Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Je hoeft je als muzikant niet af te zonderen in een besneeuwde blokhut om, na drie maanden op hertenvlees en bier te hebben geleefd, een klein meesterwerk af te leveren. Maar in het geval van de Amerikaan Justin Vernon heeft het wel geholpen.

Toen het finaal gedaan was met zijn indieband DeYarmond Edison trok Vernon – die ook nog eens de breuk met zijn vriendin én een leveraandoening te verwerken had gekregen – terug van South Carolina naar zijn geboortestaat Wisconsin. Het hoofd moest geledigd, een kluwen van muizenissen ontward, en geen betere plek om dat te doen dan vaders jachthut in de bergen. Dus gooide hij zijn oude laptop, een gitaar, wat microfoons en zijn .300 Winchester Magnum in de koffer, installeerde hij zich te midden van de winterse wildernis, liet hij zijn broer een drumstel afzetten, en schoot en slachtte hij een hert. Actie.

Hoewel: de intentie om gedurende die twaalf weken kant en klare songs te schrijven, laat staan een plaat te maken, was er niet. Maar aangezien Vernon zich toch geroepen voelde zijn sobere, tobberige gitaarspel en kwijnende falsetto aan de harde schijf toe te vertrouwen, is het onmogelijk om op deze tot langspeler gepromoveerde demo één noot te vinden die niet gemeend klinkt. Goed, eens thuis moesten er nog wat extra drums bij en, zoals in ‘For Emma’, Calexicoachtige blazers. Maar verder evoceert deze plaat perfect de stilte en het isolement waarin ze tot stand kwam.

Wat For Emma, Forever Ago echter helemaal tot een absolute must maakt, is de wijze waarop Vernon zijn stem opnamespoor na opnamespoor opstapelt tot er wonderbaarlijke, haast hymnische harmonieën ontstaan. Bovendien zingt hij zijn pijn van zich af zoals een soulzanger dat zou doen: stilletjes hopend dat in schoonheid de ware verlossing schuilt. Een kruising van Will Oldham en Otis Redding? Jullie hadden het al begrepen, beste Ploppertjes: dit moeten jullie gehoord hebben.

www.demorgen.be