Het Amerikaanse Sic Alps, bekend voor hun psychedelische garagemuziek, zigzagt richting definitieve bandleden sinds 2004. In 2009 vonden ze die, en nu bevinden ze zich in de zomer van hun bestaan, met tijd om te reflecteren over de voorbije jaren.
Hun sound grijpt zowel terug naar het jaren ‘60 geluid van de Bay Area en het latere werk van The Beatles als naar het ongebonden lofigeluid van de jaren negentig. Het meest recente album ‘Napa Asylum’ staat vol lyrische overpeinzingen over reïncarnatie, magie en schizofrenie. In ‘Trip Train’ bijvoorbeeld hoor je:
Here I stand under a magic tree
and in my hand a branch it grew for me
Now I could turn and wield it like a mace
or use it as a tool to clear some space
De 22 songs op het album zijn even kort als bitterzoet. Maar het einde van het ene maakt simpelweg plaats voor het volgende…
“Er staan zeer aantrekkelijke popdeuntjes en goed uitgevoerde imitaties te wachten om ontdekt te worden. De positieve kant van ‘Napa Asylum’ is toch vooral de verdienste van Mike Donovan zelf, die zich perfect de vocale stijl van zijn geliefde periode aanmeet. Hij klinkt niet alleen als de kruising tussen John Lennon, Syd Barrett en David Bowie anno 1968 (met Amerikaanse tongval), hij is ze gewoon.” (digg.be)
“Sic Alps laveert met zijn ongetemde rock 22 nummers lang tussen rammelende liedjes met hoog meezinggehalte en fijne bijna ontsporende nummers die prettig schuren en knarsen.” (radio6.nl)
- Tags
- caféconcert
- garage
- psychrock
- Artiesten
- Sic Alps
