Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

• Gratis inschrijven (Meer weten?)
• Tickets bestellen
• Aanmelden

• Ik was erbij (helaas gemist) (19)
• • Beoordeel deze activiteit
  • • Huidige score 3.0/5
    • 1
    • 2
    • 3
    • 4
    • 5
    (2)
• Dit wil ik volgen (Wat is dit? Wil je volgen of er nieuwe publieksreacties bij de voorstelling gepost worden?
  
  Meld je aan en klik op “Deze reacties wil ik volgen”. Op je persoonlijk dashboard krijg je bericht zodra er iets verandert.)
• Tell-a-friend

• Alle reacties

1. #1 ongeveer 1 jaren geleden door Chaa

   Beoordeel reactie: 0

   In Vooruit weten we dat we moeten achterlaten wat we weten om ruimte te maken voor de nieuwe ervaringen en angsten van de kunst…
   Dit was ook het geval met White Out, geweldig!

   • 
   • 
   • 
   • 

   Reageer hierop

   Bewaar dit item (0)

2. #2 ongeveer 1 jaren geleden door britt_in_motion

   Beoordeel reactie: 0

   De voorstelling begint geweldig met de miniatuurstad, die in beeld wordt gebracht dankzij een live-projectie en tot leven komt door het geluid dat we te horen krijgen. Het doet de auto’s rijden, de mensen wandelen en praten.

   Maar als de voorstelling vordert, worden verschillende dingen storend…de projectie is niet altijd even kwalitatief en duidelijk, je ziet gewoon niet goed wat het moet voorstellen of wat er gebeurt. Het geluid, dat aanvankelijk het geheel sterk ondersteunde, werd gewoon storend. Véél te luid, veel te veel bas, veel te scherp…ik zat af en toe met mijn vingers in mijn oren om naar adem te kunnen happen!

   Achteraf kregen we de kans de wondere wereld eens van dichtbij te bekijken. En toen was alles wel zeer mooi en duidelijk, ik zag voor 85% creaties die ik nog niet bij de projectie had kunnen bekijken.

   Conclusie: een oplossing zoeken voor de projectie en een nieuwe soundtrack maken (sorry meneer nachtergaele), want nu was het idee beter dan de uitvoering.

   Reageer hierop

   Bewaar dit item (0)

3. #3 ongeveer 1 jaren geleden door elenamoeremans

   Beoordeel reactie: +1

   schoon stukske stof

   Zelden zo ontspannen en vredig uit een theaterzaal gekomen. Niet omdat ik onderweg even een uiltje had geknapt, integendeel, gedurende de hele voorstelling zat ik op het puntje van onze zitbank, geconcentreerd te kijken naar al het kleins dat Naomi, die als een groot meisje door haar wereld kroop, ons liet zien. Er straalt uit haar gestikte wereld een magie waar de Efteling nog wel een puntje aan kan zuigen. Naomi loodst haar publiek met een cameraatje doorheen de opstelling, zonder dat die camera iets opdringt, je kijkt maar gewoon en als je iets leuk vind mag je blik zolang kleven als je wil. Daarbij zit dat hele lieve kinderlijke poppenhuis technisch ontzettend vernuftig in elkaar.
   Ohja, het oor wou ook wat en kreeg meer dan verhoopt, een prachtig begeleidend pareltje van Ruben Nachtergaele. Achteraf door Naomi’s werk wandelen was geweldig, dat vonden ook alle aanwezige kinderen, die enthousiast en vlotjes over de constructie buitelden en tuimelden. Was ik maar vier centimeter, dan kon ik in Naomi’s giraffencarrousel draaien, of een enkeltje naar de maan met de meest verrukkelijkste raket die ik ooit zag..

   Reageer hierop

   Bewaar dit item (0)

4. #4 ongeveer 1 jaren geleden door justine

   Beoordeel reactie: 0

   grote grutjes

   White out, een project waarin een stofjeswereld gecreeërd door een eenvoudig naaimachien en een dame met ongetwijfeld tienduizend ton engelengeduld het dagelijkse leven ontmoette, met een gepaste ‘aardse’ (en dus auto’s die voorbijrazen en mensen die levensverhalen de wereld in smijten) soundtrack. En opeens, in dat alles, komen giraffen tevoorschijn –om maar te zeggen; van het circus des levens krijgt niemand een program.
   De dame, Naomi, die moest filmen en zorgen voor de zwevende animaties tegelijkertijd had het klaarblijkelijk niet altijd even gemakkelijk tijdens deze voorstelling, en ach ja, soms lukte eens iets niet. Dat moet je haar vergeven, als je bedenkt wat voor een feeërieke droomwereld je in ruil krijgt. (het deed mij een beetje terug deed denken aan de tijd waarin ik gek was op kerststalletjes en stiekem zelf in ééntje wilde wonen, of binnenkomen in een speelkamer met een gigantisch varkentjesroze poppenhuis).
   En achteraf, na een klein groot halfuurtje, toen een raket – en ook mijn gedachten- richting oneindigheid gestuurd werd(en), kon je van dichtbij kijken naar al die lapjes en tierlantijntjes….ik hou er liever van om er vanalles bij te fantaseren – en dus niet boempatat met je neus in een hoop zeewier waarvan ik hoopte en in het beste geval oprecht dacht dat het een octopus was.

   Reageer hierop

   Bewaar dit item (0)

Voeg een reactie toe