Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Het jaar is nog jong, maar de productiviteit van Belgische rockbands valt nauwelijks in te dijken. Haast wekelijks landen er puike cd’s van eigen bodem in onze brievenbus. Met nieuw werk van COEM, The Germans en Transit mogen we alweer van een vruchtbare oogst gewagen.

De Limburgse formatie COEM blijft met iedere nieuwe worp prikkelen, verrassen en uitdagen. Zo verschilt We’ve Got Speakers on the Outside of Our Spacecraft (Kinky Star), haar vijfde cd in tien jaar, weer grondig van voorganger Move / The Mountain. De groep laat zich deze keer bijstaan door een vibrafonist en drie blazers, geleid door Han Stubbe, klarinettist van DAAU, en dat levert een rijk, gelaagd geluid op waarin meer dan ooit jazzy invloeden doorsijpelen. Tegelijk verwijst het wat rauwere geluid van de nieuwe COEM naar dat van Bandwid(th)considerations uit 2001. Het kwartet bedenkt songs die al eens van de hoofdweg afdwalen en grillige zijpaadjes inslaan. De gitaren slaan en zalven, snijden en mijmeren en herinneren qua sound, zeker in rustige nummers als ‘You Can Be a Bird’ of ‘Postcard No.2’, soms aan Geoff Farina van Karate. Zanger Marc Wetzels schetst in zijn teksten een somber toekomstbeeld, maar verpakt zijn gepieker in subtiele, soms stuiterende melodieën die zich snel in je geheugen nestelen.

Vier jaar nadat ze vastliepen in de halve finale van de Rock Rally komen The Germans eindelijk met hun langspeeldebuut op de proppen. Elf Shot Lame Witch (Bang!) ontleent zijn titel aan een passage uit Rosemary’s Baby van Roman Polanski, werd opgenomen door Pascal Deweze (Sukilove) en gemixt door Boris Wilsdorf, de vaste geluidstechnicus van Einstürzende Neubauten. Op de sound valt dus niets af te dingen en ook met de songs zit het snor. The Germans koppelen nerveuze, overstuurde rockriffs en furieuze schreeuwzang aan kraut- en noise-invloeden: ze schuwen de dissonantie niet en huldigen dezelfde Sturm und Drang als de Pixies of Liars. Verwacht geen rechtlijnigheid, het kwartet grossiert in onverwachte tempowisselingen. ‘Lame’, ‘Your DNA’ en ‘Shot’ zijn moordende uppercuts, terwijl ‘Dog’ een progrockkleedje draagt en ‘Bones’ en het Velvetsachtige ‘Carolife Daisy’ voor fijne rustpunten zorgen. The Germans klinken af en toe nog wat onvolgroeid en wisselvallig, maar het is beslist een groep om in het oor te houden.

Na een ep in eigen beheer is ook het Gentse postrockgezelschap Transit aan zijn eerste werk van lange adem toe. Whitewater (Zeal) bewijst dat de heren alle finesses van het genre onder de knie hebben: stevig onderbouwde, lang uitgesponnen instrumentals die traag op gang komen, verscheidene spanningsbogen doen trillen en in forse crescendo’s uitmonden. Behalve van gitaren bedient de groep zich ook van een piano, melodica, vibrafoon en viool. Op één track staan zelfs stemmen centraal. Zeer knap allemaal, alleen biedt Transit, voor wie vertrouwd is met Mogwai of Explosions in the Sky, weinig nieuws of verrassends. Ook een sierlijk geformuleerd cliché blijft een cliché.

www.demorgen.be