Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Vier rock-‘n-roll bands op één avond. Perfect vreten voor de decibelafficionados onder ons. Dit alles werd geserveerd in de Vooruit te Gent. Het kunstencentrum in de Arteveldestad heeft eerder geponeerd opnieuw een prominente plaats te willen innemen in het clubcircuit zoals destijds en ze lijken goed op weg om die missie tot een goed einde te gaan brengen. Duitsers, Belgen, Engelsmannen en Zweden. Het zou een mop kunnen zijn, maar Boozed, Paranoiacs, Demented Are Go en The Hellacopters maken geen gevangenen!

De eer van de aftrap valt te beurt aan Boozed, vijf jonge kerels die het rock-‘n-roll vuur brandende houden. De weinige aanwezigen krijgen waar voor hun geld: na één lange soleersessie midden in het publiek – lang leve de draadloze systemen – sluit de band af met een amusant gitaarduel.

Paranoiacs, die nog steeds weten hoe ze een feestje moeten bouwen, waren als volgende aan de beurt. Zanger-gitarist Hans Stevens draagt Born A Sinner op aan het publiek, inmiddels voltallig aanwezig. I’ve Been Waitin’ blijft een heerlijk nummer en ontbreekt uiteraard niet. De heren schamen zich – terecht – niet voor hun Eurosongavontuur en brengen dus ook Shout It Out met volle goesting.

Ook Johnny Cash komt aan bod middels middels een uptempo versie van Ghostriders In The Sky, vakkundig afgewerkt met de eindakkoorden van Ace Of Spades. Bijna net zo leuk als broerlief Raf Stevens die zich ontpopt tot een jonge Iggy Pop (bloot bovenlijf: check), maar dan één die nog slechter zingt. De energie van Turbonegro’s Denim Demon was er wel degelijk. Vocale topprestaties ontbreken echter op het appel. Toch zijn we ervan overtuigd dat de aanwezige Turbojugend – uit Lille, Antwerpen, Roeselare en Diest begot! – dit weten te smaken.

Demented Are Go dan maar. De laatste maal dat we dachten nu toch écht alles gezien te hebben in het rockwereldje was bij het aanschouwen van Dwarves, maar deze Welshmen doen daar zeker niet voor onder. Nepbloed, valse littekens, psychobillykapsels, latexbroek, elfenoren: you name it, they’ve got it. Muzikaal zijn we echter niet onder de indruk van deze rudimentaire instrumentenranseling. Next!

Met een half uur vertraging nemen The Hellacopters het podium in, met de duidelijke wil om een feestje te bouwen. Na veertien jaar samenspel, nemen de heren immers afscheid van de fans: dit is hun allerlaatste Europese clubtour. Het publiek is aanvankelijk nog wat terughoudend, maar komt algauw helemaal los dankzij de opzwepende woorden “Can you make it sound like it is friday night?” van charismatische frontman Nicke Andersson, in een vorig leven drummer bij Entombed.

We horen ondermeer Sometimes I Don’t Know, Better Then You en The Sign Of The Octopus. Die laatste zit overigens verweven in hun logo. Na een eerste bisronde, komen de sympathieke Zweden nog eens terug om hun publiek te bedanken met een rock-‘n-roll versie van We Will Rock You, om te eindigen met een prachtig instrumentaal Beatlesnummer, I Want You (She’s So Heavy). Een verdienstelijke band is van ons heengegaan na zeven albums, het ga jullie goed.

damusic.be