Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Via het fijne, Belgische indielabel Matamore kwam ons het tweede full album van V.O. tegemoet gewaaid. Geen idee of ‘V.O.’ staat voor ‘very obvious’ of voor ‘vervelend oninteressant’, maar vast staat dat V.O. het kind is van Brusselaar Boris Gronemberger. Gronemberger is een actief baasje, want hij zit ook nog eens achter de drums bij Raymondo en bij het erg aardige Soy Un Caballo, beide eveneens bij Matamore, en was in het verleden ook al actief bij bands als Venus, The Ideal Husbands, Chacda en Stars Of The Lid. Zijn eigen project V.O., een gezelschap van acht personen, stelt nu, na ‘Pictures’ van drie jaar geleden, met ‘Obstacles’ zijn tweede langspeelplaat voor. De kraaknette productie was in handen van Charlie Francis, die R.E.M. en High Llamas op zijn palmares heeft staan.

Waar V.O. ten tijde van haar debuut nog aardig wat jazzinvloeden incorporeerde (wat regelmatig voor vergelijkingen met Tortoise zorgde), is daar op ‘Obstacles’ al heel wat minder van te merken. Rust en zachtheid domineren, terwijl lichte elektronica of orgel vaak een warme en betrouwbare onderlaag vormen. Zo steekt het album van wal met de intro ‘Mountain Calling’. Wat begint met stilte, gaat over in zachte, natuurlijk aandoende ambient. V.O. brengt ons onmiddellijk in de natuur, waar de tien volgende songs zich als een vroege lentezon aanbieden.

De eerste straal lentezon kreeg de naam ‘Constant Changes’. Het is geen makkelijk nummer, maar eenmaal alles goed is doorgedrongen, komt iets wondermoois boven water. Strijkers en koperblazers brengen ons meer dan vijftig jaar terug in de tijd, terwijl het onzekere van de strofes perfect wordt afgewisseld met de consistentie en vlotheid van het refrein. In de tweede helft geven golvende gezangen de track een erg mystiek tintje mee.
Het gaat jammer genoeg even de dieperik in met het onmiddellijk erop volgende ‘Those Things in the Box’. Ondanks enkele erg natuurlijke maar zalige overgangen, kan de song niet in zijn geheel overtuigen omdat hij berust op een steeds herhalende, echoënde zang en het is net dit dat vrij snel boven onze irritatiegrens opduikt.

Gelukkig is ‘Horses’ een gradatie geslaagder. Een warm orgel en handgeklap vormen de basis terwijl vrouwelijke backing vocals perfect samenglijden met de zachte stem van Gronemberger. Een versnellende drumbeat in het refrein geeft de spurtende “horses through my brain” weer. Zeer appetijtelijk is ook ‘Where Is Your Home’. Een ruisende, Lynchiaanse elektronicalaag vormt samen met een licht getik de ondergrond van het eerste deel, terwijl het sterke tweede deel door een combinatie van meerstemmigheid en de tristesse van een orgel erg naar múm neigt.

‘Sample Song’ weet een ingetogen, akoestische gitaar fantastisch te combineren met een desolate trompet. De tweede helft, met elektronica- en later ook drumsinjectie, gaat op dezelfde golvende lijn verder en mondt uit in een outro van twee minuten die er helaas wat te veel aan is. ‘Two Rivers’ schakelt na een strofe een versnelling hoger en gaat de confrontatie aan tussen orgel en de zang van de frontman. Zoals heel wat songs op ‘Obstacles’ wordt ook deze opgesplitst in twee delen, wat gezien de titel nogal toepasselijk is. Helemaal anders dan het eerste gedeelte, brengt het tweede meer experiment en is het volledig instrumentaal.

V.O. is zo’n band die schromelijk over het hoofd wordt gezien door de overgrote meerderheid van muziekminnend Vlaanderen, wat we uiteraard bijzonder jammer vinden. Het geluid van V.O. is in dit land vrij uniek en ‘Obstacles’ heeft dit alleen maar geperfectioneerd. Misschien toch een kans geven?

www.digg.be