Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

• Gratis inschrijven (Meer weten?)
• Tickets bestellen
• Aanmelden

• Ik was erbij (helaas gemist) (24)
• • Beoordeel deze activiteit
  • • Huidige score 3.6667/5
    • 1
    • 2
    • 3
    • 4
    • 5
    (3)
• Dit wil ik volgen (Wat is dit? Wil je volgen of er nieuwe publieksreacties bij de voorstelling gepost worden?
  
  Meld je aan en klik op “Deze reacties wil ik volgen”. Op je persoonlijk dashboard krijg je bericht zodra er iets verandert.)
• Tell-a-friend

• Alle reacties

1. #1 ongeveer 1 jaren geleden door woordenschatje

   Beoordeel reactie: 0

   Als de vervoeging niet klopt

   De hedendaagse Amerikaanse schrijver Paul Auster nodigde gewone Amerikanen uit om hem een verhaal te vertellen. Hij schreef die verhalen op, in een boek: letters op papier. En dat werkte. Intieme, eerlijke en eenvoudige anekdotes lagen er intiem, eerlijk en eenvoudig.
   Gisteren stonden diezelfde verhalen daar ineens, in de Minard, op de bühne, met licht, live muziek en dans. Gebracht door professionele theatermensen met lijven en stemmen die veel registers aankunnen, maar in kleren die de enige poging leken om dit ‘jazz-theater’ simpel te houden. Lelijke, fletse kleren waren het die de oerdegelijke, eerder klassieke verhalen niet pasten. Neen, dit werkte niet. Theater was deze keer zeker geen meerwaarde. Wel integendeel.

   Reageer hierop

   Bewaar dit item (0)

2. #2 ongeveer 1 jaren geleden door N-el

   Beoordeel reactie: 0

   Onvolmaakt Verveelde Tijd

   Om op dezelfde toonhoogte als hierboven (C Mineur) verder te borduren: OVT was niet bepaald een giller. De klik was er niet, geen liefde op het eerste gezicht, het Rooversdekseltje paste niet op mijn (misschien veeleisende?) potje, en ga zo maar (clichégewijs) door…

   Aanvullende bedenking: waar bleef die passie, die diepgewortelde overgave bij de acteurs? Het was alsof allen te kampen hadden met een ei in de broek, een ei dat vooral niet mocht breken. Jammerlijk gevolg was een geforceerde janboel: emotieloze anekdotes en vertelsels, met daartussen een al even krampachtig rondhobbelend danseresje, dat gebruik maakte van nogal voor de hand liggende beweginkjes. De enige topper van het spektakel was de fotoreeks, vooral dan die aan het eind, begeleid door de langzaam opbouwende jaren ‘80 knaller (Logic System – Unit).

   Aangezien hier en daar sterke fragmenten bovenborrelden, zal het boek in dit geval dus wel beduidend beter zijn.

   Reageer hierop

   Bewaar dit item (0)

Voeg een reactie toe