Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Twee jazzlegendes in Vooruit tijdens Courtisane festival
De zwarte bassist William Parker is een bepalende figuur binnen de New Yorkse scene. Hij heeft er zijn eigen Vision festival, is zowel dichter als muzikant, en verwierf bekendheid door zijn lange dienst in het Cecil Taylor Unity. Met zijn eigen Quartet trok hij de hele wereld rond en veroverde ieder jazzpodium. The Village Voice noemt hem ‘the most brillant free jazz bassist of all times’. Maar de interesse van Parker reikt verder dan ‘free jazz’ alleen. Onlangs presenteerde hij zijn gevierde ode aan soulzanger Curtis Mayfield in ‘The Inside Songs of Curtis Mayfield’. In het kader van het film, video en mediakunstenfestival Courtisane begeleidt Parker de laatste film van Sylvain George. George is zoals Parker iemand die niet onbewogen blijft voor sociale thema’s. Zijn laatste film gaat over migranten die de overtocht van Frankrijk naar Engeland wagen. Hun leven als opgejaagd wild in en buiten Calais leidt tot schrijnende wantoestanden. Solo is Parker vooral een strijker. Hij produceert volle akkoorden, maar ook ragfijne melodieën . De combinatie van de film en Parkers solowerk wordt in ieder geval een beklijvende belevenis.
Evenals Parker is ook Wadada Leo Smith een bepalende figuur binnen de Amerikaanse jazzscene. Hij speelde onder andere aan de zijde van Muhal Richard Abrams, Anthony Braxton, Roscoe Mitchell, Lester Bowie, Cecil Taylor, Carla Bley, Don Cherry, Ed Blackwell, Jack Dejohnette – gewoon maar om je een idee te geven. Hij ontwikkelde zijn eigen muzieknotatiesysteem ‘Ankhrasmation’ en is naast muzikant ook etnomusicoloog. Het belangrijkste echter is dat hij een fenomenale trompettist is die vooral solo een heel rijke taal hanteert. Ik luisterde zonet naar een oude opname die vorig jaar werd gereleast – een duo met drummer Ed Blackwell (The Blue Mountain) . De frasering van Smith, de melodielijnen die hij ontwikkelt, de timing – indrukwekkend. Zoals Parker zal ook Smith een film live begeleiden. Cineast Robert Fenz volgde ooit lessen improvisatie bij Wadada Smith (wat zijn filmtechniek beïnvloedde). Fenz maakt prachtige zwart-wit films op 16mm, persoonlijke portretten van mensen en plaatsen die hij aantrof op zijn vele reizen door Cuba, Brazilië en Mexico.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Niemand zal het belang van William Parker voor de (free) jazz van de afgelopen decennia ontkennen, maar wat hij in Vooruit presenteerde, laat mij eigenlijk niet toe bijzonder enthousiast te reageren. Op bas kwam Parker in het tweede deel van het concert goed op dreef, met een heerlijk strakke begeleiding bij het schrijnende verjagen van de immigranten uit “le jungle” bijvoorbeeld. Daarvoor bleef het echter vaak bij wat vaag getokkel of gestrijk, of greep Parker naar Oosterse instrumenten (waaronder de sakuhachi) waarop hij al helemaal niet wist te beklijven. De “poëzie” maakte het al helemaal erg, want zinnen als “What’s the difference between a hero and a ham sandwich?” of “Pablo Casals and Wes Montgomery are waiting for Cleopatra in the restroom” kan elke muzikant on dope allicht uit zijn mouw schudden. Al bij al dus een muzikaal ontgoochelende avond, hoewel Parker in de Q&A achteraf een antwoord klaar had voor zijn betreurenswaardige keuzes.
De film van Sylvian George maakte gelukkig veel goed. Esthetisch en inhoudelijk is zijn film meesterlijk opgezet, met een spanningsboog die langzaam naar een verpletterende climax toebeweegt. Het tempo is bij experimentele films als deze, waarin “het alledaagse” centraal wordt gesteld en een conventionele plot afwezig blijft (logisch: het gaat om een documentaire), dikwijls lastig, maar wie wakker bleef werd zowel visueel als emotioneel overrompeld. Af en toe zorgde de muziek van Parker effectief voor een meerwaarde, maar dit document is ook op zichzelf een beklijvend statement. Schitterend! En jammer dat ik daags nadien Wadada Leo Smith niet kon bijwonen…
En dan natuurlijk nog de vraag die blijft nazinderen: wat kunnen gewone burgers aan deze problematiek doen, behalve voor de juiste (linkse) partij stemmen?