- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (1)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
'De gokker' van Dostojevski
Cover
Reageer hieropDe cover laat wel verstaan dat het om het roulettespel gaat, maar geeft de sfeer van wat er in het boek beschreven staat niet weer.
Verhaal
Dostojevski beschrijft het levensverhaal van een Russische leraar die een ‘rijke’ Russische familie vergezelt naar ‘Roulettenburg’. Daar gaat iedereen op zoek naar geld, ook de leraar, maar hij is ook nog verliefd op Polina, die hem lijkt af te wijzen.
Mijn evaluatie:
Het verhaal spreekt me helemaal niet aan, het is ‘uit de tijd’ niet zozeer omwille van de tijd waarin alles zich afspeelt, maar omwille van de vorm van de dialogen en van het denken van de personages. Op geen enkel ogenblik in het boek heb ik mij aangesproken gevoeld, alles is zo afstandelijk. Misschien heeft de vertaling er iets mee te maken: het Nederlands is slecht en sommige zinnen zijn onbegrijpelijk. Het is misschien moeilijk om te vertalen uit het Russisch maar men had er wel meer zorg mogen aan besteden als het de bedoeling was een klassieker opnieuw onder de aandacht te brengen.
Op de achterflap van het boek staat een reactie uit het NRC Handelsblad waarin men zegt dat je zo naar Monte Carlo zou afreizen om te gokken, wel dat gevoel heb ik op geen enkel moment gehad, ook geen rillingen en medevoelen wanneer het hoofdpersonage aan de grond zit.
Voor mij was dit een ontgoocheling.
Bewaar dit item (0)
De Gokker
De uitgave:
L.J.Veen heeft er zich wel heel makkelijk vanaf gemaakt met een omslag met een schilderijtje van een Amerikaanse (?) gokker en croupier. Het beeld van het zeer Amerikaans aandoende gokkamertje strookt helemaal niet met wat Dostojevski over Wiesbaden beschreef. Uit het kaft en uit de taal blijkt (of lijkt het althans) dat dit een vertaling is van een eerder in het Engels uitgegeven werk. Soms krijg je de indruk dat de vertaler zich hoofdzakelijk op die Engelse versie heeft gebaseerd.
De uitgeverij Veen heeft niet de minste aandacht besteed aan de correctie van de tekst: zie o.m. de spellingsfouten (kellner, le general, zich mij herinnert, mij hele lichaam, il a du chance, optismisme), de krakkemikkige zinswendingen (naastgelegen kamer, gaat zonder veel drukte gepaard, ik kan me maar niet begrijpen, ...), de onzorgvuldige interpunctie, de al te letterlijke overname van het slordige taaltje dat Dostojevski in zijn filosofische beschouwingen zelf vaak hanteert, ... . Dat alles is niet bevorderlijk voor een aangename lectuur. Men kan zich afvragen of in de vertaling diende te worden gestreefd naar de juiste toon, sfeer, bedoelingen van de auteur, … eerder dan naar de woordelijke weergave van de soms verwarde, omslachtige formuleringen van Dostojevski. De vertalers (?) lijken voor de laatste optie te hebben gekozen, met als gevolg onbegrijpelijke passages zoals op blz. 25 “maar zij vertelt nooit meer dan …”. Het spreekt vanzelf dat de lezer het moeilijk kan krijgen zich dan door de eerste 8 hoofdstukken te worstelen.
Pas dan komt er enige vaart in het verhaal. Want een verhaal is het toch wat Dostojevski voor ogen had, of niet? Dan moet gezegd dat er heel wat beschrijvingen van gokverslaving te vinden zijn die de moderne lezer meer zullen aanspreken. Nee, ook voor mij is dit niet echt beklijvende literatuur.
Inhoud:
Reageer hieropZoals bij vele Russische werken vraagt het enig herlezen en veel aandacht om van bij het begin aan te voelen wie de personages zijn, hun relaties, volledige naam, enz. Dat zal door Dostojevski ook wel bedoeld zijn om de lezer met enige verwondering en onzekerheid te laten kennismaken met het milieu van pseudorijke Russen in mondaine plaatsen in West-Europa en het wereldje van oplichters die rond hen cirkelden. De manier waarop Dostojevski uitgebreid de gemoedsgesteldheid van zijn hoofdpersonage beschrijft lijkt soms een gekopieerd uit Misdaad en Straf (Raskolnikov). Of dit de moderne lezer nog echt kan boeien betwijfel ik: we hebben duidelijkere inzichten in de psychologie, op een directere manier gebracht, kunnen lezen sindsdien.
Zodra deze roman echter echt van start( gaat met het verhaal weet Dostojevski mij wel te boeien en komt alles heel geloofwaardig over. Het is duidelijk dat de auteur wist waarover hij het had, dat hij dit alles zelf had ervaren. Soms beschrijft hij dan toch nog zeer expliciet bepaalde denkpatronen of overtuigingen die de gokker drijven, maar dat lijkt me niet erg storend of te belerend zodat het boek alsnog spannend blijft tot het einde.
Bewaar dit item (0)
Aryn Kyle, "Jongens en meisjes zoals jij en ik"
Eerste indruk
Aanvankelijk kreeg ik een ietwat onbehaaglijk gevoel bij het lezen van de voornamen ‘Dilly, Meredith, ...’ in een Nederlandse tekst (Deed me denken aan slecht vertaalde jeugdboeken uit mijn jeugd). Wie dit Engelstalig boek in het Engels kan gelezen, zou dus best niet naar deze vertaling grijpen. De titel sprak ook niet direct sterk aan en de kaft is niet direct inspirerend. De titel is niet erg relevant: van jongens is – naast de meisjes – nagenoeg geen sprake (behalve de zeer vrouwelijk getypeerde Tommy). De mannen zijn ofwel afwezig of ze zijn zwakkelingen die kiezen voor gemakkelijke sexuele prooien, of niet in staat op een efficiënte manier te communiceren. Maar een titel “Meisjes zoals jij en ik” zouden natuurlijk heel veel potentiële lezers hebben doen afhaken.
De lectuur
Je went snel aan de prima vertaling met zeer heldere, rechttoe rechtaan zinnen die altijd suggereren, maar nooit zelf de bedenkingen in plaats van de lezer maken. De karakters (enkel van de hoofdpersoon) worden met elke nieuwe verwikkeling iets duidelijker en complexer, zonder dat ze teveel (overbodig) uit de doeken worden gedaan. Elke lezer kan zelf bepalen hoe diepgaand hij/zij de personages en situaties inschat.
Aryn Kyle schrijft blijkbaar vanuit zelf doorvoelde ervaringen en emoties die een brede kijk op de (vooral) vrouwelijke psychologie verraden.
Af en toe laat ze zich verleiden tot iets te simplistische en dus karikaturale voorstellingen en verklaringen (de schoolpsychologen in Negen) maar voorts geeft ze meestal op subtiele manier het onvermogen tot communicatie van de karakters en de ontreddering van een heel jong meisje weer. Ik herken in mijn kleindochtertjes alvast geregeld net zo’n reacties, karaktertrekken.
Kyles stijl
Vanaf de eerste zinnen word je in het verhaal gezogen zonder dat er nog bijkomende vragen zouden rijzen over wie, hoe, waar. De ouders van de jonge meisjes zijn ofwel afwezig (de mannen meestal) of onbelangrijk (de winkelgrage moeder) of de moeder wordt enkel opgevoerd als het model dat dreigt te worden nagebootst.
Het slot is telkens ‘open’. De auteur zegt niet wat precies gebeurt of zal gebeuren. De lezer krijgt echter alle ingrediënten aangereikt om de toekomst zelf te verzinnen. Die wordt niet noodzakelijk pessimistisch bekeken, maar wel illusieloos. De hoofdpersonages geven nooit blijk van karaktersterkte, veel inzicht, grootsheid. Telkens kiezen ze voor de optie die elke Libelle-adviseur zou afraden: altijd de gemakkelijke of zelfs laffe keuze, die eigenlijk niet is wat ze echt zouden willen of zouden moeten doen (Tommy – gala).
De auteur
A. Kyle beheerst de vorm van het kortverhaal perfect. Als lezer vraag je je af of ze ook een voldragen roman zou aankunnen, maar dat doet er niet echt toe. Ze verzamelde een aantal verhalen die telkens eindigen met een mooi slotakkoord (geen oplossing of duidelijkheid, wel een culminerend punt). De personages worden enkel gekarakteriseerd voor zover dat belangrijk is voor het verloop van die ene verhaallijn.
Vanaf het begin krijgt er de lezer mee, ze selecteert de gebeurtenissen en wakkert bedenkingen, verwachtingen, hoop … bij de lezer aan. Maar ze leidt het verhaal recht naar een door haar – niet door de logica van de gebeurtenissen – gekozen eindpunt dat het zwakke of eenzame hoofdpersonage achterlaat op een punt waar onze verbeelding zelf kan voortbreien.
De Nederlandse literatuur zou een stuk rijker zijn als ze een auteur had die op dezelfde meesterlijke wijze kortverhalen kon schrijven.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Leesgroep bib Ledeberg las 'Huid en haar' van Grunberg
‘Huid en haar’ is een fascinerend verhaal over de onmogelijkheid van echt contact, over hoe moeizaam communicatie kan lopen, over eenzaamheid en onmacht. Grunberg heeft dat krachtig beschreven en uitvergroot. Een zwarte komedie met een cynisch laagje, bij momenten hilarisch, meestal pijnlijk, waar echter heel veel onder zit. Je wordt er niet echt vrolijk van, en het lezen van deze levensverhalen wekt bij momenten oook wel es ergernis en ongeloof op.
Reageer hieropHet is al snel duidelijk: bij hoofdpersonage Roland is er een hoek af. Gaandeweg blijkt er bij iedereen wel een hoek(je) af te zijn: zijn ex, zijn vriendin, zijn minnares, zijn moeder, zijn studentes én de mannen/minnaars/vriend(inn)en van de dames (je vraagt je af: loopt er wel één iemand ‘normaal’ rond in dit boek; van mensen zoals Roland loopt elke lezer gegarandeerd gillend weg).
Twee zaken vielen ons op, die niet echt aan bod komen in recensies. Benieuwd hoe het Uitgelezen-panel erover denkt:
1° Roland lijkt te lijden aan het Aspergersyndroom (klopt?): hij is hoog intelligent maar kan geen empathie opbrengen. Hij dénkt zijn (gewenste) gevoelens, maar hij voelt nauwelijks iets, geen jaloezie, geen verliefdheid, geen verlangen, alleen de drang om zijn onderzoek verder te zetten, al de rest is afleiding die hem gevangen houdt. Hij gaat relaties aan alleen omdat hij vrouwen er een plezier mee denkt te doen.
2° De economische bubbel die Roland bestudeert (zie oa p 449) lijkt ons een metafoor voor deze fase in zijn leven, een sleutel tot de plot (klopt?): meer en meer vrouwen investeren in Roland, waardoor zijn waarde stijgt, tot op een bepaald punt waar zijn waarde pijlsnel naar beneden duikt. Niemand wil nog van hem weten, alles is voorbij. De economie van de liefde?
Alweer een straffe Grunberg, iets minder overtuigend dan Tirza weliswaar (voor wie Tirza las).
Bewaar dit item (0)
Ongelezen naar Uitgelezen
Hoe ervaar je ‘Uitgelezen’ als je eigenlijk zo goed als niets afweet van de boeken die op die bewuste avond op tafel liggen. Ik heb het even uitgetest.
Vaste presentatrice Fien Sabbe was zoals gewoonlijk van de partij en praatte het geheel vlekkeloos aaneen. Ze bracht Rénee mee, een jong talent dat zowel met haar muziekdoos, met haar gitaar als met haar prachtige stem het publiek moeiteloos meenam in haar zelfgeschreven muziek. Maar er was meer: een steengoed panel dat de boeken nauwgezet voor ons doornam bijvoorbeeld. Er was veellezer Greet Op De Beeck die telkenmale op de proppen kwam met een goed uitgebalanceerde mening over de gelezen werken. Ze kreeg het gezelschap van Yves Desmet die soms wat moeite had om zijn boeiende bevindingen kort te verwoorden, maar telkens verrassend (scherp) uit de hoek kwam. Ook ex-leerlinge van hem en al jaren vaste gaste: Anna Luyten was er graag bij. De opstanden op het Tahrirplein in Egypte waar ze als journaliste naartoe trok, lieten haar zeker niet onbewogen. Ze verwees er meermaals naar. Tweede vaste waarde Jos Geysels vervolledigde het team. Het viertal stond garant voor ‘ajààààà-inzichten’ en ‘hu-momenten’ maar bovenal voor razend interessante antwoorden op zowat elke vraag.
Over het eerste boek: Jongens en meisjes zoals jij en ik waren de mening verdeeld. Het puberale kantje aan de verhalenbundel van Aryn Kyle vindt de ene authentiek, de ander is van mening dat het er los over is. Dostojevski, één van de Russische topauteurs blijkt na al die jaren nog steeds immens populair. Met de heruitgave van ‘De gokker’ wil men zijn verhalen nieuw leven inblazen. Sommigen vinden ze universeel, anderen vinden dan weer dat ze echt moeten gekaderd worden binnen de negentiende-eeuwse tijdsgeest. Wat er ook van zij, het panel was het er unaniem over eens dat dit werk een klassieker is die nu terecht opnieuw in de boekhandels te verkrijgen is. Voor de pauze werd tot slot nog ‘Huid en haar’, het recentste fictiewerk van Arnon Grunberg aan een grondige analyse onderworpen. Ook nu weer bereikte het panel geen consensus. Van het nihilisme in het werk krijgt de ene het op zijn heupen, terwijl de ander er moeiteloos in volgt en er zelfs van geniet. Opdat we de komende maand plotseling niet zonder leesvoer zouden zitten, gaven de panelleden ons op het einde nog twee ‘must reads’ mee.
Als toetje hadden de organisatoren ter gelegenheid van Valentijn Annelies Vanbelle uitgenodigd die met het publiek een van de geboden voor de vrouw deelde uit haar nieuwste bundel. Dat je als vrouw maar beter een minnaar kunt nemen was van meet af aan duidelijk. In hoogdravend en zinnelijk getint taalgebruik legde de schrijfster daarna uit waarom precies.
Reageer hieropDe onvoorbereide bezoeker had na afloop alvast veel zin om elk besproken boek onmiddellijk te lezen. Uitgelezen: een absolute hoogvlieger, zelfs voor wie ‘ongelezen’ komt!
Bewaar dit item (0)