Liefdevol en doortastend grijpt Johan Heldenbergh ons met The Broken Circle Breakdown featuring The Cover-Ups of Alabama bij het nekvel: wij hangen erbij, roerloos en verkrampt als een kattenjong. Bij het binnenkomen – tafeltjes met dieprode lakentjes, gedimd licht en een podium, zoals wij dat van de betere jazzclubs kennen – hadden we die afloop nooit vermoed. De eerste scène zet ons zelfs ronduit op het verkeerde want lachende been. Elise (Mieke Dobbels) doet met het nodige gevoel voor drama en humor haar hallucinante familiegeschiedenis uit de doeken. Het lachen vergaat ons echter stilaan wanneer duidelijk wordt waarvoor we gekomen zijn: Elise’s afscheidsfeest. Samen met haar ex-man Didier (Heldenbergh) zorgt de band (o.a. met Patrick Riguelle) voor muzikale omlijsting. Elise noemt zich voor de gelegenheid Alabama, Didier is Monroe.
We voelen ons op een emotionele rollercoaster zitten, met amper momenten van verademing. Met z’n allen rouwen we om Maybelle, het dochtertje van Monroe en Alabama dat aan kanker is gestorven. We zien twee mensen die niet kunnen omgaan met wat nauwelijks te dragen valt. We zien hen zoeken naar verklaringen die er niet zijn. Onze tranen vallen niet langer te bedwingen wanneer Alabama één van de vele herkenbare ziekenhuisanekdotes aanhaalt: de cake in de vorm van een M die ze bakte voor het kind dat er amper een paar kruimels van zal kunnen eten. Dat weet ze. Ze doet het toch. Ons strot wordt finaal dichtgeknepen.
Alabama heeft nu beslist ‘eruit stappen’. Ze gelooft tegelijkertijd wel en niet dat ze op die manier haar Belleke zal terugvinden. Wat er ook van zij, het biedt haar troost. Monroe blijft strijden. Tegen religie, tegen Amerika, tegen onrecht van diverse aard, tegen Alabama. Ze heeft het recht niet uit het leven te stappen waar hun dochter zo hard heeft voor gevochten, vindt hij. Alabama snoert haar ex de mond: ‘Meningen zijn als scheten. Als ze te hard stinken, mag je anderen er niet mee lastig vallen en moet je ermee buiten gaan.’ Als toeschouwer zit je in het midden van twee onverzoenbare en o zo begrijpelijke standpunten. Onmogelijk een stelling in te nemen.
De rode draad van de voorstelling, country- en bluegrassmuziek, zorgt enerzijds voor begeleiding en ondersteuning. Anderzijds is het de lijm waarmee alle thema’s moeiteloos met elkaar worden verbonden. Country was in oorsprong namelijk multicultureel, een uiting van heimwee door de verschillende volkeren van het Nieuwe Land. Pas later werd het door de rednecks in het Zuiden misbruikt voor nationalistische doeleinden. De cirkel is helemaal rond op het moment dat Monroe religie en Amerika in één adem noemt. De godsdienst waartegen hij als atheïst sowieso fel van leer trekt gedurende de hele voorstelling, werd door de Amerikanen aangewend als argument voor een njet tegen fondsen voor stamcelonderzoek. Precies het soort onderzoek dat zijn dochter misschien had kunnen redden.
Een wijs man met autoriteit ter zake, deelde ooit zijn definitie van goed theater met ons. Van alle franjes ontdaan, poneerde hij: ‘Goed theater moet je pakken. Je moet het gelóven.’ Een stelling niet van enige reden tot controverse en abstractie gevrijwaard, daarover zijn we het eens. Niettemin, na het zien van The Broken Circle begrijpen wij pas dat voornoemde man nog veel wijzer is dan wij hadden aangenomen. Heldenbergh en Dobbels staan zó sterk te acteren, in een stuk dat zó intelligent in elkaar steekt, dat je het wel móet geloven. En dat pakte ons zo hard, dat we er een avond lang stil van waren.
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je: