Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
tickets ruilen?
Hallo,
ik heb maanden geleden 2 tickets gekocht voor de voorstelling van vrijdag 22/4 maar kan niet gaan.
Wil/kan iemand omruilen voor een voorstelling op latere datum? 27, 28 of 29/4 zou ideaal zijn.
thx
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Ik helaas geen tickets, maar als je der niet in zou slagen ze te ruilen.. :) 0495358166
Liever the full monty
Elk heeft zo zijn hoogdagen in deze paasperiode. Titus De Voogdt en Johan Heldenbergh samen in De Vooruit, dat was mijn hoogdag. Nu, the day after, weet ik het nog altijd niet goed, of dat het nu was.
Reageer hieropTitus, Geert Vermeulen (het is toch die?) van de Nieuwe Snaar en Mich Walschaerts van Kommil Foo hebben het ook: circuskinderen. Zet ergens een tafel en ze springen erover. Ik kijk daar graag naar, naar dat fysieke ‘overschot hebben’. Vorst-Forest is een stuk van Titus en hij heeft zich eens goed laten gaan. Slapstick, nog zoiets. Je ziet het in film, maar als een fotokader live in de visbak valt, dan is dat ‘echt’ grappig. En dan het meest frappante: wat de acteurs allemaal gezegd kregen zonder woorden, een huzarenstukje. Maar daar zit het hem nu juist. Ik weet niet of ik het zo voor huzarenstukjes heb (niet dus). Dimitri Verhulst in zijn oefening ‘Godverdomse dagen’? Knap, maar niets voor mij. Dat gevoel dus. Ik miste het stemgeluid van Titus en Johan. Die acteurs wil ik het liefste bezig zien in al hun glorie. Ja, ik wil ook dat timbre, die Gentse tongval, de haperingen horen. En ja, natuurlijk ook dat ‘aan veel beginnen maar uiteindelijk niets zeggen’ erbij.
Doe mij maar ‘the full monty’. Voor mij mogen het drie bollen zijn, op een koekske, niet in een potje! Het is hoogdag voor iets.
Bewaar dit item (0)
Mee eens.
In theater zoek ik bovendien naar meer dan louter de dimensie “vermaak”. En ‘Vorst-Forest’ slaagt er voor mij juist niet echt in om veel meer te zijn dan alleen maar de trucs, de humor, de fysiek, de acteurs. Waar was het grote verhaal, waar waren de grote emoties? Zelfs kleine hadden mij kunnen bekoren, als ze tenminste waren ingebed in een universele, menselijke kern. Die miste ik hier.
Er wordt druk over de scène over en weer gehold en na het eerder saaie eerste half uur komt de voorstelling uiteindelijk goed op gang, maar het initieel heel boeiende verhaal (vanwaar de haat, de spanning tussen beide personages?) verhaspelen het KVS en Compagnie Cecilia door te opteren voor enkele opzichtige keuzes – moord? semi-bloot?. Het had een Buster Keaton kunnen zijn, zeker met de briljante fysieke beheersing van hoofdrolspelers De Voogdt en Heldenbergh, maar het werd een weinig overtuigende potpourri van enkele mooie scènes, met enkele betekenisloze (het lied?) ertussen.
Geen spijt dat ik het gezien heb, maar ik had meer gehoopt.
Zonder woorden
Dat theater zonder woorden kan is al lang duidelijk. Er zijn al genoeg voorstellingen de revue gepasseerd waarin de tekst absoluut niet het belangrijkste element is. Ook ‘Vorst-Forest’ is een voorstelling die krachtig is zonder dat er tekst aanwezig is. Dat heeft alles te maken de fysieke spanning die er in het stuk heerst. De lichamelijke tegenstelling tussen Johan Heldenbergh en Titus De Voogdt is zo groot, maar ook zo mooi. De twee worden als het ware tot elkaar aan getrokken. Maar de aantrekkingskracht mag nog zo groot zijn, het afstootmechanisme is dat ook. Het is een echt gevecht. Maar de beelden die de twee creëren zijn zo mooi. Hoe Titus De Voogdt verschillende keren op die koffiepot zit, fantastisch. Of als de italiaanse liedjes ingezet worden.. Af en toe was er op zo’n momenten lichtjes een invloed van het werk van Arne Sierens op te merken.
Reageer hieropHet stuk was enorm krachtig. En ik ben ervan overtuigd dat het met woorden absoluut niet hetzelfde geweest zou zijn. Een dikke proficiat aan Titus De Voogdt en Johan Heldenbergh, want ze hebben een prachtige voorstelling gemaakt.
Bewaar dit item (0)
Een knappe voorstelling waarin de hechte band van twee vrienden zeer goed naar voor komt. Je voelde hoe emotioneel zo’n vriendschap in elkaar kan zitten door kleine aanrakingen, ruzies, ontgoochelingen, mopjes… Zoals het eindbeeld waarbij ze samen naar de ruimte gingen vliegen, vond ik een mooi moment. De stilte versterkte de spanning onder de twee vrienden nog meer, alhoewel ik fan ben van de Gentse tongval van deze twee meneren zoals in ‘Dagen zonder lief’. Deze keer niet, maar ik was er niet treurig om!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Stilte tijdens de storm
Ik hou niet van slapstick. Humor à la den dikken en den dunnen bezorgt me acute maagkrampen en de onbedwingbare neiging met mijn ogen te draaien. Mister Bean maakt mij nerveus, Louis de Funès depressief en als Tom weer eens een of ander deksel tegen zijn neus krijgt van muizeke Jerry grijp ik steevast naar de kotszak. Hoe komt het dan dat ik bij Vorst/Forest zo flink op mijn stoeltje ben blijven zitten? Keimysterieus!
Akkoord, op de eerste rij kun je niet al te veel verroeren of het acterende grut heeft het gezien (#jandeclairlucifer). En toegegeven: ik heb het een paar keer op een stevige ogendraaierij gezet. Die deuren, dat zout in de koffie, dat zijn flauwe amateurtheatertruucjes. Anderzijds heb ik amateuracteurs nooit zo impressionant weten te goochelen met salto’s, mimiek en woeste kunstjes. Het was de echtheid die pakte, de pure en enthousiaste spelerskracht, de charme van het duo Titus – Johan die als twee kleine vechtersbaasjes over het podium liepen te dollen. De twee andere acteurs stonden er soms maar bij voor choco, hadden voor mij (en zelfs voor het verhaal) niet gehoeven. En die stilte viel al bij al nog mee. Als je namelijk heel goed luisterde kon je tussen dat gebrulboei door wel menig ‘Ei maat’, ‘Fuck’ of ‘Wa ist’ horen.
Maar het allergrappigste was (behalve de man met die geniale Alain Vandam-uithalen achter mij) de scène rond dat ene kleine opwindpaardje. Schoon hoe zoiets onbeduidends zo’n eerlijk, bijna schattig tafereel kan opleveren. Behouden, kiplekker en redelijk vrolijk ben ik dus terug naar huis gesaltood.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Schoon voor het oog, licht voor de geest.
Een voorstelling die al lang in mijn agenda stond aangeduid. Namen zoals Johan Heldenberg en Titus De Voogdt verplichten een mens nu eenmaal op voorhand kaarten te bestellen.
Reageer hieropTwee vrienden, verbonden door het zelfde lot, zien elkaar weer. Hoe moeten ze reageren? Er volgt een spel van afstoten en aantrekken. Een spel van onbesproken vetes maar ook van een niet te verwoesten vriendschap. Johan en Titus zoeken op de grenzen van de clichés en slapstick wat vriendschap betekent. Schoon voor het oog en licht voor de geest.
Bewaar dit item (0)