- Alle reacties
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Rasacteurs in intelligent en spitsvondig theater, maar net zoals in ‘Wij hebben een/het boek (niet) gelezen’ van vorig jaar (waar De Koe aan meerwerkte) vond ik het geheel een beetje te vrijblijvend. De gedachten zijn mooi en intrigerend (zoals de hilarische openingsmonoloog over Lady Gaga of de uitwijding over soepjes en sapjes), soms ook ontroerend (de zelf-relativerende scène over de beladen titel bijvoorbeeld) en even vaak ontwapenend (de teksten over de jeugd van de acteurs), maar het geheel mist een lijn en een spanningsboog.
Vrijblijvend is daarbij het woord waar ik aan dacht, omdat de toeschouwer in en uit het stuk kan stappen wanneer hij of zij dat wenst (figuurlijk). Natali Broods, Peter Van den Eede (alweer zijn grappige zelf, altijd een beetje op dezelfde manier, maar zo innemend!) en Willem de Wolf (groot acteur) grijpen de toeschouwer dus niet echt bij het nekvel, en dat is spijtig.
Enkele goeie scènische vondsten (de naakte schilder), leuke muziek en weloverdachte teksten maken van ‘De Wederopbouw van het Westen’ echter een aangenaam eerste deel van een trilogie met dezelfde titel, maar de volgende delen mogen wat mij betreft iets zwaarder zijn. Zeker boeiend voor wie graag nadenkt!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Wit is altijd schoon
‘Wat kunnen we doen met wit?’ moet De Koe hebben gedacht tijdens brainstormsessies over het eerste deel van De wederopbouw van het Westen. Heel wat, zo blijkt. Alle mogelijke gradaties en inkleuringen van het nog frisse, onbeschreven witte blad van ‘het Westen’ komen één voor één aan bod, als waren het losse juweeltjes paarlermoer die voor de ogen van het publiek aaneen worden geregen tot een krans. Meer nog: ze kunnen evengoed uiteen gehaald worden om een nieuwe versie te vormen, want van enige samenhang is geen sprake.
Niet dat dat stoort. De klassevolle inkleuring van de velletjes herinneringen houdt het geheel overeind. Broods, Van den Eede en de Wolf beheersen met gemak (en zelfs een spatje leedvermaak, om elkaar, om hun stuk en om het gibberende reepje publiek vooraan) dat wat een aangenaam kabbelende, casual inleiding tot hun drieluik vormt. Uitstekende stof tot nadenken tijdens het Frühstücken, doet al reikhalzend uitkijken naar de lunch.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Smaakvol wit
Hoe bekom je wit dat witter dan wit kleurt? De Koe doet een meer dan verdienstelijke poging, niet met melk, maar wel met ‘De wederopbouw van Westen.’ In het eerste deel van hun trilogie krijg je veel meer op je bord dan je in eerste instantie verwacht: voor hen geen flets instanttheater, maar wel een goed uitgekiend proces van opstaan, durven, spreken en al wat daarmee samenhangt. Hoe start je? Nou, misschien is er gewoon geen begin. De acteurs lijken het zelf niet zo goed te weten, maar erg is dat zeker niet, want samen met het publiek gaan ze op zoek. Geen eindeloos gebakkelei over hoe de kip en haar product, maar wel een amusante conversatie over frühstucken. Wie geen cornflakes lust, kan eens soep of sap proberen – zonder citroen alstublieft. ‘En dan komt heel zachtjes de muziek erin.’ Af en toe verblindt een fel licht het publiek, geeft een dia met regelmaat tekst, of proberen de acteurs elkaar zwierig de mond te snoeren. Broods, Van den Eede en de Wolf staan er, de hele voorstelling lang. Ze hoeven de voorstelling zelfs niet te spelen, want ze vereenzelvigen zich met zowel de personages als de voorstelling zelf. Als toeschouwer krijg je een bordje vol, niet allemaal even licht verteerbaar, maar het gros van de hongerige magen is na afloop van het stuk gestild. Helemaal blanco is het blad al lang niet meer, maar het smaakt… naar meer!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Witter dan wit
‘Ik heb het plan opgevat nog eens een theatervoorstelling mee te pikken’, deel ik een vriend mee. Ja, die ‘nog eens’ staat hier wel op zijn plaats. Het is lang geleden maar ik heb er zin in …
Vooraleer ik optrek naar de Minardschouwburg, raadpleeg ik het wereldwijde web. Ik zoek wat meer informatie over het theatergezelschap dat ik die avond zal zien. ‘De Koe wordt omschreven als experimenteel, Bourgondisch, filosofisch, poëtisch, abstract, herkenbaar, grillig, vervreemdend, eenvoudig en verwarrend’, lees ik op hun webstek. Een hele resem adjectieven waar ik niet bepaald wijzer van word. Toch geef ik al snel toe dat theatergroep ‘De Koe’ geslaagd is in één, voor mij dan toch, belangrijke opzet: de nieuwsgierigheid van een toekomstig kijker opwekken tot op het hoogste niveau. Wat mag ik nog verwachten?
Bij het binnenkomen van het zaaltje, wordt het mij al snel duidelijk dat ‘De wederopbouw van het Westen – WIT’ er ‘experimenteel’ aan toe zal gaan (de webtekst heeft tot nu toe niet gelogen). We kijken op een zwevend paneel, verf en borstels, een strijkplank met voorwerpen op, een professionele reinigingsmachine, een diaprojector, ...
En hiertussen staan Peter Van den Eede, Natalie Broods en Willem De Wolf, in het wit natuurlijk en op blote voeten.
De spot gaat aan, je hoort het publiek denken: ‘Shht, het begint’. Maar dat is het nu net: wáár begin je? Wáár vang je aan? Dat is wat deze drie zich doorheen het hele stuk afvragen. Grasduinend in herinneringen, die ze voeren door middel van monoloogjes, gaan ze op zoek naar de start, het oorspronkelijke, het onbeschreven blad. Maar het wordt al snel duidelijk dat het witte ook zwart kan worden. Of juist omgekeerd: witter dan wit (want wanneer je eerst iets rood verft en er dan met wit overheen kleurt, ...). Peter Van den Eede weet alleszins hoe hij het publiek keer op keer moet bekoren. Ja, ook met soep en sap.
Het stuk is zwierig: de flarden muziek , felle lichtdansels en sappige anekdotes (letterlijk) maken het nooit saai. Wel kitsch. Wanneer het typische discussiepunt ‘wat was er eerst: de kip of het ei?’ ter sprake wordt gebracht, krijg het publiek absurditeit vanop de bovenste plank.
Het moet dus gezegd worden, het webplaatje klopt. Experimenteel, filosofisch, poëtisch, vervreemdend, ... Enkel met het woordje ‘eenvoudig’ heb ik het wat moeilijk.
‘Ik ben tevreden’, zeg ik na afloop tegen die vriend en ‘Wil je morgen met mij Frühstücken?’
Reageer hieropBewaar dit item (1)
Goed begonnen...
Wederopbouwen is herbeginnen, bij het begin. In het begin is er het verhaal, althans, dat is een van de mogelijkheden. En zo krijgen we er wel een paar, verhalen van Natali Broods, Peter Van den Eede en Willem de Wolf van De Koe. Verhalen over de eerste keer. De eerste keer zoals we het allemaal begrijpen, maar ook de eerste keer dat het woord ‘intellectueel’ viel, bijvoorbeeld. Of verhalen over nieuw, de nieuwe keuken bij Natali thuis. Ondertussen is Peter Van den Eede bezig met zijn begin: een wit doek waar hij op schildert, met witte verf, in zijn blootje. Pure kunst in de puurste vorm. We zien ook de lancering van de eerste raket naar de maan. Zouden we daar misschien kunnen herbeginnen? En als we al dik een half uur bezig zijn, moet het theater eigenlijk nog beginnen, zo blijkt. Maar daar zijn verschillende versies van. Frustrerend? Niet echt. Ondertussen hebben we het gevoel dat we met vrienden op café zitten. Beetje brainstormen, filosoferen. En zo is het blijkbaar ook gegaan, op café, met de titel ‘De Wederopbouw van het Westen’. De drie bedenken dat ze daar en dan eigenlijk hadden kunnen stoppen. Gelukkig hebben ze dat niet gedaan. Nu ze hier toch staan, proberen ze nog wat gefilosofeer uit bij het ontbijt, het begin van elke dag. In de lente, het begin van alle seizoenen… Om uiteindelijk weer uit te komen bij de openingstekst van lady Gaga, voor het publiek het begin van deze avond. Of is het voor ons begonnen toen we de tickets kochten? Toen we de programmabrochure doornamen? En we zijn weer vertrokken… Waar begint iets en wanneer is het af? Dat het tussenin plezant blijft, dat lijkt mij het belangrijkste. En plezant was het.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Het Begin
De Wederopbouw van het Westen. In 3 delen; Wit-Rood-Zwart. Wat moet je daarvan verwachten? Zonder het probleem op voorhand zelf opgelost te krijgen ging ik 27 oktober kijken naar het eerste deel.
Wit beloofde het begin te worden. Of althans de zoektocht naar dat begin. Want wat is dat, een begin? Dat vragen de acteurs zich ook af. Ze halen herinneringen op, filosoferen erop los, discussiëren erover, ... Het lijkt bovendien wel alsof ze het stuk ook enkele keren terug opnieuw beginnen.
Hoe dat alles tot stand komt, door elkaar loopt, herhaald wordt, terug keert en in één geheel gegoten wordt is heel goed gedaan. De Koe staat bekend voor zijn experimenteel theater en dat valt ook in dit stuk op. Door al de verschillende elementen van het stuk verslapt je aandacht geen moment. Ze weten je blik steeds opnieuw te pakken. Niet alleen worden er verhalen verteld, er gebeurt zoveel meer. Peter Van den Eede gooit verf op een doek, er worden beelden en stukken tekst geprojecteerd, benen geschoren, ... Kortom, van alles wat. Maar dat is net zo fijn. De zoektocht naar dat ‘begin’ is steeds aanwezig, steeds op een andere manier.
Of dat begin gevonden is, was mij na de voorstelling niet duidelijk. Maar dat deed er eigenlijk voor mij absoluut niet meer toe. Of het Westen wederop gebouwd kan worden zal moeten blijken uit ROOD en ZWART. Ik ben alvast nieuwsgierig naar het vervolg.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
WIT
Het eerste deel van de trilogie ‘De wederopbouw van het Westen’ gaan simpelweg over WIT. De kleur wit, wat kan je daar mee doen? Het theatergezelschap De Koe weet hier duidelijk een antwoord op. Het witte is terug te vinden in de tekst, het decor… De drie acteurs vertellen in feite gewoon dikke zever maar briljante zever. Ondanks dat je vaak een ‘I don’t care’ gevoel hebt bij de persoonlijke anekdotes die ze elk om de beurt brengen, blijf je geboeid luisteren. Het is net alsof ze nooit een tekst hebben ingestudeerd maar gewoon op een podium stapten en dachten: ‘ik zal vandaag eens iets vertellen’. Het gaat van ontbijten, of beter gezegd Frühstucken, tot aan het vertellen over de eerste liefde. Het stuk is ook nooit echt begonnen want de acteurs konden maar niet beslissen wat het begin zou worden, dus vertelden ze maar elk hun eigen beginmonoloog. Sommige fragmenten waren iets te langdradig maar het leek alsof dat de bedoeling was. Zelfs de man van het licht deed de spots telkens weer te vroeg uit, alsof hij hen het zwijgen wou opleggen. Tussen het stuk door werd er muziek gespeeld en zag je op een scherm op de achtergrond verschillende beelden. Het stuk duurde niet te lang wat ideaal is voor mensen die net zoals ik niet lang op die oncomfortabele stoeltjes kunnen zitten zonder rugklachten.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
WIT smaakt naar meer
Wit staat voor puur, onschuld, reinheid en voor een nieuw begin. Dat is ook wat de acteurs in dit eerste deel voortdurend doen: telkens opnieuw beginnen. De voorstelling bulkt van fijne anekdotes en filosofische bevindingen, een aaneenschakeling van losse stukjes tekst wordt afgewisseld met flarden muziek en lichten die willekeurig lijken aan en uit te gaan. Wit is ook het decor dat een rommelig atelier voorstelt waarin je als toeschouwer lijkt binnen te vallen.
Reageer hieropJeugdherinneringen (waarin men nog onschuldig was) krijgen een belangrijke rol toegewezen. De eerste kus van Peter Van den Eede, de eerste keer dat Willem de Wolf het woord “intellectueel” te horen kreeg dat toen nog een leeg woord was, en Natali Broods die droomt van het kunnen vliegen en als een kind met gespreide armen het podium rond ‘vliegt’ in een maagdelijk wit kleedje. Heel paradoxaal wordt tegelijkertijd op een groot wit doek achteraan het podium de lancering van Apollo 11 geprojecteerd. Dat was ook een nieuw begin: de eerste keer een mens op de maan maar tegelijkertijd ook het begin van de uitbreiding van de menselijke macht. Ironie en naïviteit zijn nooit ver te zoeken.
Daarbij stellen de acteurs hun eigen voorstelling voortdurend in vraag, ze reflecteren over zichzelf en richten zich tot het publiek. Door het allemaal heel suggestief te houden smaakt dit zeker naar meer. Benieuwd hoe het Westen volgens De Koe zal evolueren in de twee volgende onheilspellende kleuren (Rood en Zwart)!
Bewaar dit item (0)
Het moment van aanvang. Van het start gaan. Het moment waarop ‘niet zijn’ overgaat in ‘zijn’. Het begin.
Reageer hieropMet wit begint theatergroep de koe aan hun drieluik de wederopbouw van het westen. Maar hoe en waar begin je het westen in godsnaam weder op te bouwen? Zoals er verschillende gradaties van wit zijn, zijn er verschillende gradaties van beginnen.
‘We hebben verschillende beginnen’ klinkt het dan ook als het stuk al een tijdje bezig is. Tot nu toe hebben we dus alleen maar naar een aaneenschakeling van openingsscènes zitten kijken. Grappig, maar ook poëtisch.
De volgorde waarop de verhaaltjes die de acteurs vertellen elkaar opvolgen speelt lijkt ook niet van belang te zijn. Je hebt het gevoel dat het hele stuk per opvoering in een totaal andere volgorde kan gebracht worden.
Ik heb tijdens de voorstelling een flink aantal keer gelachen. Dat is belangrijk. Als ik plaats neem in een theaterzaal wil ik mijn zitje niet verlaten vooraleer ik een aantal keer gelachen heb. Maar het was geen lachen louter om het plezierige. Soms voel je dat er achter de humor een waarheid verborgen licht, die je niet in één keer kan vatten.
Want waarom wou Natali Broods in godsnaam dat ze genoeg had aan de tekst van Lady Gaga?
Of Peter Van den Eede als naakte schilder op zoek naar de witste vorm van wit en de eerste keer dat Willem de Wolf het woord intellectueel hoorde. Het zijn leuke voorbeelden waarvan je niet meteen weet wat er precies bedoeld wordt, maar waar je je heel wat betekenissen bij kan voorstellen.
Misschien is het ook niet het belangrijkste wat een theatervoorstelling wil zeggen, maar wat een theatervoorstelling doet. En als de mensen van de koe de bedoeling hadden hun publiek te doen denken, dan is wit een zeer geslaagde voorstelling.
We zijn begonnen, benieuwd hoe het verder gaat!
Bewaar dit item (0)