Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Met ‘Soul in a picture’ heeft het Jef Neve Trio een opvolger klaar voor ‘Nobody is illegal’. ‘Ik zeg de anderen niet meer hoe ze de songs moeten spelen’, zegt Neve. ‘Dit trio klinkt zoals het klinkt doordat we alledrie eigenzinnig zijn.’

‘Ons vorige album, Nobody is illegal, was er een van toeters en bellen. De nieuwe plaat is lyrischer’, vertelt Jef Neve. Hij werkt momenteel het ene interview na het andere af, maar nooit verliest hij zijn uitbundige lach en Kempense nuchterheid.

‘We hadden meer zin in een akoestische plaat, zonder al die gastmuzikanten. Het repertoire gaat meer naar kamermuziek, en daarvoor is een trio het krachtigst. We hebben de plaat opgenomen in de Galaxy studio’s in Mol. Je hebt er echt het gevoel dat je in een repetitiehok zit. Goedkoop is het niet, maar ik verdien toch geen euro aan mijn opnames.’

Iedereen denkt toch dat Jef Neve intussen goed geld verdient?
‘Een illusie. Het is niet omdat je bij een groot label als Universal zit dat je per cd meer geld verdient. Toen we zelf nog onze cd’s maakten, hielden we daar meer aan over. Daar staat tegenover dat Nobody is illegal in twintig landen werd verspreid en dat we op heel wat plaatsen hebben gespeeld, net omdat we organisatoren met de cd hebben overtuigd. Je moet naar het buitenland, anders kan je niet evolueren.’

Door dat album kreeg je ook veel werk en allerlei opdrachten?
‘Dat is waar. We hebben van Nobody is illegal ruim tienduizend exemplaren verkocht, meer dan we hadden verwacht. Al heb ik het gevoel dat ik die kansen krijg omdat alles op zijn tijd komt. Het is geen berg waar ik niet over kan. Ik mag het geleidelijk aan leren.’

‘En al die nieuwe uitdagingen zijn ook fantastisch. Toen De Bijloke me vroeg een pianoconcerto te schrijven, was dat een geschenk uit de hemel. Ik ben gisteren nog tot twee uur ’s nachts bezig geweest om het te orkestreren. Dan vergeet ik dat het werk is, dan denk ik gewoon: zalig, dit doe ik graag. Daar laat ik gerust een avondje stappen voor vallen.’

Dat je succes hebt, is wellicht niet onbelangrijk?
‘Dat motiveert me, beslist. Jammer genoeg zijn er supergoede musici die veel te weinig aandacht krijgen. Ik probeer reclame te maken voor die muzikanten.’

Hoezo?
‘Via mijn programma op Klara. Ik steek met dat programma mijn nek uit, want ik kan alleen kritiek krijgen. Kritiek in de zin van: het gaat alweer over Jef Neve. Wat terecht is, want het gaat al vaak over mij. En kritiek als: hij kan niet presenteren en hij wil ook nog eens sluiswachter spelen. Ik heb het toch gedaan omdat we eindelijk de kans krijgen om iets met livemuziek te doen. De musici die bij ons worden uitgenodigd, zijn daar blij mee.’

Je hebt alle composities voor de nieuwe cd zelf geschreven. Hoe ontstaan die?
‘Nogal spontaan. Wat ik meemaak, inspireert me en daarover schrijf ik. Ik heb een nogal woelig jaar in mijn privé-leven achter de rug. Ik moest een afgesprongen relatie verwerken en ik heb veel nagedacht over wat ik met mijn leven wil en hoe ik mezelf trouw kan blijven. Daar zal ik wel een heel leven mee bezig zijn, zeker?’ (lacht)

Je hebt er geen moeite mee om je hart uit te storten. ‘Geschreven op Valentijnsavond’, staat er bij ‘How blue can I get’. Zodat iedereen weet waar het nummer over gaat?
‘Ik heb er geen problemen mee om mezelf in vraag te stellen of om te vertellen dat ik het moeilijk heb met iets. Ik vertel veel, maar zeker niet alles. Ik moet ook eerlijk zijn. Wat moet ik anders vertellen over mijn composities?’

Wat is de rol van de bassist Piet Verbist en de drummer Teun Verbruggen? Jullie zijn zes jaar samen.
‘Een mooi huwelijk, niet? Ik heb afgeleerd van te zeggen hoe ik wil dat zij mijn nummers spelen. Dat werkt toch niet, want ze hebben een uitgesproken mening. Daardoor klinkt het trio ook zoals het klinkt. Het wordt zelfs gemakkelijker, omdat we zoveel samenspelen. Er zijn wel eens spanningen, maar meestal niet om muzikale redenen. Als groepje moet je daarmee om kunnen.’

Hoe verloopt de samenwerking met Gabriel Rios en Kobe Proesmans, met wie je op tournee bent?
‘We hebben een grote evolutie doorgemaakt; in het begin was het aftasten. We spreken altijd vroeg af, zodat we kunnen repeteren voor we soundchecken. Daar zijn al nieuwe nummers uit ontstaan. Gabriel wil er in elk geval graag mee doorgaan.’

Je hebt ook de petitie ‘Red de Solidariteit’, tegen de splitsing van België, ondertekend?
‘Ik ben een fan van België. Wij kennen de Waalse cultuur niet en de Walen kennen de Vlaamse niet. En toch is het een waanzinnige verrijking. Brussel is dan weer van niemand en zit vol buitenlanders. Ik ben een manneke uit de Kempen, maar ik voel me veeleer Europeaan – zeker geen hardcore Vlaming. Dat soort navelstaarderij zint me niet. Ik woon graag in Brussel, de stad geeft me een vrij gevoel. Ik wil kunnen doen en laten wat ik wil.’

Je bent een icoon van de Belgische jazz geworden. Weegt dat?
‘Neen, maar ik merk het wel. Onlangs speelde ik met Groove Thing in De Singer in Rijkevorsel. Ik heb vaak in die club gespeeld, ik ken die mensen, maar plots behandelden ze me anders dan vroeger. Ik heb hen gezegd dat ze gewoon moesten doen.’

www.standaard.be