Intrigerend, met een achterbouw aan de Muinkschelde die 12 meter lager ligt dan de Sint-Pietersnieuwstraat vooraan en net daarom een Concertzaal onder een Theaterzaal verbergt.
Intrigerend ook door zijn eclectische stijl. Architect Ferdinand Dierkens mengde allerlei stijlen en hanteerde nieuwe technieken dat het een lieve lust was. Eigenlijk legde hij daar al de basis voor het latere kunstencentrum dat in binnen- en buitenland school zou maken als dat grote huis met die vele kamers waarin kruisbestuivingen en wisselwerkingen schering en inslag zijn.
Midden de 19de eeuw was Gent economisch de meest belangrijke stad van Vlaanderen. De socialistische beweging bouwde via de coöperatieven, waaronder de Samenwerkende Maatschappij Vooruit, een netwerk op van socio-economische voorzieningen. De expansie van de beweging resulteerde ook in nieuwbouw. In 1910 kocht SM Vooruit een terrein in de Sint-Pietersnieuwstraat. (Vooruit voor 1982)
Op 1 april 1982 tekende Erik Temmerman een erfpachtovereenkomst voor 27 jaar met de Coöperatieve Vooruit, de eigenaar. Het plan had niet echt veel om het lijf. De bedoeling was om de Concertzaal op te knappen en fuiven te organiseren die geld in het laatje zouden kunnen brengen. Hiermee zouden ze de culturele werking die ze voor ogen hadden kunnen financieren. Het opzet van het ganse plan was tweevouding: de instandhouding van het gebouw en het gebouw een dynamiek geven met wat in die tijd artistiek verantwoorde activiteiten waren. (Vooruit tijdens de jaren 80)
Misschien moeten we toegeven dat begin jaren 90 de scherpe hoeken er wat af gingen. Het beleid (subsidies), de media (aandacht) en het publiek (groeiend) hadden een goed oog in onze werking. We kregen zelfs een Europese prijs voor de instandhouding van architecturaal erfgoed. De anarchie van de jaren 80 maakte – en dat was maar goed ook – plaats voor professionalisering, zowel in de artistieke keuzes, marketing en zakelijk beheer als in het omgaan met het majestueuze gebouw. De groei als kunstencentrum liep gelijk met de opwaardering van het gebouw. Twee handen op één buik. (Vooruit tijdens de jaren 90)
Maar de tijd staat niet stil, zelfs niet in een historisch monument. In 2000 ontvangt een gerestaureerde Vooruit de Vlaamse Monumentenprijs van het jaar. Maar het is niet evident om een kunstencentrum met 2.000 activiteiten en 275.000 bezoekers per jaar uit te baten in een gerestaureerd monument dat dateert van 1913. Het huis wordt geconfronteerd met de zware opdracht van onderhoud, renovatie en aanpassing aan nieuwe noden op het vlak van veiligheid en milieu, podiumtechnische infrastructuur, publiekscomfort, ICT en nieuwe media. (Vooruit in de nieuwe eeuw)
