We moeten het toegeven: Merz kennen we zelf alleen maar van de bio die op de BoomBox-site stond neergepend. En die zag er veelbelovend uit: duidelijk een groot talent dat op sterbewondering (van onder andere Coldplays Chris Martin) kon rekenen, én op samenwerkingen met niet misse mensen met onder andere leden van Portishead, Robert ‘Led Zep’ Plant en drum-’n’-bassmeester Roni Size. Merz op BoomBox zou dus een uitdagende ontdekkingstocht worden.
Daarbij kwamen we jammer genoeg wat van een kale reis thuis. Merz, begeleid door bassist, drummer en vaak zwaargeproducete klanken uit een computer, kon niet echt overtuigen. Bij momenten hadden we een gevoel van: ‘Ja, nu komt het’, maar veel vaker gingen zijn songs op in de zwarte muren van NTG Minnemeers, waar BoomBox zijn tenten had opgeslagen. Het zal je niet verbazen dat de opgevende momenten vooral te rapen vielen toen het al eens wat meer uptempo mocht, de veeleer tragere songs verstikten wat in het geroezemoes dat constant door het publiek werd geproduceerd. En als je dat al niet aandachtig kan doen luisteren, zeker met zo’n set, ben je een beetje een vogel voor de kat. En dan krijgen je goedbedoelde, joviale bindteksten ook maar een koele kilte in return. Spijtig, want naar we ons hebben laten vertellen is Merz op plaat dus wel zeer overtuigend. Op BoomBox niet. (km)
Wat een verschil met Girls in Hawaii. Vonden we ze op plaat misschien net iets te ingetogen, en op het makke af, dan was daarvan live niks te merken. De Girls leverden een vlot vooruit vliegend concert af, tot groot jolijt van het publiek dat meer dan bij Merz zo dicht mogelijk bij het podium wou gaan staan. Zo goed als elk nummer, en zeker de singles, werden goed onthaald, bijna op het uitzinnige af. Alsof de zaal alleen maar uit fans bestond. Die namen de rockende performance van Girls in Hawaii én de beelden die op tv-schermen op het podium werden getoond helemaal in zich op.
Dat Girls, een band uit Wallonië, op de nationale feestdag in Vlaanderen speelde, was hen niet ontgaan. ‘Wij zijn geen Walen, maar Belgen,’ klonk het. ‘En muziek die in Vlaanderen wordt gemaakt ligt ons zeker na aan het hart,’. En dat allemaal in gebrekkig Nederlands en wat Engels. Typisch Belgisch inderdaad: we trekken ons plan wel, als ze ons maar verstaan. Nog Nederlands was er te horen in het eerste bisnummer, ‘Voor ik vergeet’ van Spinvis. Met spiekbriefjes, want na de opnames voor het StuBru-programma ‘Rendez-vous’ was het de eerste keer dat de band het nummer nog eens speelde. Afronden deed het sextet met alleen de zangers Lionel Vancauwenberghe en Antoine Wielemans, en het mooie ‘Plan your escape’. Waarna we, bijna ondanks Merz, toch nog met een goed muzikaal gevoel het donker van de laatste BoomBox-nacht introkken. (ks)
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je: