www.vooruit.be

Review: De Koe – De Wederopbouw van het Westen III: Zwart

Omschrijving

Masochisten zijn het, die van de Koe. Alsof een trilogie op poten zetten met als titel ‘De wederopbouw van het Westen’, nog niet genoeg was, besloten ze in het laatste deel van die trilogie de Westerse geschiedenis van de renaissance tot 1913 naar theater te vertalen. Moeilijk moeilijk moeilijk.

Bloedserieus openden ze met de stelling dat het pessimisme pas ontstaan was met de renaissance. Na de duistere middeleeuwen wordt het zwart achter de oogleden van de ontketende denkers. De Koe spuide vervolgens een karrenvracht aan de meest uiteenlopende historische gebeurtenissen, stellingen en stromingen. Deze overvloed aan hersenspinsels kan men aanzien als een ode aan het menselijk vernuft, maar noopt eveneens tot het relativeren van individuele stellingen.

De Koe ware de Koe niet geweest als ze deze geschiedenis van de Westerse cultuur niet opvrolijkten met tonnen vol humor. Met hun metatheater boden ze geregeld een (fictieve) inkijk in het moeizame productieproces, vol eindeloos gekibbel over het al dan niet aanhalen van de Beeldenstorm, en persoonlijke intriges. Al gauw vermengde de Westerse geschiedenis zich met persoonlijke geschiedenissen en werd de grens tussen ernst en plaisanterie steeds vager.

De zoekende Koe verbeeldde de zoekende mens en bracht op vermakelijke wijze enkele interessante geschiedfilosofische vragen aan. Is er sprake van een continue vooruitgang binnen de menselijke geschiedenis, is er eerder sprake van cycli of moet men de geschiedenis eerder zien als een processie van Echternach waarin men om één stap vooruit te komen er eerst twee terug moet zetten?
“Alle vragen en antwoorden zitten in de geschiedenis" wist Willem de Wolf ons nog bij te brengen.

In een bijna poëtische muzikale monoloog schetste de Wolf nog een beeld van de menselijke verwezenlijkingen aan de start van de 20ste eeuw (mens muteert in consument, eerste auto’s rollen van de band en zijn… zwart, want zwarte verf droogt het snelst), waarin men een kritiek kan lezen op de ratrace (watwace) die het leven ook vandaag de dag nog vaak is.

Eindigen deed de Koe met een prachtig slotbeeld waarin ze een absurde interpretatie van Manets ‘Le déjeuner sur l’herbe’ uitbeeldden.

Het publiek werd na een ratelende voorstelling waarin gevatte gedachtestromen, flauwe plezantigheden en lachwekkende absurditeiten versmolten, achtergelaten in een prikkelende verwarring. Danku De koe.

 

Dit artikel werd geschreven op 25.02.13

Reageer