Podium

Nature Theater of Oklahoma

2012-05-21T13:59:00+02:00

Nature Theater of Oklahoma is op zoek naar 11 zangers en dansers om samen met hen op de scène te staan! Interesse? Lees hier alles over hoe je auditie kan doen.

“een heel tijdje geleden dat ik me zo kostelijk heb geamuseerd in het theater”
(Yves Desmet in De Morgen over ‘Life & times #1’)

Nature Theater presenteert de tweede episode van hun ambitieuze 10-delige project ‘Life & Times’ dat het hele levensverhaal wil vertellen van een vrouw. Ze maakt geen spectaculaire avonturen mee, maar leidt een normaal en alledaags leventje vol herkenbare situaties: de eerste verliefdheid, het vriendje dat ze op vakantie leert kennen, die eerste stiekeme sigaret…

Deel 1 volgde het hoofdpersonage van bij haar geboorte tot haar 8ste verjaardag en dat in de vorm van een 3 uur durende musical die geen seconde verveelde. Vooruitbezoeker Josie schreef toen op vooruit.be: “Wat een krachttoer, briljant in de eenvoud!”.

In deel 2 volgen we de adolescentenjaren van de vrouw en hoe het voelt om tot een groep te behoren of er net buiten te vallen…

CREW

2012-05-02T11:02:07+02:00

bekijk de trailer van deze performance in de mediaplayer bovenaan

“Woooow! een ongelofelijke ervaring. Complètement hors catégorie.”
(Vooruitbezoeker Kjel op www.vooruit.be over CREW’s vorige project ‘Line-up’)

Met hun hoogstaande technische snufjes doet CREW wel vaker je mond openvallen van verbazing.
Ook de nieuwe theaterperformance ‘Terra Nova’ dompelt de toeschouwer onder in een zeer zintuiglijke ervaring. Elke bezoeker maakt kennis met de geschiedenis van de verovering van de zuidpool door R.F. Scott en mag zelf als protagonist van het verhaal in diens voetsporen treden.

De voorstelling confronteert ons met vragen over het bewustzijn: wie zijn wij? Wat is het ‘zelf’? Kunnen we ons lichaam wel vertrouwen als ‘instrument’ om de link te maken tussen de realiteit en onszelf?

Regisseurs Eric Joris en Stef De Paepe en schrijver Peter Verhelst trekken een parallel tussen de exploratie van onze hersenen en de dramatische ontdekkingsreis van Scott op de Zuidpool.

”’Terra Nova’ van Eric Joris toont de toekomst van theater” (De Standaard)
”een van de beste stukken van CREW tot dusver” (De Morgen)
*”Wij van Crew zijn de enigen ter wereld die deze techniek toepassen in het theater.” Lees meer over deze voorstelling in dit artikel op Cobra.be.

Titus De Voogdt / Johan Heldenbergh / Compagnie Cecilia / KVS

2012-04-25T12:26:39+02:00

Over het theaterstuk Vorst – Forest
“Twee mannen delen een verleden, maar geen toekomst.
Beste vrienden voor eeuwig.
Samen naar het werk.
Samen tegen de lamp.
Samen naar de rechtbank.
Samen naar de gevangenis.
Samen in voorwaardelijke invrijheidstelling.
Allebei met een enkelband én een contactverbod.
Maar één van hen kan het toch niet laten om op een dag de ander op te zoeken.
Sommige dingen zijn nu eenmaal voor eeuwig.”

Over de makers en acteurs.
Jonge hond Titus De Voogdt speelt al jaren onder Arne Sierens bij Cie Cecilia, maar voelde het kriebelen om ook zelf aan de slag te gaan. Met collega-acteur en theatermaker Johan Heldenbergh als rots in de branding waagt De Voogdt zich voor het eerst aan een eigen voorstelling. De twee smijten zich op het podium, op zoek naar pure taal en beklijvend beelden. Dat ze als duo ‘pakken’ op scène en goed op elkaar ingespeeld zijn, bleek al in de film ‘Steve+Sky’ maar ook in eerdere stukken van Cecilia als ‘Trouwfeesten en processen’ en ‘Maria Eeuwigdurende Bijstand’. Geboren uit het hart en hoofd van De Voogdt en Heldenbergh wordt ‘Vorst-Forest’ ongetwijfeld ruwgebolsterd maar vertederend.

PARTS-afstudeerprojecten

2012-05-07T12:15:26+02:00

Een nieuwe lichting studenten van P.A.R.T.S., de Brusselse dansschool van Anne Teresa De Keersmaeker (Rosas), presenteren hun afstudeerprojecten. Solo of in groepjes werkten ze drie maanden lang aan deze creaties, onder begeleiding van een coach. Spot nu al het danstalent van morgen!

Een nieuwe generatie jonge choreografen steekt zijn neus aan het venster met een bijzonder gevarieerd palet van wat vandaag als dans gelabeld wordt/kan worden. Zes verschillende stukken, samen evenveel uiteenlopende benaderingen van compositie, theatraliteit en beweging.

Naast hun eigen creaties dansen de studenten ook een herneming van het repertoireproject ‘Zeitung/fragments’ van Rosas.

DO 14.06

Louis Combeaud & Vedis Kjartansdottir – Natural order is a special case
José Paulo dos Santos, Youness Khoukhou, Radouan Mriziga & Mohamed Toukabri – 111-1
Nestor Garcia Diaz – Now and Then, Here and There (met Polina Akhmetzyanova, Camile Durif Bonis, Nestor Garcia Diaz, Siet Raeymaekers, Cyriaque Villemaux)

VR 15.06

Pavle Heidler & Eleanor Campbell – “Behind the sun,” he repeated, “where Everything is Everything else”
Polina Akhmetzyanova & Alma Palacios – shipibo-
Anne Teresa De Keersmaeker & Alain Franco – Zeitung/fragments (met Louis Combeaud, José Paulo dos Santos, Youness Khoukhou, Renan Martins de Oliveira, Radouan Mriziga, Mohamed Toukabri)

ZA 16.06

Renan Martins de Oliveira & Anne-Laure Dogot – HangHang
Camille Durif Bonis & Cyriaque Villemaux – EN (met Polina Akhmetzyanova, Eleanor Campbell, Louis Combeaud, Camille Durif Bonis, José Paulo dos Santos, Nestor Garcia Diaz, Pavle Heidler, Youness Khoukhou, Védis Kjartansdottir, Renan Martins de Oliveira, Radouan Mriziga, Alma Palacios, Siet Raeymaekers, Mohamed Toukabri, Michiel Vandevelde, Cyriaque Villemaux)
Camille Durif Bonis, Nestor Garcia Diaz, Siet Raeymaekers, Michiel Vandevelde & Cyriaque Villemaux – G#$&!/Disagreement?/How to dance things with doing

Ant Hampton & Gert-Jan Stam

2012-05-16T11:05:57+02:00

Ant Hampton is geen onbekende meer in Vooruit sinds hij op het podiumfestival ‘the game is up!’ in 2011 zijn “autoteatro” introduceerde in Gent. Toen plaatste hij jou, de toeschouwer, in het midden van de actie: met een onbekende tegenspeler op een bankje in de stad, in de Gentse boekentoren of in het Vooruitcafé. Telkens maakte je zelf de performance door de instructies te volgen die je via je koptelefoon ingefluisterd kreeg.

Met ‘Ok Ok’ gaat Hampton op hetzelfde elan verder: met 4 neem je plaats aan een tafel in het Vooruitgebouw om samen een kleine komedie te spelen. Niet via een stem in je oortjes deze keer, maar door een script te volgen waarop jouw tekst in kleur is aangeduid. Maak je geen zorgen, acteerervaring heb je niet nodig. De tekst reflecteert immers zodanig de onzekerheid die iemand voelt wanneer die iets luidop moet lezen, dat alles als vanzelf op z’n plaats valt. Zo wordt langzaam naar een grappig en verrassend einde toegewerkt.

Kris Verdonck / A Two Dogs Company

2012-05-22T10:43:26+02:00

Kris Verdonck is ondertussen niet alleen een vastewaarde in Vooruit, hij is ook uitgegroeid tot een van de belangrijkste en origineelste stemmen in de hedendaagse podiumkunsten. met ‘I/II/III/IIII’ liet hij danseressen een choreografie opvoeren terwijl ze aan een carrousel in de lucht zweefden, in ‘Exit’ probeerde hij je in slaap te wiegen en met ‘K, a Society’ nam hij je mee op een installatieparcours doorheen het hele Vooruitgebouw. Toen baseerde Verdonck zijn beelden op het werk van schrijver Franz Kafka, voor zijn nieuwste productie ‘M, a reflection’ haalt hij inspiratie bij de Duitse auteur Heiner Müller.

Müller was tijdens zijn leven (1929-1995) getuige van zowel het fascisme, communisme als kapitalisme. Hij zag Duitsland uit elkaar vallen en opnieuw herenigd worden. Een opvallend thema in zijn werk naast Goed en Kwaad, is de Ander. Verdonck pakt dat aan door in ‘M, a reflection’ het hoofdpersonage te ontdubbelen en met zichzelf in dialoog en conflict te laten gaan. Dankzij een technisch vernuftig hologram staat acteur Johan Leysen tegenover zijn dubbelganger en belichaamt hij de tegenstelling tussen fictie en realiteit. Leysen staat later dit seizoen ook op het podium in ‘De Misdaad’ van Guy Cassiers.

Miet Warlop / Campo

2012-05-22T10:47:30+02:00

Wandelende haarballen, vrouwen zonder hoofd, kartonnen dozen die tot leven komen… “Verbeelding aan de macht” lijkt wel de lijfspreuk van Miet Warlop. Op het Vooruitfestival ‘the game is up!’ in 2011 werd de dansstudio haar speeltuin. Wie er toen langsliep, kon al proeven van de absurde wereld waar ‘mystery magnet’ je helemaal in mee zal zuigen. Warlop kantelt op hilarische en absurde manier verdriet om naar humor en laat betovering ontspruiten uit angst.

Op vooruit.be lieten enkele Vooruitbezoekers zich heel lovend uit over Warlops werk:

“zo fantasievol, zo innemend, zo poëtisch” (Karo)
“het surrealisme druipt er vanaf, maar het is allemaal fantastisch om te bewonderen. Voor mij zou het uren mogen duren!” (Niké).

Laura Kalauz & Martin Schick

2012-05-22T11:09:48+02:00

“Een briljant werk dat niet met het vingertje wijst.” (Der Standard)

Als iemand jou gratis een fles douchegel of een ovenwant zou aanbieden – zomaar, voor niets – zou jij die aannemen? De Argentijnse Laura Kalauz en de Zwitserse Martin Schick verwelkomen in ‘CMMN SNS PRJCT’ het publiek in hun ondergoed terwijl ze allerlei spullen gratis uitdelen. Eigenlijk niet zo gek veel verschillend van de affiches, reclamespots en promostandjes die we overal rond ons zien. De openingsscène is het startpunt van een slim spel met sociale mechanismen die we al lang niet meer in vraag stellen. Wat als de conventies ineens doorbroken worden? De Oostenrijkse krant der Standard schreef: “Een briljant werk dat bewijst dat een hedendaagse politieke performance niet met het vingertje hoeft te wijzen.”

The Speech Karaoke Action Group

2012-05-22T11:22:56+02:00

Een bekende hit meekwelen in een karaokebar, we hebben er ons allemaal wel al eens toe laten verleiden (toegegeven, niet noodzakelijk in nuchtere toestand, en misschien maar beter zo). De Finse Speech Karaoke Action Group heeft echter geen catalogus met liedjes om uit te kiezen, maar wel met fragmenten uit legendarische speeches: van Martin Luther Kings “I have a dream” tot John F. Kennedy’s “ich bin ein Berliner”. Speciaal voor hun passage in Gent zullen ze ook speeches van lokale politici in hun aanbod opnemen. Aan jou om ze met branie en overtuiging te vertolken!

Laura Van Dolron

2012-05-22T11:19:14+02:00

Laura Van Dolron wordt in haar thuisland Nederland “dé theatermaakster van dit moment” genoemd. Ze loopt zich in de kijker met haar eenvoudige, persoonlijke en eerlijke stukken, die haar o.m. een nominatie voor Het Theaterfestival opleverden.

In haar voorstelling ‘Welk stuk?’ laat ze de hoofdrollen over aan twee échte politici. Uiteindelijk hebben zij misschien zelfs meer ervaring met camera’s en oneliners dan acteurs… Van Dolron weet op voorhand niet wie ze zijn, voor welke partij ze opkomen of wat hun standpunten zijn, maar zij regisseert de twee op het podium en legt hen woorden in de mond. Benieuwd of we in tijden van verkiezingen twee Vlaamse politici zullen vinden die de stap op scène durven wagen… Hou deze site in de gaten om te weten welke politici met Van Dolron op het podium zullen staan.

De reacties in Nederland zijn alvast veelbelovend:

”Van Dolron blijft gast en publiek steeds enkele stappen vóór en creëert hilarische momenten. ‘Welk stuk?’ is komisch en absurd” (theaterjournaal).
”De ongemakkelijke confrontatie levert onmiddellijk een fascinerende spanning op” (de Volkskrant).

Laura Van Dolron is nog twee keer te zien in Vooruit: op di 04.12 speelt ze haar succesvoorstelling ‘Sartre zegt sorry’ en een dag later op wo 05.12 brengt ze ‘Iemand moet het doen’.

Roger Bernat

2012-05-22T11:25:30+02:00

“Die politici, het zijn prutsers en zakkenvullers die niet weten waarover ze spreken.” Het is een gedachte die tijdens de politieke impasse en de crisis van het voorbije jaar waarschijnlijk wel bij iedereen eens is opgedoken. Maar kunnen we het eigenlijk zelf wel beter? Roger Bernat geeft je met ‘Pending Vote’ de kans om het uit te proberen. Neem zelf plaats in een parlementszetel en laat je stem horen. Geen politieke kleuren of partijen, geen verkozen parlementsleden, maar wel een reeks vragen en voorstellen die aan het publiek worden voorgelegd om uiteindelijk een regering te vormen.

Aan jou de keuze: druk je “ja” of “nee”? Jouw antwoord bepaalt mee het verloop van de avond. Voor deze voorstelling verhuizen we naar een passende locatie.

Roger Bernat komt op do 04 & vr 05.04 nog eens naar Vooruit met ‘Please, Continue
(Hamlet)’, een voorstelling in de vorm van een rechtszaak die hij samen maakte met Yan Duyvendak.

Lucinda Childs Dance Company

2012-05-22T11:30:58+02:00

Een van de belangrijkste dansvoorstellingen van de 20ste eeuw

Lucinda Childs is een grote naam in de geschiedenis van de dans. Deze hedendaagse versie van ‘DANCE’ is een herwerking van een voorstelling die ze maakte in 1979. De choreografie bestaat uit drie delen: het eerste en het laatste deel worden gedanst door vier mannen en vier vrouwen, het middelste door een solodanseres. De muziek is van de legendarische componist Philip Glass. Zijn muziek past perfect bij Childs’ choreografie: minimalistisch maar complex. Ook in beeldend kunstenaar Sol LeWitt vond Childs een gelijkgestemde ziel. Ze vroeg hem de scenografie te verzorgen. Het resultaat is een zwartwitfilm van vier dansers die de choreografie van Childs uitvoeren, die op zijn beurt wordt geprojecteerd op het podium. De dansers op de scène en op het beeld lopen – perfect synchroon – in en om elkaar heen en komen samen in één oogverblindende choreografie. Zelden vallen drie artistieke werelden zo mooi in elkaar als in ‘DANCE’.

Na de voorstelling volgt een ontdekkingsdag, een gratis nagesprek met de makers.

Diederik Peeters

2012-05-22T11:35:50+02:00

“Man man man… Wat een performer! Daar gaan we nog meer van horen én zien.” (Knack)

Knack was na de première van ‘Red Herring’ laaiend enthousiast en schreef dat het de perfecte voorstelling is voor “de avonturiers onder u die de grote makers van morgen aan het (experimenteer- en knutsel)werk willen zien.” De Morgen vond het “ontzettend hilarisch en bovendien ontzettend overtuigend gedaan”. Peeters kan je kennen van zijn verschijningen bij Superamas of de voorstellingen die hij maakte met o.a. Hans Bryssinck. Maar in ‘Red Herring’ doet hij het solo. Zo’n “red herring” is een term uit de film- en tvwereld voor “een vals spoor” of een hint die wordt gegeven over de ontknoping van het verhaal, maar die de kijker eigenlijk op het verkeerde been zet. Met ingenieuze geluidseffecten neemt Peeters je mee in een komisch spionagestuk. Hij wil met deze voorstelling eigenlijk een thriller maken, maar dat blijkt niet zo evident voor iemand met angsten, smetvrees en allerlei fobieën. Grappig en entertainend is het des te meer.

Na de voorstelling op wo 17.10 volgt een ontdekkingsdag, een gratis nagesprek met de makers.

Nadia Schnock

2012-05-22T13:48:08+02:00

‘Une Femme Amoureuse’ en ‘Acropolis Adieu’ zijn enkele van de bekendste hits van de Franse charmezangeres Mireille Mathieu. Met ‘Mireilles’ voert Nadia Schnock een soort minimusical op, gratis in Vooruit. De rode draad is het verhaal van een tragische liefde, verteld aan de hand van nummers van Mireille Mathieu en uitgevoerd door enkele dubbelgangsters van Mireille én een Mathieu. Het levert een bizar beeld op: de identieke, iconische en bijna aseksuele Mireilles die botsen met de passie die in de teksten van de nummers verscholen zit.

De Brusselse Nadia Schnock is beeldend kunstenaar en ontwerpt kostuums voor o.a. deepblue. Daarnaast acteert ze en creëert ze voorstellingen, waarin ze flirt met de dunne lijn tussen performance en installatie of tussen theater en beeldende kunst.

Tom Lanoye

2012-05-22T13:51:20+02:00

We kunnen er maar niet genoeg van krijgen. Tom Lanoye brengt zijn meesterlijke roman ‘Sprakeloos’ op de planken. De “slagerszoon met een brilletje” bracht zijn monoloog over de slopende dementie van zijn moeder eerder al in Vooruit, telkens met een staande ovatie als gevolg. Wie ‘Sprakeloos op de planken’ nog niet gezien heeft, krijgt dit seizoen nog een kans. Nog niet overtuigd? Humo noemde het boek “een overrompelende staalkaart van Lanoyes kunnen”. De Tijd plaatste ‘Sprakeloos’ “moeiteloos naast het beste van Claus en Boon” en de Standaard had het over “een schrijver op het toppunt van zijn kunnen.” En nog volgens de Standaard wordt het boek alleen maar beter als de schrijver het zelf vertolkt. Komt dat zien: Lanoye het gedreven podiumbeest die vol vuur en verdriet hulde brengt aan zijn overleden moeder.

Guy Cassiers / Toneelhuis

2012-05-22T13:57:04+02:00

Een indrukwekkend slot aan een fenomenale trilogie!

Nadat Guy Cassiers en Toneelhuis de voorbije seizoenen met veel succes twee delen van de literaire turf ‘De man zonder eigenschappen’ op scène brachten, is het in 2012 tijd voor het derde en laatste deel. Deze keer is het script niet zomaar een adaptatie van Robert Musils klassieker naar het toneel. Schrijver Yves Petry – winnaar van de Libris Literatuur Prijs voor zijn roman ‘De Maagd Marino’ – zette zijn tanden in de tekst. Hij liet zich zowel inspireren door musils boek als diens biografie.

Het resultaat is een mash-up tussen het liefdesleven van schrijver Musil en zijn geliefde Herma enerzijds, en anderzijds het verhaal van het personage Moosbrugger en een anonieme prostituee. Dat Moosbrugger de prostituee heeft vermoord, staat vast. maar speelt Musil ook een rol bij de dood van Herma? ‘De misdaad’ wordt een spannend duet tussen actrice/muzikante Liesa Van der Aa en rasacteur Johan Leysen (die dit seizoen ook in Vooruit staat in ‘M, a reflection’ van Kris Verdonck).

Jérôme Bel

2012-05-22T14:00:29+02:00

De Franse Jérôme Bel is bekend voor de choreografieën die hij baseert op het leven en de carrière van de danser voor wie hij de voorstelling maakt. Hij licht zijn concept toe in Brussel Nieuws: “Een paar jaar geleden realiseerde ik me dat het discours over dans bijna volledig werd gedomineerd door choreografen en critici. Maar de danser wordt bijna nooit gehoord, zijn stem is nauwelijks gemediatiseerd. Ik vond het interessant hem wel te laten horen. (…) Het idee was simpel: de danser vertelt op een zo eenvoudig mogelijke manier over zijn werk en illustreert een aantal zaken met gedanste fragmenten. “Een danser is eigenlijk de enige persoon die dat kan – dansen én erover praten. De criticus kan niet dansen en de choreograaf niet altijd.”

Dit stuk is het vijfde in Bels reeks van biografische choreografieën. Het volgt de levensloop van danser Cédric Andrieux, die de choreografie ook zelf uitvoert. Hij geeft op introspectieve en anekdotische wijze een inkijk in zijn loopbaan: van zijn opleiding aan het Conservatorium van Parijs tot zijn ervaringen bij de Merce Cunningham Dance Company in New York en bij befaamde choreografen als Trisha Brown en William Forsythe.

Na de voorstelling op wo 07.11 volgt een ontdekkingsdag, een gratis nagesprek met de makers.

LOD & De Werf / Josse De Pauw, Pieter De Buysser & Kris Defoort

2012-05-22T14:09:24+02:00

Iedere weekdag in het radioprogramma ‘Babel’ op Klara kan je de avonturen volgen van meneer Afzal. Het figuurtje van theatermaker en schrijver Pieter De Buysser ondergaat een reeks ongelooflijke veranderingen. Zo rekt bijvoorbeeld zijn oor uit tot een lap van 40 op 70 cm nadat het is blijven vastzitten tussen een raam. Hij neemt scherper waar dan ooit en kan het oor bovendien ook gebruiken als sjaal.

Het is het begin van een resem vreemde situaties waarin meneer Afzal verzeild geraakt. Hij ontmoet bizarre wezens zoals een monster dat alles nat zet met zijn tranen, een verontwaardigde paling met opgefokte spiegelneuronen, een gehandicapte pauw gespecialiseerd in taalwetgeving, een vinnig meisje met een rotte plek op haar enkel of het aanbeden Afkalfkalf.

Dit komische en groteske politiek luisterspel krijgt nu een volwaardige theaterversie, verteld door Josse De Pauw en muzikaal begeleid door Kris Defoort.

Superamas

2012-05-22T14:31:56+02:00

Ook in ‘”THEATRE”’ vermengen Superamas fictie en realiteit zoals niemand anders dat kan. Deze keer richten ze hun pijlen op de illusie van de politiek en de politiek van de illusie. Toen schilders in de renaissance de techniek van het perspectief onder de knie kregen, gebruikten ze die om de wereld te ordenen en te kaderen. Zoveel eeuwen later worden we overspoeld door digitale beelden, die eigenlijk nog steeds hetzelfde doen: onze blik op de realiteit bepalen en manipuleren. Superamas brengt echte mensen, acteurs, 3d-beelden en avatars bij elkaar in een flitsende, slimme en sexy voorstelling.

Het Frans-Oostenrijkse performancecollectief Superamas scoorde de afgelopen seizoenen in Vooruit o.m. met hun ‘BiG’-triologie, waarin ze reality-tv, showbizz en entertainment op de korrel namen. Humor, glamour en een beetje voyeurisme, dat zijn de hoofdingrediënten van hun werk. Sinds 2012 is Superamas trouwens het huisgezelschap van Vooruit, je zal hen dus vaak voor en achter de schermen zien.

Na de voorstelling op za 24.11 volgt een ontdekkingsdag, een gratis nagesprek met de makers.

Yan Duyvendak / Omar Ghayatt / Nicole Borgeat

2012-05-22T14:34:32+02:00

“De Ander”, het is al eeuwenlang een kernbegrip in de filosofie. Maar sinds 9/11 wordt die Ander toch voornamelijk ingevuld door “de moslims”. Hoezeer is ons beeld van hen gevormd door clichés? En hebben moslims een even karikaturaal idee over westerlingen? De Nederlandse Zwitser Yan Duyvendak en de Egyptische Omar Ghayatt besloten om het maar eens uit te zoeken. Die ontmoeting tussen het Oosten en het Westen – maar vooral ook tussen twee personen met hun verschillen en gelijkenissen – vertolken Duyvendak en Ghayatt in 11 scènes. Bij aanvang van de voorstelling schetsen de twee kort de 11 thema’s voor de toeschouwers. Daarna kiest het publiek als in een jukebox welke 5 fragmenten ze uiteindelijk zullen spelen.

Yan Duyvendak:
”Omdat elke avond anders is, zijn ook de reacties heel uiteenlopend. Soms zijn er hele rustige, serene avonden, soms wordt er heftig gediscussieerd, soms lopen mensen boos weg… In Genève stemde niemand voor het poëtische fragment, in Parijs hebben de mensen moeite met het thema religie, in Bordeaux is iedereen nog een uur na afloop gebleven.”

Op zaterdag 1 december presenteren Duyvendak en Ghayatt voor de volharders een XL-versie: dan spelen ze alle 11 fragmenten en wordt er tussendoor een broodjeslunch aangeboden.

Yan Duyvendak komt op do 04 & vr 05.04 nog eens naar Vooruit met ‘Please, Continue (Hamlet)’, een voorstelling in de vorm van een rechtszaak die hij samen maakte met Roger Bernat.

Laura Van Dolron

2012-05-22T14:56:14+02:00

Sommige meisjes vallen op de verkeerde mannen, Laura van dolron valt naar eigen zeggen op de verkeerde filosofen. Zoals Jean-Paul Sartre bijvoorbeeld, grondlegger van het existentialisme. Hij heeft volgens Van dolron ons allemaal een depressie aangepraat door te stellen dat ons bestaan zinloos is. Hoog tijd dat hij zich daar eens voor verontschuldigt, vindt ze.

Haar oorspronkelijke titel voor het stuk was ‘Sartre zegt sorry nadat Laura hem 40 minuten de huid heeft volgescholden omdat ze hem verantwoordelijk acht voor het feit dat al haar vrienden tegen de 40 lopen en vol kraaienpoten zitten en nog steeds geen kinderen of gezin hebben’. Maar dat bleek toch net iets te lang om op een affiche te zetten. ‘Sartre zegt sorry’ dus. Een staaltje stand-up philosophy, lichtvoetig maar raak. Of zoals de Standaard het noemt: “een klein theaterwondertje”. In 2011 werd het stuk terecht geselecteerd voor Het Theaterfestival, dat de beste voorstellingen van het seizoen bundelt.

Na de voorstelling volgt een ontdekkingsdag, een gratis nagesprek met de makers.

Laura van Dolron

2012-05-22T15:02:26+02:00

Laura van dolron doet een voorstel voor een betere wereld. Ze wil een oplossing bieden voor wat er allemaal fout loopt en argumenten formuleren tegen populistische politici die almaar meer stemmen halen. Op zoek naar filosofische en spirituele antwoorden, ging ze op retraite in Thailand, bezocht ze een kluizenaar in Spanje, ontmoette ze Palestijnen in Jeruzalem en volgde ze een cursus ‘Woede omzetten in liefde’ in Groningen. En hoe ziet haar voorstel er dan uit? Van dolron neemt je mee in een onnavolgbaar en onvoorstelbaar gedachteparcours. Kritisch maar komisch, doordacht en vlijmscherp. Bovendien vertelt ze met zoveel vuur en eerlijkheid dat je aan haar lippen hangt. iemand moet het doen. En niemand kan het beter dan Laura van Dolron.

Jan Decorte / Bloet / De Roovers

2012-05-22T15:13:42+02:00

Nadat Decorte de voorbije jaren stukken van Müller, Shakespeare en Euripides nieuw leven inblies, kiest hij deze keer voor het werk van de Duitse toneelschrijver en dichter Friedrich von Schiller. Decorte pikt er niet één tekst van Schiller uit, maar tast het hele oeuvre van de 18de eeuwse auteur af.

De ‘Sturm und Drang’ van die tijd blijkt in de huidige samenleving actueler dan ooit: rebellerende jongeren die zich afzetten tegen ouderen, een hevig verlangen naar vrijheid en democratie, een herwaardering van de natuur… Net als Schiller laat Decorte in deze voorstelling de passie de bovenhand nemen, zowel in de liefde als in de politiek. Naast Decorte en zijn vrouw Sigrid Vinks, staan ook Sara de Bosschere en Michael Vergauwen van de Roovers op de scène.

Claudio Stellato

2012-05-22T15:17:46+02:00

Het nieuw circus tast de grenzen af van alle kunsten en integreert die maximaal. In het buitenland heeft circus zijn plaats verworven binnen de podiumkunsten. Vooruit en het Circuscentrum slaan de handen in elkaar om ook in Vlaanderen hedendaags circus op de kaart te zetten.

‘L’autre’ is een lichtvoetig spel van vraag en antwoord tussen een lichaam en de voorwerpen er rond. Objecten komen tot leven en worden personages die met artiest Claudio Stellato dansen, vechten en praten. Deze circusvoorstelling tart de wetten van tijd, ruimte en fysica en toont je de werkelijkheid met een twist. Stellato laveert met groot gemak en veel souplesse tussen realiteit en illusie, tussen chaos en rust.

“Dat spel met al zijn metafysische traagheid over schijn en zijn, zit vol humor, en is spannend om naar te kijken. Het zet je aan het denken. En aan het wensen. Hoe graag zou je willen mee verdwijnen. dat kan niet anders dan een plezierige ervaring zijn.” (Theatermaggezien)

The game is over!

2012-05-22T15:37:34+02:00

Het einde van de wereld wordt regelmatig aangekondigd, maar op 21 december 2012 zou het volgens een oude Mayakalender écht zover zijn. Wie zich die dag niet alleen in een schuilkelder wil terugtrekken om de Apocalyps te overleven, kan samen met ons in Vooruit de ondergang vieren! Verschillende artiesten geven hun verrassende visie op de ultieme eindmeet die in het verschiet ligt. Maar misschien kan het einde van de wereld ook een nieuw begin betekenen? Stel dat we de volgende ochtend toch gewoon wakker worden, hoe kunnen we die toekomst dan in handen nemen?

Wat er ook van zij, knallen zal het in elk geval!

Meer info in de loop van het seizoen op www.vooruit.be.

Monstre(s) / Etienne Saglio

2012-05-22T15:40:01+02:00

“Er was eens een koninkrijk, gemaakt van oude objecten en vergane glorie, bedacht door een man om zijn eenzaamheid te bevolken. Maar langzaam neemt de waanzin de bovenhand…” Zo begint de circusvoorstelling ‘Le Soir Des Monstres’, die de toeschouwer meeneemt in een donkere maar charmante wereld zoals we die kennen van de Tim Burton-films ‘Edward Scissorhands’ of ‘the Nightmare Before Christmas’. Etienne Saglio maakt bij het begin van de voorstelling jongleerballen uit ijzerdraad… tot die plots vleugels krijgen en ontsnappen. Wat volgt, is pure magie van begin tot eind. De voorstelling is een totaalervaring dankzij het spel met licht en de intrigerende soundtrack van het Belgisch-duitse piano- en elektronicaduo Swod.

Etienne Saglio is een van de meest veelbelovende jonge circusartiesten van het moment. Op zijn 6de begon hij te jongleren. Hij volgde opleidingen aan verschillende voorname circusscholen en gooide hoge ogen met zijn debuutvoorstelling ‘Le Soir des monstres’.

Ivo Dimchev

2012-05-22T16:11:28+02:00

“Een van de meest invloedrijke hedendaagse artiesten” (La Libre Belgique)

Bloed, bloot en drag queens. Een voorstelling als ‘X-on’ krijg je niet alle dagen in Vooruit te zien. Hoewel het allemaal heel onschuldig begint met een ontmoeting tussen toeristen en een museumsuppoost. Tot er plots een schietpartij losbarst. Wat volgt, tart alle verbeelding.

Deze voorstelling van Dimchev draait rond de sculptuur ‘Passtücke’ van de Oostenrijkse kunstenaar Franz West, die onlangs nog de Gouden Leeuw won op de Biënnale van Venetië. Hij pakt alledaagse voorwerpen in in gaas en gips, en nodigt de museumbezoekers uit om ze aan te raken en ermee rond te lopen.
West leverde een aantal replica’s van het originele stuk, zodat de performers de beeldjes naar hartenlust kunnen manipuleren op het podium.

De Bulgaar Dimchev staat bekend om zijn extreem visueel werk. De Morgen vindt ‘X-on’ “een werk van een ongeziene radicaliteit”, volgens De Standaard schittert Dimchev dankzij “een onnavolgbare, rare fantasie en een indrukwekkende lichaamstaal en stemgebruik”.

Manah Depauw

2012-05-22T16:14:07+02:00

In dit duister sprookje van Manah Depauw is de prins geen knappe jongeling op een wit paard. De dikke King Dom heeft lange stinkende haren en regeert over een verrot land. Hij maakt een kind met zijn zwakzinnige nicht. Maar tegen alle verwachting in is hun dochtertje, prinses Gertrude, een mooi en hemels meisje. Wanneer de mannen van het bedorven koninkrijk Gertrude te zien krijgen, lopen ze met een voortdurende en pijnlijke erectie in hun broek. de gevolgen? Het geboortecijfer ontploft, de hongersnood breekt uit, de opstand rommelt. De oplossing? Het hoofd van Gertrude moet eraf… en dat is nog maar het begin.

Wreed en erotisch, vrolijk en verdrietig, gewelddadig en zacht. Manah Depauw laat een hoop onderdrukte fantasieën de vrije loop.

Motus

2012-05-22T16:24:14+02:00

Een krachtige hedendaagse tragedie

“Hoe kan je verontwaardiging omzetten in actie?” in de zoektocht naar het antwoord op die vraag kwam het Italiaanse gezelschap Motus uit bij de Griekse klassieker ‘Antigone’. Ze gingen met de tekst aan de slag tot middenin het maakproces in Griekenland de crisis en de sociale onrust losbarstten, waarbij een 15-jarige jongen gedood werd door de politie: Alexis. Het incident zwengelde de protesten nog meer aan, in alle lagen van de Griekse bevolking. De acteurs van Motus gooiden de voorstelling die ze in gedachten hadden helemaal om en begonnen te werken rond opstand en revolutie.

In 2009, een jaar na Alexis’ dood, trok Motus naar de plek waar de jongen stierf. Te laat. Of is het nooit te laat voor actie? ‘Alexis, a Greek tragedy’ is een mokerslag die je een bewustzijn schopt tot je er even niet goed van bent …

Motus is een gerenommeerd Italiaans gezelschap. Actrice Silvia Calderoni, die in ‘Alexis’ de hoofdrol vertolkt, is een innemend en energiek figuur die het publiek naar zich toe zuigt.

Na de voorstelling volgt een ontdekkingsdag, een gratis nagesprek met de makers.

Codice Ivan

2012-05-22T16:40:49+02:00

Codice Ivan is een jong Italiaans gezelschap bestaande uit drie theatermakers. Voor hun debuut ‘Pink, Me & The Roses’ in 2009 kregen ze meteen de ‘Premio Scenario’, een vooraanstaande Italiaanse theaterprijs. In ‘GMGS_What the hell is happiness?’ neemt Codice Ivan het ultieme streefdoel van de mens als uitgangspunt: gelukkig zijn. Maar weet iemand wat “geluk” eigenlijk is of waar het te vinden? Deze Italianen leggen in hun zoektocht het verband bloot tussen een t-shirt en een koelkast. Verder passeert Madonna de revue en wordt het podium langzaamaan volgestouwd met sloganborden en krijttekeningen. Dat alles zou uiteindelijk een antwoord moeten leveren op de vraag: hoe moeten we ons leven leiden?

Na de voorstelling volgt een Ontdekkingsdag, een gratis nagesprek met de makers

Mette Ingvartsen

2012-05-22T16:58:43+02:00

‘The Artificial Nature Project’ is het laatste deel in een serie van vier werken die choreografe Mette Ingvartsen maakt rond waarnemingen en sensaties van en in de natuur. Ze fictionaliseert en choreografeert natuurlijke fenomenen. In het eerste deel, ‘Evaporated Landscapes’ uit 2009, zette ze bijvoorbeeld geen mensen op scène, maar werkte ze met luchtbellen, schuim, mist, licht en geluid. In ‘the Artificial Nature Project’ laat ze dansers in interactie gaan met levensloze objecten. Maar ook nu krijgen de voorwerpen de bovenhand en moet de mens zich naar hen schikken.

Materialen vliegen door de lucht, het landschap verandert constant, een storm van confetti raast over de scène en het podium komt stilaan vol te liggen met allerlei smalle, dikke, zware, lichte, grote, dunne, breekbare en robuuste voorwerpen. De dansers maken met al deze dingen een lichaam dat niet langer menselijk is, maar een grote vliegende massa. Een stortvloed aan fascinerende beelden volgen elkaar in sneltempo op.

Gérald Kurdian

2012-05-22T17:09:36+02:00

‘The magic of Spectacular theater’ houdt het midden tussen een muzikale komedie, een documentaire en een goochelshow. Kurdian zoekt zowel inspiratie bij het occulte en paranormale, als bij illusionisten. Terwijl de eerste beweren dat wat ze doen écht is, zijn goochelaars er eerlijk over dat ze je iets proberen wijs te maken. Maar beide vertrekken wel van hetzelfde standpunt: er is meer dan het oog kan zien.

Kunnen we de grenzen verleggen van wat menselijk mogelijk is? Kurdian gaat de uitdaging aan en werkt daarvoor tijdens zijn voorbereiding met een echte illusionist. Teleportatie, pogingen om te zweven, goochel- instrumenten als een vlammende kooi of kisten met dubbele bodems, niets is te gek. Het decor is van de hand van Philippe Quesne (o.a. ‘La mélancolie des dragons’), die later dit seizoen zijn nieuwste voorstelling presenteert in Vooruit.

Mette Ingvartsen

2012-05-22T17:15:22+02:00

Danseres Mette ingvartsen (ex-P.A.R.T.S.) staat bekend om haar sterk fysieke werk. Met ‘In tThe Air’ in 2008 bijvoorbeeld maakte ze een choreografie voor twee op een trampoline. ‘All the way out there’ is een krachtige performance met en over de stem. Samen met acteur Guillem Mont de Palol dwingt Ingvartsen haar stem tot het uiterste. Op die manier geven ze onvermijdelijk ook uiting aan gevoelens en expressie, van broze ingetogenheid over extatisch enthousiasme tot extreme woede. Maar daarbij drijven de twee het zo ver dat het menselijke van die emoties bijna verloren gaat.

De Koe

2012-05-23T11:48:07+02:00

‘ZWART’ is het laatste deel van de trilogie die de Koe maakt rond ‘de wederopbouw van het Westen’. Het eerste deel, ‘WIT’, behandelde de jeugd, het maagdelijke begin op een leeg blad. ‘ROOD’ draaide rond Elisabeth Taylor, die symbool stond voor de liefde en de passie. En nu is er dus ‘ZWART’. Daarin willen Peter Van den Eede, Natali Broods en Willem de Wolf het hebben over kunst. Ze duiken in de geschiedenis van de Westerse kunst, van de renaissance tot nu. Hun doel: uitzoeken hoe ze die geschiedenis op theater kunnen brengen en waarheidsgetrouw blijven. Hoe kunnen ze er iets over vertellen zonder belerend te worden? En kan een blik op het verleden misschien inkijk geven in de toekomst. Wie weet komen de drie dan wel uit bij een nieuwe begin. Bij… ‘WIT’?

Luc Perceval & Ted Stoffer / NTGent

2012-05-23T11:50:25+02:00

‘Salaud’ is Frans voor ‘bastaard’, ‘hond’, ‘klootzak’ en andere complimenten. De titel verwijst naar de beruchte film ‘Salò o le 120 giornate di Sodoma’ (1975) van de Italiaanse cineast Pier Paolo Pasolini. De film over fysieke vernederingen en manipulatie in een fictieve fascistische republiek was voor Pasolini een metafoor voor de totalitaire en kapitalistische regimes die hij zo verwerpelijk vond. Hij baseerde de film op het werk van de Franse schrijver Markies de Sade, van wiens naam de begrippen ‘sadisme’ en ‘sadomasochisme’ zijn afgeleid.

Met Pasolini en de Sade in het achterhoofd maakt theaterregisseur Luk Perceval voor het eerst sinds 2005 (toen hij na een spraakmakend parcours bij o.m. de Blauwe Maandag Compagnie en Het Toneelhuis naar Duitsland trok) weer een voorstelling in Vlaanderen. Hij werkt hiervoor samen met choreograaf Ted Stoffer.

‘Salaud’ zoomt in op onze sterk geïndividualiseerde samenleving, waarbij de digitale revolutie het mogelijk maakt om onze diepste lusten bot te vieren via het internet. Net als het universum van de Sade is de 21ste-eeuwse westerse maatschappij een potentieel geseksualiseerd speelterrein, waar aan macht en verlangen geen grenzen meer worden gesteld. Er geldt maar één gebod, zo lijkt het haast: alles wat mateloos is, is goed.

‘Salaud’ gaat niet zozeer over fascisten (Pasolini) of een decadente elite (de Sade), maar over mensen zoals wij, hier en nu. Hoe zit het met ons vermogen tot mededogen, en ons gevoel voor schoonheid, als men de grootste gruwel omhelst door simpelweg op een webpagina te klikken?

Rosas

2012-05-23T11:56:55+02:00

Hedendaagse herneming van een sleutelwerk uit de carrière van Anne Teresa De Keersmaeker.

Anne Teresa de Keersmaeker maakte ‘Elena’s Aria’ in 1984. Het werd een cruciale voorstelling in haar carrière. Voor het eerste maakte ze gebruik van videobeelden en tekst, en ging ze weg van het repetitieve karakter dat haar vroege werk kenmerkte. De dansers hebben geen ritmische muziek om te volgen, maar wel aria’s, geluiden en lange momenten van stilte. Toen al was ‘Elena’s Aria’ voor De Keersmaeker een bevraging van haar eigen choreografische taal. De twijfel en het zoeken komen genadeloos bovendrijven in deze desolate voorstelling. Door deze choreografie zoveel jaar later te herhalen, opgevoerd door een nieuwe lichting jonge dansers, wordt die intro- en retrospectieve blik nog versterkt.

Tijdens Almost Cinema en het Filmfestival Gent kan je ook naar de film ‘Rain’. De documentaire geeft een inkijk in het repetitieproces dat Anne Teresa De Keersmaeker doorliep met de dansers van het Ballet de l’Opéra National de Paris.

TG STAN

2012-05-23T12:02:33+02:00

STAN doet het dit seizoen met ‘Het Poppenhuis’ van Henrik Ibsen. Naast STAN-getrouwen Jolente De Keersmaeker en Frank Vercruyssen herkennen we ook Wine Dierickx (Wunderbaum, ‘Loft’, …) en de jonge beloftevolle Portugese acteur Tiago Rodrigues.

Nora is een huismoeder die er stilaan genoeg van heeft om te worden gedomineerd door haar vader en haar echtgenoot. Ibsen schreef het stuk aan het eind van de 19de eeuw, toen Europa in de ban was van een revolutie en de hoop op een nieuwe toekomst die de romantische traditie omverwierp. Een dikke eeuw later lijken de omstandigheden eigenlijk niet zoveel te verschillen van toen…

Het stuk stelt maatschappelijke wetmatigheden in vraag en legt subtiel de valkuilen bloot waar een modaal gezin in verzeild dreigt te raken. En dat allemaal met de gecontroleerde nonchalance en het vonkende spel waar we bij STAN op mogen vertrouwen.

Andros Zins-Browne

2012-05-23T12:14:29+02:00

Theater beleef je voornamelijk met je ogen, maar Andros Zins-Browne wil ook je andere zintuigen prikkelen. Met geuren (samengesteld door parfumeur Laurent-David Garnier), mistgordijnen, temperatuurschommelingen, wind, soundscapes en een decor van spiegelfolie biedt Zins-Browne een sensitieve totaalervaring. Bovendien krijgt ook het publiek een kostuum aan, wat de verwarring enkel nog groter maakt: wie zit er mee in het complot en wie is een onschuldige toeschouwer?

‘Welcome to the jungle’ zet onze vertrouwde biotoop op z’n kop en neemt je mee in een universum waar elke houvast wegvalt. Zins-Browne laat zich daarbij inspireren door “global weirding”, een ecologisch begrip dat de effecten op het klimaat door de opwarming van de aarde onder de aandacht brengt. Deze labyrintische zoektocht naar een vernieuwend ecosysteem is een unieke ervaring voor amper 25 toeschouwers per voorstelling.

De Roovers

2012-05-23T12:49:10+02:00

Timon is een burger van de stad Athene die graag te koop loopt met zijn grote rijkdom: hij organiseert feestjes en diners en doet gulle giften. Tot de schuldeisers aan de deur staan en blijkt dat de kas leeg is… Timon gaat te rade bij de vrienden die jarenlang bij hem over de vloer kwamen, maar als hij vraagt om hem wat geld te lenen, blijven de deuren dicht. De eens zo hartelijke Timon verandert in een regelrechte misantroop. Hij trekt zich verbitterd terug in de bossen en zint op wraak…

De Roovers nemen de inktzwarte parabel ‘Timon of Athens’ van William Shakespeare onder handen. Dit stuk vormt het eerste deel van hun ‘Dollarcyclus’, een reeks voorstellingen die zowel de boven- als de onderkant van de (economische) ellende ter sprake zullen brengen.

Philippe Quesne

2012-05-23T13:47:05+02:00

Phililppe Quesne veroverde de harten van het Vooruitpubliek met grappige en charmante voorstellingen als ‘La mélancolie des dragons’ (over zes hardrockers die rondrijden met een mobiel attractiepark en autopech hebben) en ‘L’Effet de Serge’ (over een man die elke week voor zijn vrienden een show voorbereid in zijn appartement). Op vooruit.be lazen we reacties als: “zowat het beste dat ik ooit in Vooruit zag”, de VRT had het over “een meesterlijk stuk” en “ontwapenend en sterk theater”.

De Franse theatermaker trok deze keer naar Japan en werkt er in Tokio samen met vier jonge actrices. Wat ze van zijn nieuwste stuk ‘日本の芝居 (Japanese Theatre Play’ zullen maken, is nog niet erg duidelijk, maar Quesne kennende wordt het weer aandoenlijk, verrassend en bijzonder. De voorstelling gaat in Vooruit in Europese première!

Na de voorstelling op di 19.03 volgt een ontdekkingsdag, een gratis nagesprek met de makers

Meg Stuart / Damaged Goods

2012-05-23T13:45:20+02:00

Een tsunami van beweging en verbeelding

In mei 2011 streek Meg Stuart een week lang neer in Vooruit met haar dansgezelschap Damaged Goods om ons een keuze van werken uit haar rijkgevulde carrière te presenteren. Ook werk van bevriende artiesten kwam aan bod, zo presenteerde Varinia Canto Vila haar choreografie ‘During Beginning Ending’.

Nu keert Stuart terug met een nieuwe voorstelling waarin Canto Vila meedanst. Samen met 4 andere dansers daalt ze af in de impressionante maalstroom aan energie die Stuart voor hen uittekent. Muzikant Brendan Dougherty, die eerder al samenwerkte met gitarist Jochen Arbeit (Einstürzende Neubauten) en danser Jeremy Wade, begeleidt de dansers met live percussie en elektronica.

Na de voorstelling op do 28.03 volgt een ontdekkingsdag, een gratis nagesprek met de makers.

Yan Duyvendak & Roger Bernat

2012-05-23T13:54:33+02:00

Eerder dan een theaterstuk is ‘Please, Continue (Hamlet)’ een proces. De voorstelling speelt zich af in de setting van een rechtszaak. Hamlet, een van de bekendste personage van Shakespeare, staat terecht voor de moord op Polonius.

Naast drie acteurs staan op de scène enkel échte mensen: advocaten, een rechter, een psychiater en het publiek, dat als jury uiteindelijk de schuldvraag zal moeten beantwoorden. De belangrijkste rol en verantwoordelijkheid wordt dus aan de toeschouwers overgelaten. Duyvendak en Bernat spreken daarom ook niet van “spectators”, maar van “spect-actors”. Het publiek wordt genadeloos uitgedaagd om na te denken over hoe we tegenwoordig samenleven in een wereld van excessen en misbruiken.

De twee makers van deze voorstelling zien we ook op andere momenten in het Vooruitseizoen terug: Yan Duyvendak presenteert in november ‘Made in Paradise’ samen met Omar Ghayatt en Nicole Borgeat (p. 36), Roger Bernat is in oktober te zien met ‘Pending Vote’.

Ontroerend Goed / The Border Project

2012-05-23T14:03:31+02:00

Vijf spelers. Vijf rondes.
Uw stem.
Eén overlevende.

Er zal gevochten worden met ongelijke wapens
op scène in een boksring.

De inzet:
uw aandacht, uw liefde, uw goedkeuring,
uw lach, uw inleving, uw ontroering,
uw medelijden, uw zwakke plek,
uw leedvermaak, uw zucht naar meer,
uw plaatsvervangende schaamte,
uw hart, uw steun,
uw smaak.

Wij helpen u beslissen met polls, stemwijzers, coalities, campagnes, debatten, consultants,
exit polls, spin doctors, opinipeilingen, lijstduwers, referendums.

Wij doen er alles opdat de beste niet wint.

Dominique Brun

2012-05-23T14:17:35+02:00

‘Le Sacre du Printemps’ is een ballet dat werd gecreëerd voor Les Ballets Russes van Serge Diaghilev en dat op 29 mei 1913 voor het eerst werd opgevoerd in het theater van de Champs Élysées in Parijs. De voorstelling verenigt werk van drie grote artiesten van de Europese kunstgeschiedenis: choreograaf Vaslav Nijinski, Nicolas Roerich die de kostuums en het decor ontwierp en componist Igor Stravinsky. Het ballet vertelt het verhaal van een primitieve gemeenschap die een jonge vrouw moet offeren.

Dag op dag 100 jaar later wordt deze belangrijke voorstelling gebracht in het Vooruitgebouw – dat in 2013 eveneens een eeuwling wordt. ‘Le Sacre #197’ is een bewerking van de choreografie door de Franse Dominique Brun. Het ballet is ondertussen al honderden keren hernomen, maar over de oorspronkelijke choreografie is niet zoveel bekend. Er zijn veertien oude tekeningen teruggevonden die Valentine Gross-Hugo maakte over het laatste deel van het ballet. Brun liet haar dansers met die tekeningen aan de slag gaan.

Met ‘Le Sacre # 197’ wil ze een hernieuwde aandacht vestigen op de kracht van rituelen en van het menselijke lichaam. Daarbij put ze inspiratie uit de verschillende versies van ‘Le Sacre du Printemps’, van klassieke balletten tot moderne dans. Het intrigerende karakter van deze legendarische dans blijft hoe dan ook nazinderen. Muzikant Juan Pablo Carreño bewerkte de muziek van Stravinsky en fragmenten van Claude Debussy voor mezzosopraan.

Na de voorstelling volgt een ontdekkingsdag, een gratis nagesprek met de makers.

Deze voorstelling kadert – net als het concert ‘On Sacred Ground: Stravinsky’s Rite of Spring’ van The Bad Plus – in het feestjaar VOORUIT 100 dat het 100-jarige bestaan van het Vooruitgebouw viert. Binnenkort meer info!