- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (1)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Recensie Goddeau
Hierzo: http://www.goddeau.com/content/view/8693
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Drama onder zonneschijn
Wie de alleszeggende titel ‘Kinderen van de zon’ hoort, denkt misschien aan een heuse bejubeling van het leven, of aan een geslacht dat letterlijk onder de zon leeft. Beide zijn minstens een beetje juist. Hoe je dat echter beargumenteert, is een andere heikeler zaak. Waarschijnlijk doet er ook niet toe. Knoop er wat mij betreft gerust zelf verrassende betekenissen aan vast. Dat heb ik ook gedaan om het stuk voor mij zin te geven.
Wat objectief gezien zeker tot stand kwam doorheen de productie, was een intens samenwerkingsverband tussen NTGent en Toneelgroep Amsterdam. En dat het er zonder enige twijfel mocht wezen, beschouw dat slechts als mijn bescheiden mening. De leuke mix tussen het Nederlands Nederlands en het (bekendere) Vlaams verhief de dialogen tot een pittig samenspel dat alle taalbarrières zo verschrikkelijk goed doorbrak. De levendige wisselwerking tussen de personages en hun taal kleurde het geheel passend in. Daaromheen zat het verhaal in een keurslijf dat soms wat te erg gespannen was. Een ander soort chemie dan die soort waarnaar het hoofdpersonage Pavel Protassov meestal vergeefs streefde, was voor de toeschouwer soms een beetje zoek. Nochtans leek alles op het eerste gezicht wel te kloppen en vielen alle denkbeeldige puzzelstukjes op een bepaald moment wel ineen. Vooraleer de onvrede zich ook binnenshuis manifesteert, is het hek eigenlijk al lang van de dam. De realiteit heeft de greep op hun gevoelens al even onomkeerbaar ingehaald. De mensen hollen erachteraan alsof ze oprecht geloven dat alle miserie werkelijk zal verdwijnen als sneeuw voor de zon. Dat het bijlange niet zo simpel is als ik het hier probeer neer te schrijven, is van meet af aan duidelijk. Misschien is het wel daardoor dat de tristesse onverbloemd aanhoudt en hen in een houtgreep vastklemt.
Drie volle uren lang hebben de acteurs geprobeerd om zich het leven eigen te maken van mensen die ze in het dagelijkse leven vrijwel allemaal zouden mijden. De marginaliteit zat diep in hen verscholen, maar deelden ze wel met mondjesmaat met hun publiek. Misschien was dat het wel dat het publiek in combinatie met allerlei ontploffingen deed schrikken, zelfs even deed opveren uit de knusse zetels in de hoop eenieder van zijn stoel te blazen. Afgaand op de staande ovatie na afloop zijn de acteurs daar meer dan behoorlijk in geslaagd. Vermoedelijk hebben slechts enkelingen het helemaal begrepen, maar durft ook van hen niemand verklaringen te spuien. Het is wat het is geweest: een stuk vol ontsteltenis met af en toe een flauw afkooksel van zonneschijn.
Reageer hieropBewaar dit item (0)