Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Acteur Richard Lowdon:
Wat oorspronkelijk een show over holenmensen moest zijn, werd een veel grotere historie. In The World in Pictures speelt Forced Entertainment de westerse evolutie uit als een tragikomedie rond vergetelheid. ‘Rushing nonsense’, vat acteur Richard Lowdon het zelf mooi samen.

In The World in Pictures gaan de acteurs zichzelf twee uur lang te buiten aan één grote verkleedpartij met tijgervelletjes, Romeinse toga’s en lugubere pakjes.

Waar het Sheffieldse performancegezelschap Forced Entertainment passeert, volgt het feest meestal vanzelf. “Jullie hebben humor en menselijkheid teruggeschonken aan een theater dat zichzelf al te vaak verbergt achter een masker van cynisme en intellectualisme”, zo feliciteerde Frie Leysen de groep voor haar twintigste verjaardag in 2004. The World in Pictures (HHH) is daarvan de perfecte illustratie. Twee uur lang gaan Lowdon en zijn collega’s zichzelf te buiten aan één grote verkleedpartij met tijgervelletjes, Romeinse toga’s en het lugubere pakje van pestlijderverdelger Pietje de Dood. Het houdt niet op, als het rad van de tijd zelf.

Dat het op sommige momenten in de show al eens overdreven kinderlijk wordt, ligt niet alleen aan het klassieke spelplezier van dit collectief. “Geïllustreerde kinderencyclopedieën vormden tijdens onze improvisaties ook een van de grote inspiratiebronnen”, zegt Lowdon. “Zoals die van mijn eigen zoon: onderaan staat zo’n tijdslijn met icoontjes, van de mammoet links tot een astronaut helemaal rechts. De geschiedenis in prentjes: alsof ze zich zo beter vatten laat. Dat gaf onder de repetities een voortdurende strijd. Hoe precies moeten we zijn? Je ziet snel in dat je van onze voorgeschiedenis weinig meer afweet dan wat prentjes van koningen en zo.”

Forced Entertainment deed met zijn onkunde wat het beter beheerst: er een grap van maken. Zo bestookt Lowdon vertelster Claire Marshall op de scène voortdurend met alternatieve seksuele interpretaties over viriele vikingen en sexy Cleopatra’s. Maar de beste momenten in The world in Pictures zijn die waarin de stupiditeiten plots stilgelegd worden voor gevoelige uitweidingen over vergankelijkheid. Zo laat Jerry Killick elke kijker apart weer het laatste uur voor de voorstelling doorlopen om die tijdslijn stelselmatig door te trekken tot over tweeduizend jaar. “Dan zijn misschien zelfs de talen die we nu spreken uitgestorven.” Stilte in de zaal.

“Eigenlijk was voor ons de centrale vraag: hoe zijn we tot nu geraakt? Tot vandaag, maar ook tot hier”, legt Lowdon uit. Hij heeft het over geschiedenis als over een mooie, maar tragische paradox. “We denken dat we het grote sluitstuk zijn van alles wat voor ons is geweest, maar vormen niet meer dan een fractie. Dat betekent zowel niets, als alles.” Over hoe Forced Entertainment zelf ooit herinnerd wil worden, twijfelt hij maar even. “Als iets wat je raakt, een beeld dat in je hoofd blijft botsen. Dat zijn voor mij als kijker toch de beste producties: je begrijpt ze niet, maar blijft ze meedragen tot die aha-erlebnis vijf of tien jaar later. Zo hopen ook wij levens te veranderen, zonder nu de weg te tonen.”

www.demorgen.be