Ze mogen dan wel uit Brighton komen, strictly in het Engels zingen, de opper-elektronicus Aphex Twin en de gemaskerde rapper MF Doom als inspiratie vernoemen en alleen buiten de studio op niet-programmeerbare muzikanten vertrouwen, Steve Lewis (Fujiya, synthesizers) en David Best (Miyagi, zang en gitaar) zijn brave discipelen van de krautrock. Minder uitgesponnen en tripperig dan hun grote – en wél Duitse – voorgangers als Neu!, Harmonia en Can kiezen ze voor de Kraftwerk-benadering uit de Düsseldorfse beginjaren, toen Florian Schneider en Ralf Hütter nog geen voltijdse robotten waren.
Zonder grote gebaren, maar met repetitieve ritmes en speelse melodieën maken Fujiya & Miyagi elektropop die knusjes je oren in druppelt en er zo weer uit sijpelt. Net zoals bij Air is de stem meer sound dan inhoud, en moeten eindeloze herhalingen van woordgroepen een soort mantra-betovering opwekken. Geen idee hoeveel keer ‘Vanilla strawberry / knickerbocker glory’ voorbijkomt in de single ‘Knickerbocker’, maar hier verander je geen pompoen mee in een koets.
Tussen het gefezel en gefluister vallen ‘Uh’, ‘Pussyfooting’ en ‘Sore thumb’ makkelijk op met hun sporen van New Yorkse post-funk en alternatieve disco (denk !!! en LCD Soundsystem). Maar zelfs met stoute schoenen aan bewegen F&M zich schoorvoetend. (jf)
Alle rechten voorbehouden
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je: