Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Nude with Boots. Het is slechts van de vele in een lange rij van prikkelende album- en songtitels die de Seattle-survivors van Melvins de laatste decennia over de luisteraar hebben uitgestrooid. Meer nog dan een plaat vol tekstuele spitsvondigheden, moet deze nieuwe van levende haarbal Buzz Osborne en zijn crew bewijzen dat het okselfrisse, steengoede (A) Senile Animal méér was dan een toevalstreffer. Het was dus vooral uitkijken of de chemie die ontstond uit de samenwerking van het duo Osborne/Crover met de ritmesectie van Big Business weer edel metaal zou opleveren. De reserves die we aanvankelijk koesterden over de relevantie van de dubbele drumaanval van percussietandem Dale Crover/Coady Willis werden ondertussen weggebeukt tijdens een magistraal optreden op Domino 07, zodat de verwachtingen strakker gespannen waren dan het kutje van een Vestaalse maagd.

Misschien iets té, want na de eerste paar luisterbeurten blijkt ‘Nude with Boots’ slechts een fragiele Märklin-versie van de bulderende stoomtrein die in de vorm van (A) Senile Animal over ons heen denderde. De plaat bevat naar Melvins-maatstaven extreem veel vulsel: het instrumentale ‘Dies Irae’ zal als podiumintro waarschijnlijk de spanning ten top kunnen drijven, maar op een album heeft het absoluut niks te zoeken. Integendeel, het is een song die de vaart uit de plaat weghaalt en die een beetje vies smaakt na het sterke openingstrio.

Van opener ‘The Kicking Machine’ kregen we alvast koude rillingen: een song met Led Zep-allures waarop twee koppeltjes worden gevormd: Crover en Willis staan elkaar met geweldige uithalen naar het leven, maar blijven vooral metroprecies drummen, terwijl Osborne en Jared Warren elkaar uit hun kot lokken met uiterst efficiënte samenzang. ‘Billy Fish’ kon dan weer net zo goed in de hoogtijdagen van de Seattle-scène zijn uitgebracht: het riffje heeft heel wat weg van de gitaarlijnen die Chris De Garmo bij Queensrÿche uit de polsen toverde, en wanneer de ritmesectie meer fond mag verlenen, komen zoete herinneringen aan Pearl Jams moderne klassieker ‘Ten’ naar boven. En wat te denken van het lange ‘Dog Island’, een song die zo vintage Melvins is dat hij kan dienen als synthese van hun volledig oevre: opwindend, grillig drumwerk vol breaks die Osbornes gitaar op sleeptouw nemen en naargeestige zanglijnen van zowel ‘de haarbal’ als ‘de dikke’. Opwindend, niets meer, niets minder.

Nadat de nutteloze, eerder aangehaalde instrumental de revue is gepasseerd, lijkt ‘Nude with Boots’ naar een bestaansreden te zoeken. ‘Suicide in Progress’ leent voor de openingsminuten wat funk bij het wat onderschatte, maar niettemin behoorlijk foute Extreme, en komt er nadien – ondanks een hoogst interessante wending – niet meer bovenop. Hetzelfde geldt min of meer voor het album, dat ondanks het loeiend harde ‘The Smiling Cobra’ en het redelijk frivole titelnummer vooral met de irritatiegrens flirt. ‘Flush’ pretendeert zelfs niet eens meer te zijn dan een verzameling soundscapes en feedback en de ranzige punk van ‘The Stupid Creep’ hebben we op eerdere Melvins-platen al beter gehoord. En wat Osborne en co. heeft bezield om de potentiële monstersong ‘The Savage Hippy’ te laten verzuipen in een miezerige anti-productie, is ook ons een raadsel. Het mysterie wordt alvast niet opgelost door afsluiter ‘It Tastes Better Than The Truth’, een monotone oorlogsverklaring aan zenuwlijders aller landen dat op een marsritme het laatste sprankeltje hoop op een ultieme remonte wegneemt.

’Nude with Boots’ een slechte plaat noemen zou op basis van het ouderwets sterke openingskwartier en het bevredigende middenstuk geheel onrechtvaardig zijn, maar toch schort er meer dan één ding aan dit album. Melvins verwart hier en daar experiment met het produceren van irrelevante mumbo jumbo, iets wat in het licht van (A) Senile Animal een bijzonder spijtige vaststelling is.

www.digg.be