Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Kiss the anus of a black cat

Kiss the anus of a black cat is terug, met hun gekende recept van folk en psychedelica. De nieuwe Kiss the anus is gedoopt onder de poëtische titel: ‘Hewers of wood and Drawers of water’ en verschijnt op Zeal-records, waar ook andere hoogvliegers zoals Isbells, Tomàn en Marble Sounds op uitkwamen. Een collectie van negen psychedelische folksongs, voor het eerst opgenomen in een studio met hulp van producer Koen Gisen en backing vocals An Pierlé.

Het is de meest toegankelijke van de drie geworden, zonder ook maar een jota in te boeten aan intensiteit of kwaliteit. Kindamuzik vergelijkt met het betere werk van Bonnie ‘Prince’ Billy. Een duistere, opake herfstplaat:

”Heerens bezeten, recht door de ziel snijdende zang is nog een overeenkomst met Woven Hand. Zo door merg en been gaand als tijdens de climax van ‘Feathers of Wings of the Angel Gabriel’ is het sinds de hoogtijdagen van Jacques Brel niet uit België gekomen.” (Kindamuzik)

”Als geheel is Hewers wat minder zwaar op de maag liggend dan de voorgaande drie platen van Kiss The Anus Of A Black Cat, maar aan kwaliteit heeft deze Belg zeker niet ingeleverd.” (Fileunder)

Eric Chenaux

Lokale underground held in Canada, experimenteel en vrijgevochten muzikant, schepper van harmonieuze en melodieuze muziek, één van de meest productieve leden van de scene rond het Canadese label Constellation Records, en ga zo maar door. Eric Chenaux mag bovenal een veelzijdig improvisatiegitarist genoemd worden. Zijn muziek is beïnvloed door jazz ballads, bossa nova, folk en romantische ballads. Hij trad al op aan de zijde van Sandro Perri, The Reveries, The Draperies en Drumheller, maar deze keer staat hij er alleen, klaar om indruk te maken met zijn verbluffende gitaarsolo’s.

Eye Weekly over Chenauxs meest recente solo-album‘Warm Weather With Ryan Driver’: “This new collection finds Chenaux quieting way down to focus on the pixilated details of hushed vocals and tenderly strummed chords… Chenaux’s songcraft is front and centre — a remarkable display of warped-yet-catchy pop sensibility, jazz balladry and honky-tonk melancholy.”