Met ‘Broeders van liefde’ beëindigen Chokri en Zouzou Ben Chika hun autobiografisch geïnspireerde trilogie. Die behandelde in het eerste deel de vader (De leeuw van Vlaanderen), in het tweede de moeder (Onze-Lieve-Vrouw van Vlaanderen) en nu de broers zelf. Union Suspecte werkte voor deze voorstelling samen met Arne Sierens en zijn acteursploeg. Een primeur die verwachtingen wekte.
Broeders van liefde is helaas niet de artistieke voltreffer geworden waarop we hoopten. De som is netjes gelijk aan het geheel van de delen. Het deel-Sierens heeft hoogstens ietsje meer zijn stempel gedrukt dan het deel-Union: Broeders van liefde doet hard denken aan Mijn Blackie, een Sierens-regie uit 1998. Ook daarin krijgen we een portret van een kleine, vrij marginale gemeenschap, gezien door de ogen van de verloren zoon die terugkeert naar z’n honk.
Die zoon, dat is Ismaël, die zijn moeder en broer heeft achtergelaten om te studeren en schrijver te worden. In zijn bagage zit het boek dat hij over de liefde voor zijn broer geschreven heeft. Maar Abdel verwerpt de liefde van een ‘verrader’.
Het thema van dit stuk is broederschap en wat dat woord wel mag betekenen. Het verwijst naar Abdel en Ismaël, natuurlijk, maar ook naar de mensen die rond hen bewegen en met wie ze, om onnaspeurbare redenen, een gemeenschapje vormen. Waar die zich ophoudt, blijft in het ongewisse. Wel is duidelijk is dat het hen niet voor de wind gaat: het hele speelvlak ligt vol glasscherven.
De broers krijgen het gezelschap van vijf andere personages. De homoseksueel Pascal is nog min of meer uitgewerkt en geloofwaardig, maar de overige vier zijn figuren zonder veel diepgang. Wat telt, is het samenspel: het gevoel van broze, haast wrokkige verbondenheid dat tussen de personages bestaat. Mislukking ligt voortdurend op de loer: Ismaël moet onverrichter zake vertrekken, de homoseksuele Pascal ziet zich genoodzaakt zijn geliefde af te troeven nadat die heeft geprobeerd om zijn moeder te bestelen.
Heel even is er ook woede in het spel. Het is de woede die we nog kennen uit Union Suspects voorstelling We people. Abdel werpt zijn broer voor de voeten dat hij zijn succes bij de autochtone medemens moet bekopen met identiteitsverlies; hij keert zich tegen het publiek in de zaal.
Er zit nogal wat boeiend materiaal in Broeders van liefde, al trok de rommelige, onaffe structuur regelmatig onze aandacht weg van de inhoud. Het stuk charmeert en amuseert, maar overtuigen doet het niet. Aan u om te oordelen of het glas halfvol of halfleeg is.
Alle rechten voorbehouden
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je: