, anderen zeggen dan weer dat we té ver weg zijn gegaan van onze succesformule.

Sommige mensen kun je niet tevreden stellen, hé?
(lacht) Weet je, toen ‘Oceanic’ uitkwam waren we – zelfs voor een underground band – heel onbekend. De hype die toen losbarstte, die zullen we nooit meer opnieuw beleven, en eigenlijk stoort dat me niet. Ik vind dat we eigenlijk beter functioneren als band op dit moment dan op gelijk welk punt in onze carrière. We zullen vooral blijven doen wat we zelf goed vinden,

Wie is die “we” dan? Jullie zijn met vijf, ik kan me niet inbeelden dat iedereen evenveel te zeggen heeft bij het creatieve proces.
Toch wel hoor, al is dat soms wel moeilijk. Maar ik zou mij ook zorgen maken als het wél makkelijk was. We hebben ondertussen een heel simpele regel: iedereen moet 100% tevreden zijn met het eindresultaat van een nummer, anders wordt het niet opgenomen. Of we werken eraan tot iedereen tevreden is.

Jij bent frontman, schrijft de lyrics, en bent oprichter van Hydra Head, het label waarop veel van jullie ep’s verschenen zijn. Telt jouw mening dan toch niet iets meer dan die van een ander?
Nee, dat staat daar los van. Het maakt ook niet uit wie wat geschreven heeft, the end result is key. Stel nu dat bijvoorbeeld Bryant (Meyer, tweede gitarist en toetsenist, jb) nu toevallig niet echt heeft meegeschreven aan een bepaald nummer, maar hij is wel tevreden met het eindresultaat, dan is het nummer goed en gaan we verder.
Het wordt wel steeds moeilijker met elk album. We willen onszelf niet telkens opnieuw uitvinden, maar we willen wel een degelijk album met een eigen geluid, en dat wordt er niet makkelijker op met de jaren.

Die indruk geven jullie dan toch niet: sinds 1998 brachten jullie drie dikke ep’s, vier full albums, vier live platen, een rits collaboratie-cd’s en het “remixes/reinterpretations” album van ‘Oceanic’ uit: dat kan men een deftig rendement noemen.
Ja, we zijn een highly productive band (lacht). Niet dat we er speciaal om doen hoor, zo functioneren we gewoon.

Jullie hebben echter ook ferm wat nevenprojecten: jij werkt bij Hydra Head, maar je bent ook lid van Old Man Gloom, en Bryant speelt ook bij Red Sparowes. Valt dat allemaal te combineren?
Dat is eigenlijk goed te doen, want we zijn gewoon continu met muziek bezig nu. Soms is het wel eens stresserend, maar in de laatste jaren zijn we van een parttime band naar een fulltime band geëvolueerd. We hebben geen day jobs meer, behalve misschien mijn werk bij Hydra Head, maar dat is ook muziek.

Maar Bryant is bijvoorbeeld na de helft van zijn tournee met Red Sparowes weg moeten gaan om met de tournee van Isis mee te doen: begint het op zo’n momenten niet te wringen?
Ik weet dat Bryant gelukkig is, zolang hij maar met muziek kan bezig zijn. Ik denk dat hij ook een iets grotere loyaliteit voelt tegenover Isis, aangezien Isis er was vóór Red Sparowes. Hij is nog steeds een integraal deel van Red Sparowes, het feit dat iemand hem nu even vervangt op de tournee, stoort hem niet echt denk ik.

isis2.jpgStraffe hiphop

Op het podium hebben jullie een hele resem aan elektronica en effectpedalen staan. Eigenlijk valt elk geluid tegenwoordig na te bootsen met een simpele stamp op een stompbox. Voor iemand die een uniek geluid belangrijk vindt: ben je niet bang dat alles op den duur hetzelfde gaat klinken?
Qua elektronische mogelijkheden zijn we inderdaad ver gekomen vergeleken met de onderwatermicrofoons en experimenteerwerk op ‘Sgt. Pepper’s’ en dergelijke, maar denk eraan dat men bij het ontstaan van de elektrische gitaar ook zei dat het een kruk zou worden voor oninventieve muzikanten. Het hangt er gewoon vanaf hoe je het bekijkt: je kan al die technologie gewoon gebruiken om een sound van een ander te kopiëren, of je kan ze aanwenden als tools om jezelf meer mogelijkheden te geven en je eigen ideeën beter te kunnen ontwikkelen.

Welke artiesten doen dat volgens jou? Welke cd’s heb je zelf mee op tournee?
Er is o.nder andere deze band (wijst naar zijn T-shirt van Ktl), een project van Stephen O’Malley en Peter Rehberg waar we gisteren mee opgetreden hebben. Zij verenigen eigenlijk twee dingen die mij sterk aanspreken, namelijk experimentele elektronica en een metal-achtig gevoel voor esthetiek. Ik heb graag muziek die verschillende genres vermengt. Verder is er een Zweedse blackmetal band met de naam Wataen, die net een machtige cd hebben uitgebracht. Ook de laatste twee albums van Ghostface Killa zijn verpletterend vind ik. Die kerel slaagt erin twee fuckin’ awesome albums uit te brengen in één jaar, terwijl de meeste rappers moeite hebben met één cd in dubbel zoveel tijd. Straffe kerel, echt.

Zijn er soms artiesten die jullie inspireren bij het maken van een nieuw album?
We luisteren allemaal naar heel uiteenlopende dingen. Daarom dat we ook nooit meer covers zouden maken (Isis maakte ooit één enkele cover, ‘Hand of Doom’ van Black
Sabbath, jb). Zelfs al zouden we willen, we zouden het nooit eens worden over welke song. Inspiratie komt bij ons ook niet enkel uit muziek, maar van overal, uit literatuur, cinema, strips, …

…geschiedenis? Een vaak terugkerend thema in het nieuwe album is Hasan-i Sabah (een islamitische missionaris uit de 10e eeuw waarrond veel mythes bestaan, jb). Hoe kwam je daarbij terecht?
Ik ben daar per ongeluk opgestoten, en het werd de vonk voor de lyrics van de hele plaat. Hasan-i Sabahs lijfspreuk (“nothing is true – everything is permitted”) siert ook de cover en diende als inspiratie voor de titel. Iedereen van de band heeft uiteenlopende inspiratiebronnen, en in mijn geval is dat vaak wat ik lees. Hasan-i Sabah is echter niet de enige inspiratiebron geweest, maar kan wel de rode draad genoemd worden.

Zou je ooit verleid kunnen worden om een concept album te maken rond één enkel literair werk, zoals Mastodon deed voor ‘Leviathan’, dat op Moby Dick gebaseerd is?
Eigenlijk zijn al onze cd’s conceptalbums. Al sinds ‘Celestial’ is een eenheid van thema een belangrijk aspect voor ons. We zijn daarin misschien niet zo direct en transparant gelinkt aan één werk, maar ik vind dat je elk thema moet aanvullen met andere inspiratiebronnen.

Wat mogen we in de toekomst nog verwachten van Isis? Komt er een remix-album van In the Absence of Truth?
Ik denk niet dat we ooit nog een volledig album aan remixes gaan maken, maar we hebben wel plannen om twee singles uit te brengen, waar dan een remix, eventueel een live versie en een video bij zouden zitten. We denken ook van er de geïsoleerde audiotracks bij te steken, zodat mensen zelf hun remix kunnen maken van de songs.

Hella cool! Nog goed nieuws?
Wel, we zijn nog aan een dvd bezig, en als alles goed gaat zouden we in de herfst, na een kleine pauze, aan het volgende album beginnen werken.

Leg voor mij alvast een kopie opzij!
(lacht) Ok, dat doen we misschien wel!

Mijn jaar is goed. Succes met het optreden!

www.digg.be