- Alle reacties
- Populaire reacties (1)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
evolutie: een schets
stel u voor: een minimalistische setting, een omaatje (of was ze jonger, had ze gewoon hetzelfde haar als mijn oma?) aan een tafeltje, een hawaiaans muziekje, een tappende voet… dit gaat grappig worden!!
Reageer hieropof dat was toch mijn ingesteld. naarmate de voorstelling vorderde werd me duidelijk dat dat niet de manier was om deze big bang te bekijken. geen hihihahahoho maar eerder een oooh….
het concept is heel eenvoudig: laten we eens evolutietje spelen en daar tekeningen van maken. dat leverde prachtige beelden op! mijn favoriete moment: de donkerte met daarin zwevende verlichte ruimtepakhoofdjes…echt schoon!
Bewaar dit item (0)
atmosferisch en adembenemend
Een rustige opeenvolging van soudscapes, belichting en kleur die me steeds weer meenamen in een vaak surreëel adembenemende atmosfeer.
Hoe je met weinig zoveel kan doen leven.
Reageer hieropFantastische werk, ik kijk uit naar meer.
Bewaar dit item (0)
Bij Philippe Quesne’s ‘Big Bang’ stelt zich voor mij automatisch de vraag hoe theater zich verhoudt tot dans. In toneel verwacht ik een interessant (intellectueel) uitgangspunt, een basisgedachte die de zijsprongen, hoe absurd ook, met elkaar verbindt en het geheel redt van “lukraak bewegende vormen” die iets louter esthetisch beogen – misschien een definitie die op dans als genre toepasbaar is.
Wat Philippe Quesne toont kan men echter louter in het tweede vakje onderbrengen. De paar vondsten dienen geen hoger doel en het oersaaie eerste halfuur wordt bevolkt door een vijftal geestige ideeën waar de toeschouwer het mee moet stellen. Vanaf de moeras-scène trekt Quesne volledig de kaart van het esthetische, waarna de scène langzaam verandert in een soort installatie die eerder in musea thuishoort en waar de gemiddelde mens geen fluit aan heeft. Met dat verschil dat Quesne’s werk 75 minuten lang aansleept…met de nadruk op het slepen.
(Atmosferische en adembenemende verveling?)
In den beginne was er niets...
... of toch heel weinig. Een witte vlakte die Ijstijds aandoet, en vanwaaruit met schaarse middelen en subtiele hints langzaam maar zeker een eigen interpretatie van de evolutietheorie wordt geconstrueerd. Het merendeel van de tableaux vivants laat de kijker actief meedenken en invullen, maar net zo goed grinnikend achteroverleunen met doodsimpele vondsten als harige amoebes, prehistorici die kampvuurhout te lijf gaan met een cirkelzaag, rubberen boten voor groot en klein en een te pas en te onpas gebruikte rookmachine.
Op een rustige, bijna gortdroge manier scheppen de acteurs hun eigen wereld, meeneuriënd op luchtige deuntjes en verzonken in kleine handelingen. Bij ‘Big Bang’ zit de kracht ‘m duidelijk in de eenvoud. Net geen wildmakende openbaring, wel een charmante ontdekking.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Ik, om 20 uur in de theaterzaal van de Vooruit tegen een vriendin:
‘Een voorstelling die de naam ‘Big Bang’ draagt, verondersteld explosief te zijn. Dat is toch logisch?’
Ik, een uur en half later, geeuwend, in de theaterzaal van de Vooruit tegen dezelfde vriendin:
‘Ik snap het niet vrees ik. Ik dacht echt dat die gummiboten gingen ontploffen.’
Een witte scène, een omgekeerde auto, wat wandelende takken een waterbassin en wel vijftien gummiboten later, had ik nog steeds geen ‘Big Bang’ gehoord. Geen explosies in deze voorstelling. En dat vond ik jammer. Philippe Quesne en zijn Vivarium Studio lieten me teleurgesteld achter.
Mooi om naar te kijken, was het wel. Maar het sleepte aan … Te lang.
Een hele voorstelling lang had ik dus ‘op hete kolen gezeten’. Ik die dacht dat de gummiboten ooit zouden ontploffen, ik die dacht dat er eindelijk eens wat meer gesproken zou worden dan enkele, onverstaanbare, woorden. Ik die dacht dat het grappiger zou worden. In het hele stuk heb ik toch twee keer gelachen ja. Een: toen de personages pantoffeldiertjesachtig over de grond kropen. Twee: toen men zich installeerde rond het vuurtje (en eigenlijk ook drie: toen ene dame in het publiek daar ferm in opging met een grappig lachje)
Conclusie: geen tweede keer voor mij die Philippe Quesne. Ik had hem liever aan het werk gezien in een museum met deze tableaux vivants en zweverige muziek dan in de theaterzaal van de Vooruit.
Reageer hieropBewaar dit item (1)
Niets
Big Bang, het begin alles.
Reageer hieropEn ook de titel van deze voorstelling. En het idee van waaruit Philippe Quesne vertrokken was.
Al was er niet veel Big Bang te zien op de scène. Een hele reeks verschillende beelden met groene en bruine monstertjes, een omgekeerde auto, een zwembad, gele bootjes in alle maten, ... Maar wat dat allemaal precies was? Geen idee. Je kon een zekere evolutie ontdekken in de beelden. Maar of diegene die ik gezien heb ook werkelijk juist is, daar heb ik geen idee van. Misschien heb ik te veel proberen achterhalen wat het nu precies was.
Het jammere blijft dat deze voorstelling me niet veel deed. Het raakte me niet en ik begreep het niet. Voor mij was het zo goed als Niets.
Bewaar dit item (0)
D'où venons-nous ? Que sommes-nous ? Où allons-nous ?
Vraag ik me soms af. Niet dat ik dankzij big bang tot een sluitend antwoord op deze vragen ben gekomen maar er werd er op een leuke manier over gereflecteerd.
Reageer hieropWat zien we in big bang? De mens, jawel himself, in al zijn facetten, als mevrouwtje met een afgrijselijk krullenkapsel of als in jutezak geklede heer die zich het rechtoplopen nog maar pas eigen heeft gemaakt. En wat doet de mens? Tja… een hoop onnozelheden eigenlijk. Rond een vuurtje zitten met cola of sprite, een hele hoop rubberbootjes op elkaar stapelen, merci zeggen tegen de man die zo vriendelijk is om de deur van de op zijn kop liggende wagen te gaan openen en intussen een beetje schetsjes tekenen en evolueren.
Met de absurde gebeurtenissen op het podium willen Philippe Quesne en de zijnen de westerse toeschouwer een spiegel voorhouden. Wat op het podium gebeurd is niet minder stom dan veel van onze dagdagelijkse bezigheden.
Wat doet de mens? Tja…
Maar hebben de makers gelijk? Is werkelijk alles wat we doen echt zo stom? Een avondje vrij houden voor Big Bang was in elk geval helemaal niet zo’n gek idee. Het tegelijk grappige als schone spel van de acteurs, de evolutie van het bijna lege podium naar de kleurrijke installatie en de muziek en lichteffecten die hierbij gepaard gingen ontroerden me en gaven me het gekke gevoel dat het helemaal nog niet zo slecht is om een mens te zijn.
Al moet Big Bang niet helemaal de hemel in geprezen worden. Het trage tempo maakte het moeilijk om de gedurende de hele voorstelling aandacht te blijven en het geheel duurde naar mijn smaak net iets te lang waardoor het einde toch een beetje als een bevrijding kwam.
Dit moest er even worden bijgezegd maar laten we toch vooral het schone van Big Bang onthouden. Poëtische mix van hedendaagse beeldende kunst en theater.
Bewaar dit item (0)
Het meeste is hierboven al gezegd, en de meningen zijn duidelijk verdeeld.
Reageer hieropZelf ben ik geen superfan geworden, maar vond het wel aangenaam.
Uitschieters:
° de amoebe/pantoffeldierfase waarbij de acteurs zich voortbewogen onder de grote lappen harige stof en de witte kunststofdoek. Soms kon je de menselijke gedaante erin herkennen, maar soms ook helemaal niet en leek het echt alsof er een harige homp zich verplaatste op het podium!
° de ruimtepakken, door de belichting was dit echt heel mooi op podium
° de groene ‘camouflage’pakjes
° de vele rubberbootjes…die maar bleven komen…en komen…en nog meer…gewoon grappig :)
Bewaar dit item (0)