- Anna Luyten
Emile Zola – Thérèse Raquin
Thérèse Raquin (1867) betekent een keerpunt in de literaire ontwikkeling van de Franse schrijver Emile Zola (1840-1902). Zijn eerste, journalistieke producten hadden nog een romantische inslag. Nu publiceert hij onder invloed van het werk van de gebroeders Goncourt en de wetenschappelijke ideeën van de filosoof Hippolyte Taine en de medicus Claude Bernard een realistische, “naturalistische” roman. Hieronder verstaat hij een werk waarin de auteur zich bezighoudt met de “de analyse van het temperament en de diepgaande veranderingen van het organisme onder invloed van het milieu en de omstandigheden”. Gelukkig heeft het op wetenschappelijke wijze willen ontsluiten van “de werkelijkheid” geen inbreuk gemaakt op Zola’s schrijverstemperament en verbeeldingskracht: de geschiedenis rond de hartstochtelijke Thérèse, haar vitale minnaar Laurent en haar ziekelijke man Camille wordt al met dezelfde intensiteit en dramatische spanning beschreven als de scènes uit de latere romancyclus Les Rougon-Macquart (Nana – L’Assommoir, Germinal).
Criticus Sante-Beuve in een brief aan de Zola: “uw werk is opmerkelijk, gewetensvol; in bepaalde opzichten kan het zelfs baanbrekend worden in de geschiedenis van de hedendaagse roman.”
- Jos Geysels
Roy Jacobsen – De schlemiel van Suomussalmi
‘Suomussalmi werd al op 7 december platgebrand, nadat de vierduizend inwoners waren geëvacueerd, behalve ik, ik was hier geboren, had hier mijn hele leven gewoond en kon me niet voorstellen ergens anders te zijn – dus toen er plotseling een gedaante in een wit uniform voor mijn neus stond die van een papiertje voorlas dat ik weg moest, zette ik mijn hakken in de sneeuw en was onvermurwbaar, zo zal het wel overal ter wereld zijn, er is altijd één iemand, minstens één iemand, die niet doet wat de anderen doen, hij hoeft niet eens te weten waarom, en hier in Suomussalmi was ík dat.’
Tijdens de Winteroorlog, op 7 december 1939, wordt het Finse dorp Suomussalmi platgebrand. Daarmee wordt voorkomen dat de oprukkende Russische troepen er voedsel en onderdak zullen vinden. Iedereen vertrekt, behalve Timmo Vaatanen, de simpele houthakker en de schlemiel van het dorp. Te midden van de waanzin van de oorlog probeert hij samen met een paar Russen te overleven, beurtelings gewantrouwd door Russen en Finnen.
Na de oorlog wil niemand van Timmo horen hoe het echt is geweest. Twijfelend aan zijn eigen geheugen gaat hij uiteindelijk zelf op onderzoek uit. Rodion, de Rus met de rode schoenen, blijkt nog in leven en bevestigt zijn gelijk. Dertig jaar na dato is de oorlog voor Timmo eindelijk afgelopen.
(bron: www.signa.nl)
- Bert Kruismans
Joseph Heller – Catch-22
Tegen de achtergrond van de toenemende Amerikaanse Vietnam-betrokkenheid geschreven absurde roman over de anti-held Yossarian. Deze is gestationeerd op een Italiaans eiland en – net als de auteur – bommenrichter bij de luchtmacht in de laatste jaren van de Tweede Wereldoorlog. Hij is omgeven door volkomen verknipte figuren, stereotypen van de in ieder leger voorkomende baantjesjagers, idealisten, hardliners, angsthazen e.d.
(bron: www.boekmeter.nl)
- Sophie De Schaepdrijver
Modris Eksteins – Lenteriten / Gustave Flaubert – Madame Bovary
De 20ste eeuw, die zo hoopvol begon met de wereldtentoonstelling in Parijs, ontspoorde in een van de meest gruwelijke van de menselijke geschiedenis. Daarvoor staan Ieper, Neurenberg, Guernica, Kolyma, Auschwitz, Dresden, Hirosjima, Tjernobyl en Sarajevo symbool. Wie de oorzaken hiertoe beter wil begrijpen kan niet voorbij aan de Eerste Wereldoorlog. Over het ontstaan van de nieuwe tijd schreef de Canadese historicus Modris Eksteins het indrukwekkende boek Lenteriten. Anders dan bijvoorbeeld Eric Hobsbawn in zijn boek Een eeuw van uitersten concentreert Eksteins zich hierbij niet zozeer op de economische en politieke factoren maar wel op culturele en technologische gebeurtenissen die een grote indruk maakten op de westerse mens. De auteur zoomt daarbij in op historische evenementen zoals de opvoering van Stavinsky’s ballet Le Sacre du Pintemps in 1913, de legendarische transatlantische vlucht van Charles Lindbergh in 1927 en de publicatie van het boek Van het westelijk front van Erich Remarque in 1929. Lees verder: www.liberales.be.
Madame Bovary is een roman van Gustave Flaubert, die werd vervolgd voor obsceniteiten door openbare aanklagers toen het voor het eerst als feuilleton werd gepubliceerd in La Revue de Paris tussen 1 oktober 1856 en 15 december 1856, wat resulteerde in een geruchtmakende rechtszaak in januari 1857. Na de vrijspraak op 7 februari, werd het een bestseller in boekvorm in april 1857, en wordt nu gezien als één van de eerste moderne realistische romans.
De roman draait om de vrouw van een dokter, Emma Bovary, die regelmatig overspel pleegt en boven haar stand leeft om zo de banaliteit en de leegheid van het provinciale leven te ontsnappen. Ook al is het basisverhaal in wezen simpel, zelfs archetypisch, de ware kunst van de roman ligt in de details en verborgen patronen. Flaubert was berucht om zijn drang naar perfectie in zijn schrijven en beweerde altijd op zoek te zijn naar le mot juste (het juiste woord).
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je: