Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Davis Freeman van het gezelgschap Random Scream, in maart 2009 in Vooruit met de productie Saving Lies, vertelt over Assassins, zijn musical naar Stephen Sondheim (o.a. West Side Story) waarmee Freeman in oktober in de Antwerpse Monty te zien is.

Regisseur Davis Freeman is afkomstig uit Californië, maar werkt al langer in Brussel, onder meer met het gezelschap Random Sream. Normaal bestaat hun werk uit hedendaagse dans en performance, maar nu maken ze een uitstapje naar de musical. In Assassins (1990) vertelt Sondheim over het leven van elf mensen die ooit, al dan niet met succes, een aanslag hebben gepleegd op een Amerikaanse president. Van John Wilkes Booth die Lincoln vermoordde, over Lee Harvey Oswald tot John Hinckley, die op Reagan schoot omdat hij verliefd was op Jodie Foster.

Hoe komt een gezelschap als Random Scream bij musical terecht?
Freeman: “Op de universiteit heb ik in veel musicals meegespeeld. De klassiekers, zeg maar. Als regisseur wilde ik altijd twee musicals maken, allebei van Sondheim. Ofwel Sweeney Todd ofwel deze. Maar Sweeney Todd is zopas verfilmd. In het jaar van de Amerikaanse verkiezingen kun je er ook niet onderuit om Assassins te brengen. (lacht) Toen George Bush herkozen werd, wilde ik dit al doen, maar het heeft tot nu geduurd. Het heeft allemaal met de inhoud van de show te maken en de stijl waarin het gepresenteerd wordt. De stijl is erg brechtiaans, heel gericht op het publiek. Daar kan ik me in vinden. Die verhalen over de politieke moordenaars vermengen we met beelden van Mugabe, Sarkozy en Bush om het een internationalere context te geven.”

Wat opvalt bij deze moordenaars is dat hun motief zelden politiek was.
“Je zou kunnen zeggen dat alleen Booth een zuiver politiek motief had om Lincoln te vermoorden. De meesten waren gewoon gek. Assassins stelt vragen bij de American dream, bij het patriottisme. Het is eigenlijk een verhaal over hoever Amerika kan gaan om zichzelf kapot te maken. Je moet de Ameri-kaanse droom aanvaarden. Maar wat als die droom de moord op een president is? Moet je dat dan ook aanvaarden? Is dat ook de vrijheid van de democratie? De musical biedt geen antwoorden. Ik hoop dat we de show kunnen brengen op de dag van de Amerikaanse verkiezingen. Ik stem al jaren op Obama en nu ben ik er niet gerust in. Je mag er niet aan denken dat iemand als Sarah Palin mogelijk president wordt.”

Heb je sympathie voor de personages?
“Ja, hoor. Je hebt altijd sympathie voor mensen die denken dat ze geen keuze meer hebben en sommige van hen zijn ook gewoon grappig. Ik wil niet zover gaan als de personages en zeggen dat John McCain uit de weg moet worden geruimd, maar ik zou het niet erg vinden mocht zijn carrière vernietigd worden.”

Wat spreekt je aan in Sondheim?
“Zijn muziek heeft zoveel laagjes en als je ernaar luistert, lijkt het allemaal moeiteloos. Pas als je eraan werkt, merk je hoe moeilijk zijn score is. Enerzijds is zijn werk melodieus, anderzijds is de inhoud donker en verwrongen. Het is een hele dunne lijn. Het geniale in Assassins is dat hij schrijft dat je de wereld kunt veranderen door de trekker over te halen. Hij laat dat zeer overtuigend klinken, heel verleidelijk. Het is pas wanneer je een stap terugneemt dat je denkt: wat gebeurt er hier?”

www.demorgen.be