In 2004 kwam de Engelse muziekpers woorden tekort om ‘Micah P. Hinson and the Gospel of Progress’, de debuutplaat van Micah P. Hinson de hemel in te prijzen. ”An astonishing debut” (NME), ”classic” (Uncut), ”up there with Bob Dylan” (The Times).
Maar wie was die jonge kerel die uit het niets ieders hart veroverde? De pers smulde zijn verhaal: een normale jongen uit een klein stadje in Texas die uit pure verveling aan de drugs en in de kleine criminaliteit raakt. Tot hij de muziek (en de liefde) ontdekt en al het slechte afzweert.
Zijn donkere verleden bracht hem geen windeieren: de songs die hij erover schreef zijn stuk voor stuk dreigende pareltjes. Niet in het minst door zijn zware basstem die een eigen kleur geeft aan elk nummer. De muzieksite Goddeau noemt hem zelfs de nieuwe Johnny Cash: ”Als country the new loud is, dan is Micah P. Hinson wellicht de nieuwe Johnny Cash. Het bewijs: Hinsons derde plaat doet je de blik meewarig naar beneden richten om een traan in het vale biertje op je schoot te plengen bij het besef dat de man in het zwart ondertussen al vijf jaar van ons heen is.”
Humo hoort er dan weer Lambchop in: ”Een paar keer dachten we dat Kurt Wagner ons bij ons pietje had, zó doen Hinsons grommende brom, frasering en tongval aan de Lambchop-hoofdman denken. Maar wedden dat Micah P. Hinson dra zélf als ijkpunt zal gelden?”
Vorig jaar nog verraste hij met een fijne coverplaat en in mei komt zijn vijfde plaat uit: hoog tijd om hem te ontdekken!
Support is Timber Timbre, een band die eerder toerde met The Low Anthem en Broken Social Scene.
Twee bands om de vingers bij af te likken!
- Artiesten
- Timber Timbre
- Micah P. Hinson
Club Midi, een samenwerking van Vooruit & Democrazy
