- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (2)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Ticket te veel
Ik heb nog een ticket over voor John Scofield op 3/11.
Reageer hieropIemand geïnteresseerd ?
Bewaar dit item (0)
Ik heb interesse in jouw ticket.
Mijn nummer is 0478 47 52 54. Neem je aub contact op?
Dank je wel!
Ticket over
hey,
Ik heb ook nog een ticket over voor vanavond.
Ik woon in Gent en kan gemakkelijk naar de Vooruit gaan.
mvg
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Half gelukkig
Over zijn podiumpresence geen slecht woord. John Scofield staat er ondanks zijn leven nog in één stuk, glunderend, snuivend van plezier en minzaam glimlachend alsof hij het concert voor de lol geeft. Als niet voor zijn innemende verschijning, dan ging de tot de nok gevulde Theaterzaal van Vooruit overstag voor Scofields solo’s en zijn goeie begeleidingsband. Hoewel ik juist daar eerlijkheidshalve meer van had verwacht. Steve Swallow en Bill Stewart zijn twee grote namen, maar vooral Swallow ontgoochelde een beetje met zijn droge sound die niet altijd genoeg swingde. Scofield zelf is dan weer een dubieus geval. Persoonlijk vond ik hem enkel subliem in de funky nummers (‘The Low Road’) en hier en daar een ballade, maar dat bleek kwantitatief de minderheid van het concert. In de standards en de pure jazz-stukken modderde Scofield wat mij betreft wat aan, met lange solo’s die nergens naar toe gingen (‘The Touch of Your Lips’) of overbodige loops die Scofield heeft afgekeken van zijn jongere collega’s, die echter stukken beter overweg kunnen met de pedaal.
Hoewel veel glunderde gezichten na het concert, was ik dus niet helemaal gelukkig met de set. Scofield had strakker en harder mogen spelen, zonder de nodeloos gecompliceerde jazz-composities en –improvisaties die niet eens half zo krachtig zijn als Scofields funky werk.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Jazz en ouwe mannen
De avond werd in gezet met een twintigtal minuten vertraging. Het leek bij het eerste nummer wel of de drie sobere heren op het podium die tijd wouden inhalen: ze gingen ervandoor als een razende tornado en bliezen met enkele gesmaakte solo’s meteen de zaal omver. Er werd direct verdergegaan met het melancholische ‘is it already september’ en de herfstbladeren op straat leken even de zaal binnen de zweven. Veelzijdigheid moet je hen niet meer leren, dat staat vast. En toch bestaat het John Scofield Trio naast twee ‘oude rotten’, Steve Swallow op bas en the master himself op gitaar, ook uit Bill Steward die met zijn ‘amper’ 44 lentes de drums krijgt toevertrouwd. Als een nest dolle honden jutten ze elkaar op en stuwen zichzelf zo naar hun uiterste kunnen, waarbij het enige lid van het trio die nog een kam moet gebruiken zeker niet onderdoet. Samen walsten ze door het muzieklandschap en openen een platenkast vol invloeden. Een tegenvaller op deze bijzondere avond? Moeilijk te zeggen, hoewel de improvisatie met behulp van een erg luide loop station mij niet helemaal kon bekoren. De doorleefde oerstem van Scofield maakte enkele grapjes tussendoor volledig de moeite waard, hoewel ik er niet altijd evenveel uit kon opmaken. Het is niet de makkelijkste muziek en soms speelden ze met de grenzen van het aanvaardbare voor een niet totaal onervaren, maar toch nog jonge jazzliefhebster, maar spijt? Absoluut niet!
Reageer hieropBewaar dit item (0)