Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

OVER ELECTRIFIED

Opgelet! Deze tentoonstelling ihkv Electrified gaat niet door in Vooruit, maar vindt plaats in het S.M.A.K.

Electrified 02 – Hacking Public Space wil tonen hoe kunstenaars vanuit verschillende kunstenvelden de publieke ruimte betreden en onderzoeken hoe de inhoud van het begrip ‘publieke ruimte’ de afgelopen dertig jaar veranderd is.

Zestien hedendaagse, internationaal opererende kunstenaars leveren een bijdrage aan de tentoonstelling van Electrified. Aanvullend gunnen Vooruit en S.M.A.K. het publiek een flashback naar de (vrij recente) geschiedenis van ‘hacking public space’: een terugblik naar (of hommage aan?) een dertigtal kunstenaars die baanbrekende acties in de publieke ruimte bedachten.

• Volg een rondleiding door de tentoonstelling met Electrified-curatoren Eva DeGroote en Thibaut Verhoeven op zo 25.04, zo 30.05 & zo 06.06 (€ 4 – reserveren via eline.verbauwhede(at)gent(dot)be.

ELECTRIFIED TENTOONSTELLING IN S.M.A.K.

LUCAS MURGIDA

tentoonstelling S.M.A.K.

Met sculpturale ‘bemeubelde’ acties in de publieke ruimte balanceert Lucas Murgida op de grens tussen privaat en publiek.

Lucas Murgida (°1976, San Francisco, USA) is meubelmaker, slotenmaker en yogaleraar, skills die hij inzet binnen een artistiek onderzoek naar de manier waarop we onze persoonlijke ruimte trachten af te bakenen binnen de publieke ruimte. De sleutel ziet hij hierbij als een krachtige metafoor voor die zoektocht naar private veiligheid, een object dat dit systeem zowel kan ontwrichten als bevestigen. In dat kader organiseerde Murgida o.m. workshops in de publieke ruimte: ‘hoe vind ik mijn sleutels terug?’, ‘hoe kan ik een slot forceren?’. Als yogaleraar onderzoekt hij op een meer psychologisch niveau hoe mensen – naast hun eigen woning – ook hun lichaam trachten te ‘vergrendelen’. In Electrified 02 wordt de focus gelegd op sculpturale acties in de publieke ruimte. Als meubelmaker ontwerpt Murgida stoelen en tafels waarvan de verhoudingen niet volledig kloppen, om ze vervolgens op de stoep te zetten als geïmproviseerde, tijdelijke ontmoetingsplek. Eén van die sculpturen is een ladekast op wieltjes, net groot genoeg om er zelf in te kruipen. In New York plaatste Murgida deze hiding cabinet (2008) op de stoep en wachtte geduldig af tot iemand ze zou meenemen naar huis. Het resultaat was een clandestiene inbreuk op de private eigendom van de nieuwe eigenaar van de kast.

Murgida in Gent

Murgida stootte in Gent op urinoirs die bovenaan open zijn. Mannen die er gebruik van maken, kunnen rustig rondkijken. En bekeken worden. Een actie die tot de privé-sfeer behoort, wordt zo bijna openbaar. Wat als je nog meer op de openbaarheid gaat spelen? Murgida trekt de stad in met spiegels en “hackt” de urinoirs tussen Vooruit en S.M.A.K. maar ook op andere, drukbezette plaatsen in de Gentse binnenstad. Voorbijgangers zullen in de urinoirs kunnen binnenkijken! Lees hier een artikel over deze actie uit De Standaard.

Murgida zal in Gent nog een andere actie ondernemen, die verdergaat op zijn performances met kleine doodskisten. Na een performance met kleine doodskisten in een galerij in Portland (US) (bekijk een video), plant Murgida een rituele performance in de publieke ruimte in Gent. Hij zal een van zijn eigenhandig vervaardigde kleine (lege!) doodskisten begraven in een strook groen op een verloren plek in de stad.

• Volg het reilen en zeilen van Lucas Murgida in Gent op zijn blog of via zijn twitter

naar boven

JULIUS VON BISMARCK

tentoonstelling S.M.A.K.

Wie had er ooit gedacht dat zelfs eigenhandig gefotografeerde ‘private’ kiekjes niet meer veilig waren? Met de Image Fulgurator hackt Julius von Bismarck de idee ‘iedereen fotograaf’, maar tegelijkertijd levert hij kritiek op de gemediatiseerde maatschappij.

Julius von Bismarck (°1983, Duitsland) opereert met zijn werk op de grens tussen kunst, wetenschap en technologie. Centraal staan de perceptie, documentatie en manipulatie van de publieke ruimte. Von Bismarck ontwikkelt interactieve objecten die kritiek leveren ten aanzien van de huidige, gemediatiseerde maatschappij. In 2008 ontwikkelde von Bismarck de Image Fulgurator, een omgebouwd fototoestel dat andermans foto’s hackt en manipuleert. Terwijl iemand een foto neemt projecteert de Fulgurator in een fractie van een seconde (onzichtbaar voor het menselijke oog) een tekst of beeld op het gefotografeerde object, gebouw of persoon. De fotograaf is zich hiervan niet bewust, de manipulatie is enkel achteraf zichtbaar. Het toestel wordt geactiveerd door de flits die fotografen gebruiken. Iedere foto – genomen op exact hetzelfde moment en van hetzelfde object als datgene waarop de Fulgurator is gericht – wordt door de manipulatie aangetast. Geïnspireerd door het feilloze vertrouwen van mensen in hun fotografische reproducties van de realiteit, zette hij de Fulgurator ondermeer in tijdens een speech van Barack Obama in Berlijn, op het Tianmen-plein in Beijing en bij Checkpoint Charlie in Berlijn. In 2009 ontwikkelde von Bismarck de Perpatual Storytelling Apparatus, een tekenmachine die teksten vertaalt naar gepatenteerde tekeningen en op die manier de tekst narratief verbeeldt.

naar boven

CHRISTOPHE BRUNO

tentoonstelling S.M.A.K. / interventie

Wat doen reclame en advertisement met het surfgedrag van de dagelijkse gebruiker van de virtuele publieke ruimte? Christophe Bruno onderzoekt dit al ruim tien jaar, met Google (de zowat meest bezochte website wereldwijd) als zijn actieterrein.

Christophe Bruno (°1964) focust zich in zijn werk op de relatie tussen taal, communicatie en hun economische relatie t.a.v. het internet. Hij onderzoekt hoe we via zoekmachines zoals Google naar een nieuwe vorm van tekstueel, semantisch kapitalisme evolueren. Concreet resulteert dit ondermeer in Epiphanies (2001), een Google hack waarbij woorden en zinnen at random gekoppeld worden aan een zoekterm. In 2002 ontwikkelde Bruno The Google Adwords Happening: hij opende een account en kocht bepaalde sleutelwoorden op. Google koppelt aan elke zoekterm advertentieruimte waarvoor je als adverteerder betaalt van zodra iemand op de advertentie klikt. In plaats van advertenties die goederen of diensten promoten, schreef Bruno kleine gedichtjes die volgens Google-normen ‘waardeloos’ waren. De kunstenaar wilde met dit onderzoek de aandacht vestigen op het feit dat elk woord (in gelijk welke taal) een prijs heeft, fluctuerend volgens de wetten van de markt. Electrified 02 brengt de wifi internetperformance Human Browser waarbij een acteur met hoofdtelefoon de publieke ruimte betreedt en Google text-to-speech informatie ontvangt en live reciteert. Een systeem als Google functioneert vanuit een economische logica waarbij tendens- en statistische analyses onze individuele gedachten, handelingen en wensen als internetgebruiker voorspellen en sturen. Human Browser belichaamt in die zin het irrationele gedrag van de internetgebruiker. Google sluit een pact met hem: in ruil voor ‘geluk’ en ‘comfort’ wordt onze online privacy gereduceerd.

• Bekijk in de mediaplayer bovenaan deze pagina een filmpje van de interventie van Christophe Bruno op de Electrified-opening.

naar boven

MIET WARLOP

tentoonstelling S.M.A.K. / interventie

Poëzie en ontroering zijn de ingrediënten waarmee Miet Warlop aan de slag gaat. Vastgeroeste objecten en ideeën worden overhoop gehaald, absurde, dagelijkse routines worden met ‘manisch-optimistische interventies losgeweekt.

Miet Warlop (°1978) creëert beeldende kunst, theater, dans, performance en interventies in de publieke ruimte. Centraal gegeven in haar werk is het ‘reanimeren’ van levenloze objecten en situaties in ons dagelijks leven. Halsstarrig zoeken naar nieuwe combinaties en composities met objecten die zo vertrouwd zijn geworden dat hun mogelijkheden uitgeput lijken, en die beelden in beweging zetten met ijle materialen als wind, rook en vuurwerk. Zoals het beeld van een willekeurige omgeving na een zware orkaan: tuinstoelen op het dak, een boom door het raam, een auto rechtop tegen de muur. Zulke beelden hebben een brutale en tegelijkertijd onaardse schoonheid. Het spelen met verhoudingen tussen objecten en personages levert soms surrealistische beelden op die oplossen in een kleine slapstickstunt waardoor zware thema’s op een lichte manier aan het rollen gebracht worden. Haar performances en podiumwerk getuigen van een enorme poëzie en ontroering: een tafel stapt rond op naaldhakken, personages ontstaan uit kartonnen dozen, een luchtzak transformeert het landschap… Onder de naam Play The Life onderneemt Miet Warlop een aantal zeer specifieke acties in de publieke ruimte, waarin ze tracht de absurditeit van de dagelijkse routine te accentueren door choregrafische gebaren of humoristische acties in te lassen. Op een nacht ging ze met terrasstoelen op stap en toonde hen idyllische plekjes in Gent, ook zong ze liefdesliedjes vanuit haar auto naar passanten op de stoep. Zelf omschrijft ze Play The Life als manisch-optimistische interventies die reageren op het tekort aan menselijk contact tussen mensen.

In het kader van Electrified 02 ondernam Miet Warlop een nieuwe interventie. Ze opereerde niet in Gent maar trok naar Brussel, waar ze anoniemer haar actie kon uittesten: een nieuwe aflevering in haar videoreeks ‘Play the life’. Je kan het werk niet online bekijken, maar het is inmiddels toegevoegd aan de tentoonstelling Electrified 02 – Hacking Public Space.

productie met dank aan Sofie Durnez, Nele Keukelier, Lies Van Borm, Kevin Meul, Wim Rygaert, Nico Leunen, bank Victoria, Vrijstaat O., S.M.A.K., Vooruit & We Love Productions / www.mietwarlop.com

naar boven

PIERRE-LAURENT CASSIÈRE

tentoonstelling S.M.A.K. / interventie

Pierre-Laurent Cassière – Schizophone
Pierre-Laurent Cassière – Transphere – foto: Hannes Dedeurwaerder

Geluidskunstenaar Pierre-Laurent Cassière tast in zijn werk de limieten van de menselijke perceptie af, de verwarring en onevenwichtigheid die ontstaan bij de toeschouwer wanneer er subtiele geluidsverplaatsingen plaats vinden.

Het werk van geluidskunstenaar Pierre-Laurent Cassière (°1982, Frankrijk) concentreert zich op de dynamische relatie tussen ruimte, toeschouwer en de ervaring van omgevingsgeluiden. De kunstenaar speelt letterlijk met de limieten van de menselijke perceptie en de verwarring en onevenwichtigheid die ontstaan wanneer zich subtiele geluidsverplaatsingen voordoen. Door middel van zeer gerichte ingrepen maakt Cassière de toeschouwer bewust van de ‘geluidspollutie’ rondom ons. In 2006 ontwikkelde hij Schizophone, een gehoorprothese die de waarneming van omgevingsgeluiden door de toeschouwer doet wankelen. Zonder elektronische applicaties bestaat de Schizophone uit een hoofdtelefoon met twee kegelvormen links en rechts waarbij de meest geringe verplaatsing in de ruimte (draaien met het hoofd volstaat) leidt tot desoriëntatie bij de toeschouwer. Een logisch vervolg hierop is de Transphere (urban soundscape bending), een geluidsobject dat Cassière op Summercamp Electrified (2009) bedacht en hier zeer subtiel doch ‘effectief’ in de publieke ruimte inzet. De Transphere gedraagt zich als een elektroakoestische ‘performance’ waarbij de performer inbreekt in de normale organisatie van omgevingsgeluiden. Concreet bestaat het instrument uit twee parabolen: één in elke hand, waarbij de ene als microfoon functioneert en de andere als speaker. Schizophone en Transphere worden tijdens Electrified 02 zowel ingezet als geluidsculpturen in de tentoonstelling. Transphere wordt ook ‘geactiveerd’ door een aantal onaangekondigde acties in de stad.

• Bekijk in de mediaplayer bovenaan deze pagina een filmpje van de interventie die Pierre-Laurent Cassière in de Gentse binnenstad deed met zijn Transphere.

naar boven

HELMUT SMITS

tentoonstelling S.M.A.K. / interventie

Helmut Smits – City Three (aan Reep en Keizer Karelstraat in Gent)
Helmut Smits – Dead Pixel (in het Citadelpark in Gent)

Het vlot functioneren van de publieke ruimte ontwrichten, dat is wat Helmut Smits aan de hand van subtiele ingrepen nastreeft. Objecten een nieuw, ander leven geven… als kunstenaar/designer geeft hij de publieke ruimte meer allures mee.

Het werk van Helmut Smits (°1974, Nederland) valt niet zomaar onder één noemer te vatten. Actief als beeldend kunstenaar en ontwerper, overschrijdt hij zowel disciplinaire als museale grenzen om ook in de publieke ruimte aan de slag te gaan. Smits geeft alledaagse gebruiksvoorwerpen een tweede leven als kunstobject door hen in een museale context te tonen of stelt ze samen tot nieuwe gebruiksvoorwerpen. Verfrollers veranderen in persmicrofoons, conservenblikken worden gerecycleerd tot lampenvoet of sporttrofee, opblaasbare zwembadjes geven – samengesteld tot fontein – de publieke ruimte meer allure… De objecten of sculpturen die Helmut Smits creëert, triggeren zowel het autonoom denken van ontwerpers als het toegepast denken van kunstenaars. Ze reflecteren over maatschappelijke fenomenen, structuren en gewoontes, zonder te vervallen in een vingerwijzende beeldtaal. Aan de hand van summiere ingrepen weet Smits de publieke ruimte – of althans het functioneren ervan – te ontwrichten. Zo plaatst hij waterpompjes in bestaande kuilen in het wegdek zodat er fonteintjes beginnen te sproeien van zodra het geregend heeft. Hij plant een boom voor een billboard naast de weg of ondersteunt een jonge boom d.m.v. twee ‘dode’ bomen, houten steunpilaren in de grond. In het kader van Electrified 02 trekt Helmut Smits de stad in. Onder het motto: ‘breng de natuur in de stad’, plant hij een groen billboard temidden het stedelijke weefsel. Andersom brandt hij in het Citadelpark een Dead Pixel – een vierkant stuk groen van 82×82 cm – weg, precies de grootte van één pixel van op 1 km hoogte via Google Earth. Dead Pixel verwordt tot een stuk land dat niet bestaat, waarmee de kunstenaar alludeert op het menselijke verlangen een plaats te ontdekken waar niemand ooit geweest is.

naar boven

SIMONA DENICOLAI & IVO PROVOOST / ALEC DE BUSSCHÈRE

tentoonstelling S.M.A.K. / interventie

Over de vraag of kunst zich verhoudt tot de maatschappij van waaruit het ontstaat, hoeven Ivo Provoost en Simona Denicolai niet lang na te denken. Met performances, video, installaties en objecten herdefiniëren ze de positie van de kunstenaar in de publieke ruimte.

De artistieke interventies van het kunstenaarsduo Ivo Provoost (°1974, Diksmuide) en Simona Denicolai (°1972, Milaan) bespelen de conventionele scheidingslijnen tussen publiek/privaat en kunst/realiteit. Hun werk vormt een statement tegen kunst die zich naast de maatschappij plaatst en kant zich tegen een artistieke praktijk die zich verschuilt achter de grenzen van één bepaald medium. Performances, video, installaties, objecten, drukwerk, tekeningen… het duo ‘herdefinieert’ de positie van de kunstenaar in de ‘publieke ruimte’. In het kader van Electrified 02 worden een aantal werken getoond die radicaal inspelen op de ‘geijkte’ manier van kijken naar onze samenleving. Chambre avec vue (2004) is een video waarin een – uit losse deeltjes bestaande – mozaïek wilde ritten maakt op een skateboard waarbij de tientallen steentjes herhaaldelijk uit elkaar spatten. Tegen een stedelijke achtergrond oefent het mozaïek een free style gedrag uit, dat een secundair effect heeft op de landschapsbeelden die ertussen gemonteerd zijn, en waarvan het mozaïek de generiek vormt. Met de volumeknop op 10 verhoogt nog het effect van het agressieve gedrag van het skateboard. In de film To be here (happy) (2005) zien we hen aan de slag bij het minutieus in elkaar knutselen van een namaak cactus, om deze vervolgens persoonlijk te transporteren naar death valley, California, waar ze de namaakplant in haar zogenaamd natuurlijke biotoop terugplaatsen. Met deze film reageren Denicolai & Provoost op het omzeilen van de Amerikaanse wetgeving die import van ‘levende’ species verbiedt. Natuur wordt uitgespeeld tegenover cultuur, de imitatie wordt openlijk geconfronteerd met het origineel.

Pace 2014-2028 (2009) bestaat uit een editie van 15 verschillende prints waarbij het universeel erkende P A C E logo in dégradé worden weergegeven. Bij elk kleurstadium worden de vectorcodes – op het internet beschikbaar onder de zogenaamde ‘copyleft’ of ‘creative commons’ – meegegeven, waarmee de kunstenaars dit printwerk als het ware ‘vrijgeven’ voor eigen gebruik. Met het werk Exploding P A C E (2010) ‘kraakt’ Alec De Busschère (°1964, Brussel, België) de vectoriële codes van Denicolai & Provoost op vier vlaggen die als een ensemble in de stad geplaatst worden. Je kan de vlaggen zien in het Baudelopark.

=

• Bekijk in de mediaplayer bovenaan deze pagina een videoverslag van de interventie van Alec De Busschère.
• Lees een interview van Alec De Busschère met Ivo Provoost en Simona Denicolai.

naar boven

BEN BENAOUISSE

tentoonstelling S.M.A.K. / interventie

Als danser, performer en beeldend kunstenaar gaat Ben Benaouisse op zoek naar de grens tussen kunst en leven, bevraagt hij de relatie tussen kunstenaar en toeschouwer: wat gebeurt er als een allochtone clochard je (als toevallige passant) vraagt een kiekje van hem te nemen?

Ben Benaouisse (°1971, Familleureux) is danser, performer, beeldende kunstenaar… maar vooral onder geen van bovenstaande disciplines ‘sluitend’ onder te brengen. Hij heeft ondermeer gedanst bij Les Ballets C. de la B., Victoria en Latrinité. Sinds 2007 biedt Benaouisse met Fondamenta een nieuw platform waar performances, acties, tentoonstellingen op de grens tussen kunst en leven vrij spel krijgen. De toon van Fondamenta – ‘Alles is al gedaan/Alles moet nog gebeuren’ – is ambitieus. Benaouisse reageert op dit leidmotief met de vragen: ‘Wat is er al gedaan?’ en ‘Wat kan ik nog doen?’. Dit resulteert ondermeer in performances in de publieke ruimte waarin hij voortdurend de grens tussen performer en toeschouwer/toevallige passant overtreedt door zeer actief in contact te treden met hen. Zo sloot hij zich tijdens het LiteSide Festival in Amsterdam (2008) gedurende 24u op in een kooi, uit protest stakend tegen de ‘barbarij’. Vanuit zijn kooi communiceerde hij actief met de passanten. In het kader van Electrified 02 trekt Benaouisse door een aantal Gentse wijken om er als clochard verkleed op daken van verschillende gebouwen te gaan zitten (daklozen op een dak), om van daaruit voorbijgangers aan te spreken en hen te vragen een foto te nemen. Op die manier ‘capteert’ de kunstenaar de blik van voorbijganger. Hoe cadreert een willekeurige passant een dakloze man van allochtone origine? Benaouisse voerde deze actie al eens op in Haarlem. Ook nu wordt de scène gefilmd door een ‘derde’ aanwezige en achteraf als video gepresenteerd. De opmerkelijke collectie zelfportretten (ook deze die in Haarlem gefotografeerd werden) worden als stille getuigen in de tentoonstelling geplaatst.

Performer / beeldend kunstenaar Ben Benaouisse kroop voor Electrified 02 verkleed als dakloze op het dak vande Stedelijke Openbare Bibliotheek van Gent. Hij vroeg omstaanders om foto’s van hem te nemen. Op 29 mei deed hij deze performance nog eens over op het dak van de winkel HEMA.

• Bekijk in de mediaplayer bovenaan deze pagina een videoverslag van de interventie van Ben Benaouisse.

naar boven

IVAN MOUDOV

tentoonstelling S.M.A.K. / interventie

De mechanismen van het kunstwereldje – regels rond de kunstmarkt, vernissages, de ‘waarde’ van een kunstwerk of een collectie… – zijn het uitgangspunt voor Ivan Moudov in zijn betrachting dit systeem te ondermijnen. Ken je de truc met de twee euro munt? In ruil voor vijf euro verklap ik het je!

Ivan Moudov (°1975, Bulgarije) is een kunstenaar die met zijn werk in de eerste plaats de ‘regels’ van de beeldende kunst tracht te ondermijnen. Geijkte systemen, structuren en sectorgebonden ‘gebruiken’ – het verzamelen van kunst tot museale collecties, het bepalen van de ‘waarde’ van kunst volgens de wetten van de kunstmarkt, vernissages die onvermijdelijk gepaard gaan met recepties… – worden ingezet in een visueel spel dat de kunstenaar ongegeneerd en soms openlijk brutaal speelt. Tussen 2002 en 2007 verzamelde Moudov fragmenten van verschillende kunstwerken uit musea en galeries in Europa. Zitten ondermeer in zijn collectie: Panamarenko, Marcel Broodthaers, Daniel Buren, Douglas Gordon… Als een Ark van Noah verzamelde hij deze unieke fragmenten in houten Fragments boxes. In 2006 ontwikkelde Ivan Moudov zijn eigen Wine for Openings, een Cabernet Sauvignon uit Bulgarije die ondermeer geserveerd werd op de opening van de Biënnale van Venetië in 2007. In het kader van Electrified 02 zal Moudov een trick or treat vibe door Gent verspreiden. Met de eenvoudige, doch aanlokkelijke vraag: ‘Wil je in ruil voor vijf euro te weten komen hoe een muntstuk van 1 euro in twee kan splitsen?’, trekt de kunstenaar een zwart economisch ruilhandelsysteem op gang dat op het eerste zicht vrij onschuldig lijkt. Niets is minder waar, temeer omdat Moudov deze verkoopstruc aangrijpt om in te breken binnen het systeem ‘aankoopbeleid’ van het S.M.A.K. Hij is bereid de truc performancegewijs te verklappen in het museum maar in ruil daarvoor moet het museum een werk aankopen van een jonge Belgische kunstenaar en dit aan Moudov schenken. Op die manier forceert hij niet alleen de aankoop van nieuw werk voor de collectie, hij lijft het werk onmiddellijk in zijn eigen, persoonlijke collectie in. Het werk van de Belgische kunstenaar zal mee worden tentoongesteld bij Moudov’s installatie.

• Bekijk een video van de interventie die Ivan Moudov deed in Gent op de videowand in het Bespreekbureau van Vooruit of in het S.M.A.K.

naar boven

MESSIEURS DELMOTTE

tentoonstelling S.M.A.K. / interventie

Messieurs Delmotte initieert grappige, ontwapenende, maar soms ook harde acties in de publieke ruimte. Hij bespeelt hiermee de grens tussen realiteit en verbeelding, tussen genie en dilettantisme.

Messieurs Delmotte (°1967, België) betitelt zichzelf ‘Messieurs’ omdat hij persoonlijk aantreedt bij performances in de publieke ruimte. Zijn werk kan gesitueerd worden tussen realiteit en verbeelding, tussen genie en dilettantisme. Geen zelfontboezemingen maar gespeelde pogingen om de realiteit en haar beperkingen te overstijgen. Dit resulteert vaak ik hypersurrealistische, doch zeer herkenbare beeldverhalen. Wat het werk van Delmotte nog het best kan omschrijven is een quote van Jacques Lacan (over de liefde weliswaar, maar evenzeer toepasbaar): ‘Giving to someone what you don’t have to someone who doesn’t want it.’ Als een Buster Keaton-like dandy initieert Messieurs Delmotte grappige, ontwapenende, maar ook harde en shockerende acties. Hij valt uit een boom, probeert kippen te doen vliegen door hen met zijn mond weg te slingeren, hij geeft het wegdek water met een gietertje (terwijl het regent) of hij omhelst de bomen in een park. Zijn verbeelding is grenzeloos in het bedenken van even banale als absurde omstandigheden. Hij relativeert bijzonder grondig, bagatelliseert zowel het leven als de kunst en zeker het ‘kunstmilieu’. Zijn video’s zijn een middel om er zo ver mogelijk afstand van te nemen; het scheelt niet veel of ze gaan over niemand en niets. Voor Electrified 02 zal Messieurs Delmotte enkele onaangekondigde acties doen in de stad die achteraf opgenomen worden in de tentoonstelling.

naar boven

WILFREDO PRIETO

tentoonstelling S.M.A.K. / interventie

Wilfredo Prieto – Coffee and milk – foto: www.pitslamp.be

Met een humoristische lichtheid weet Wilfredo Prieto sociaal-politieke thema’s aan te snijden in zijn werk. Met minimale middelen haalt hij het maximum uit datgene wat hij vertellen wil. Ofte, hoe een rode schrijfstift met blauwe dop te vertellen heeft wat het te vertellen heeft…

Het werk van Wilfredo Prieto (°1978, Cuba) kan nog het beste omschreven worden als Barok Minimalistisch. Hoewel zijn beeldtaal steeds zeer uitgepuurd is en hij zich slechts bedient van een minimaal gebruik aan materiaal, weet Prieto steeds een maximum aan vertelkracht in zijn werk te injecteren. Hierdoor krijgt de toeschouwer ‘gebalde’ beelden voorgeschoteld die op een efficiënte manier bijna ‘overladen’ worden met betekenis. Wat niet wil zeggen dat Prieto’s werk altijd zwaar op de hand is, wel integendeel. Hoewel hij de sociaal-politieke thema’s uit zijn thuisland Cuba (en de rest van de wereld) niet schuwt, bezit zijn werk ook een relativerende humoristische lichtheid, die de eigenlijke problematiek draaglijker maakt, zonder hem daarentegen te banaliseren. Werken als Infidelity (2009, een rode schrijfstift met een blauwe dop), Coffee and Milk (2009, twee vlekken op de vloer naast elkaar, een witte en een zwarte) of Limonada con dos Pares de Cojones (2007, limoenen, suiker en water op de grond) hebben een dergelijke poëtische humor in zich, maar, en dit is even belangrijk, hebben allemaal een efemeer, direct en tijdelijk karakter. Voor Electrified 02 zal de kunstenaar enkele van deze bijna flashmmob-achtige sculpturen in de tentoonstelling ‘uitstrooien’. Ook zal hij zijn enige digitale werk, Observe a moment of silence, een poëtisch (maar goedaardig) computervirus, opnemen in de digitale uitnodigingen van de tentoonstelling, zodanig dat niet enkel de sculpturen de tentoonstellingsruimte ‘hacken’, maar dat zijn werk ook de computers van alle mogelijke toeschouwers kraakt…

naar boven

CARLOS RODRÍGUEZ-MÉNDEZ

tentoonstelling S.M.A.K. / interventie

Carlos Rodríguez-Méndez grijpt zijn eigen lichaam – grootte, armwijdte, verhouding t.a.v. de ruimte of andere objecten – aan om clandestiene acties in de publieke ruimte te realiseren. Resultaten hiervan sijpelen binnen in de ‘institutionele’ context.

Carlos Rodríguez-Méndez (°1968, Spanje) is beeldhouwer maar benadert het creatieproces van zijn beelden op een zeer individuele en ‘performatieve’ manier. Vertrekkend vanuit zijn eigen lichaam grijpt Rodríguez-Méndez zijn grootte, breedte, armwijdte, verhouding t.a.v. objecten of ruimte… aan om clandestiene acties in de (stedelijke) publieke ruimte te voeren. Onaangekondigd legt hij stoepen open, graaft hij putten en bouwt hij muren van dakpannen of bakstenen. Deze ingrijpende acties staan nooit op zichzelf maar vormen de eerste fase binnen de totstandkoming van een sculptuur. De soms metershoge sculpturen worden processiegewijs – en zonder rekening te houden met de limieten van een bepaalde architecturale ruimte – in een museale context binnengehaald, de vernielende sporen van de actie op de muren, latend voor wat ze zijn. In het kader van Electrified 02 stelt Rodríguez-Méndez een nieuwe sculptuur (en een daaraan vooraf gaande performance) voor. De kunstenaar zal met een bootje in Gent rondvaren, zittend in een tandartsenstoel. Terwijl hij zich de jaarlijkse tandartscontrole te beurt laat vallen, stofzuigt iemand van het poetspersoneel van het S.M.A.K. de oevers van de rivier. De tandarts zuivert Méndez’ mond van tandplak en etensresten – een oncomfortabele gebeurtenis die bovendien op een bootje in de publieke ruimte plaats vindt – en samen met het vuil van de oever worden deze onzuiverheden (van zowel het individuele lichaam als de openbare ruimte) in een stofzuigzak tot ontploffing gebracht. Publiek vs. Privaat worden in één ontplofte sculptuur verenigd.

• Bekijk in de mediaplayer bovenaan deze pagina een videoverslag van de interventie van Carlos Rodríguez-Méndez.

Met dank aan SEACEX, de Spaanse Overheid & Ivago

naar boven

AMILCAR PACKER

tentoonstelling S.M.A.K.

Amilcar Packer zet zijn eigen naakte lichaam in als tool voor onderzoek naar architectuur, ruimte en de geconditioneerde ‘regeltjes’ waaraan ieder individu gebonden is.

Amilcar Packer (°1974, Chili) neemt als performer meestal het eigen lichaam als uitgangspunt. Wat hem het meeste vertrouwd is – het eigen naakte lichaam – zet hij in als tool om onderzoek te voeren naar de relatie met de omringende architecturale ruimte en de daaraan gekoppelde geconditioneerde gedragsregels en wetten. Aan de hand van korte video- of fotografisch geregistreerde performances – Packer performt nooit live voor publiek maar toont het resultaat achteraf – bevraagt hij functionaliteit, seksualiteit, (fysieke en psychische) begrenzing. In Video #04 (2005) zien we Packer in een begrensde kamer zitten, naakt en met zwarte schoenen omwikkeld de ruimte aftastend. In Video #57 (2006) zien we hem balanceren op een stoel, bovenop een openstaande deur, in Video #10 (2005) balanceert hij naakt op een, uit verschillende meubelen samengestelde, cirkel. De zoektocht naar stabiliteit is een belangrijke en steeds weerkerende factor in het werk van Amilcar Packer, steeds gebracht met humor en verbeelding, uitdagend, soms provocerend. Electrified 02 toont een van zijn bekendste, meest poëtische en beklemmend werk, Video #14 (2006). We zien een houten stoel door de lucht vallen. Refererend aan Yves Klein and diens idee dat de lucht een absolute abstracte ervaring is, lijkt de stoel een lijn te klieven door de heldere blauwe lucht. Er is geen begin en er lijkt vooral ook geen einde aan te komen… terwijl de suspens zich gestaag opbouwt. Ook Packers nieuwste werk, Video#15 (2008), zal voor de eerste maal worden getoond tijdens Electrified 02. Naakt opgesloten in de laadbak van een vrachtwagen, die scheurt door het hectische verkeer van zijn thuisstad Sao Paulo in Brazilië, zien we de kunstenaar zichzelf krampachtig in evenwicht houden, terwijl de hectiek van de openbare ruimte van Sao Paulo ‘onzichtbaar’ aan de laadbak schudt en trekt… Ook hier wordt het eigen private lichaam op een onstabiele manier verenigd met de agressiviteit van de openbare ruimte in de megametropool die Sao Paulo is…

naar boven

JAVIER NÚÑEZ GASCO

tentoonstelling S.M.A.K.

De footage van een deelname aan een datingshow op televisie claimen als kunstwerk… Javier Núñez Gasco test met zijn werk de waarachtigheid en publiekswaardigheid van media, communicatie en entertainment.

De Madrileense kunstenaar Javier Núñez Gasco (°1971, Spanje) maakt gebruik van bestaande, vaak publieke communicatie tools die hij inzet, ‘claimt’ als eigen werk. Deze werkwijze resulteert in zeer uiteenlopende acties waarin media, communicatie, entertainment en (al dan niet) publiekswaardige kwesties in vraag worden gesteld en op hun waarachtigheid worden getest. In 2002 liet Gasco een Microchip inplanten met serienummer, een eenvoudige chirurgische ingreep die bij honden wordt toegepast opdat ze altijd en over geïdentificeerd een getraceerd kunnen worden. De kunstenaar documenteerde het hele proces – de zoektocht naar een bereidwillige dierenarts, de ingreep en de massale media aandacht – in een aantal video’s en krantenartikels. Nog zo’n reflectie op de waarachtigheid der dingen, is het werk Copyright (2005), een tatoeage die Gasco op zijn schedel liet plaatsen met de woorden: © forever Javier Núñez Gasco. Volgens de wet geldt slechts copyright wanneer dit zwart op wit neergeschreven staat. Electrified 02 integreert een zeer expliciete hack in public space met Telemadrid (2002), een datingshow op de gelijknamige Madrileense zender waarin Javier Núñez Gasco als kandidaat optrad. De tape van de live show integreerde Gasco achteraf als videowerk binnen zijn eigen oeuvre.

naar boven

FLASHBACK

Op een plasmascherm op de Electrified tentoonstelling krijg je een flashback naar hoogtepunten van kunst in de publieke ruimte uit de jaren ‘70 en ‘90. Met o.a. Yesmen, Christophe Bruno, Improv Everywhere, ...

foto: www.pitslamp.be

1. 1. TOMMASO TOZZI (°1960) en STRANO NETWORK – netstrike, 1995 [het net als openbare protestruimte]

Tijdens de eerste interessegolf voor het World Wide Web beschreven de ‘oude’, gestandaardiseerde media het internet als een nieuwe ‘virtuele werkelijkheid’ waarin je kon worden ondergedompeld om de reële wereld te vergeten. Terzelfder tijd activeerde een groep Italiaanse kunstenaars en activisten het internet als medium voor wereldwijd protest, een plek waar iedereen zijn standpunt actief en efficiënt kon uiten. Tommaso Tozzi en Strano Network (opgericht in 1993) organiseerden in 1995 de allereerste ‘netstrike’ wereldwijd, een gecoördineerde actie waarbij duizenden mensen tegelijkertijd de homepagina van een instelling openden waardoor de site enkele uren ‘geblokkeerd’ werd. Net zoals men zeer effeciënt een specifieke, fysieke locatie kan blokkeren door massaal aanwezig te zijn, functioneerde deze ‘netstrike’ succesvol bij de website van de Franse regering, uit protest voor de zinloze nucleaire experimenten op Mururoa in de Stille Oceaan.

2. SURVEILLANCE CAMERA PLAYERS (SCP) – George Orwell’s Nineteen-Eighty-Four, 1998

Surveillance Camera Players vestigde met haar acties in de publieke ruimte de aandacht op de toenemende en alomtegenwoordige aanwezigheid van bewakingscamera’s als ‘sociaal aanvaarde’ vorm van videocontrole. De acties van SCP verhogen het bewustzijn van de aanwezigheid van ‘Big Brother’ die links en rechts met ons meekijkt en de mensen in zijn buurt registreert, zogenaamd ter bescherming van de openbare en private eigendommen. De groepering voert straatspelen op voor het oog van de bewakingscamera in de publieke ruimte. In 1998 voerden ze bijvoorbeeld George Orwell’s Nineteen-Eighty-Four op in de NY metro (naar eigen zeggen één van hun favoriete performances). Door deze acties wordt de aandacht van de toevallige passant impliciet gevestigd op de bijna onzichtbare camera’s en hun bewakers.

3. THE YESMEN - Gatt.org website fake, 1999

“Op het internet weet niemand dat je een hond bent” was in de opkomende jaren van het WWW een populair aforisme om te zeggen dat iemands identiteit gemakkelijk kan worden gemanipuleerd door te doen alsof je iemand anders bent. Iedereen kan via chat of het creëren van een eigen website een verzonnen identiteit uitbouwen. The Yesmen hekelden eind jaren negentig de evolutie van deze dubbelzinnige web-eigenschap en koppelden dit aan een ‘bevraging’ van de online aanwezigheid van openbare instellingen. Deze laatsten zijn té traag in het zich aanpassen aan nieuwe technologieën. The Yesmen creëerden in 1999 een eigen valse, doch ‘plausibele’ website Gatt.org, een radicale (en sarcastische) kritiek op enkele van de ergste daden en houdingen van de Gatt- en de WHO-organen. Hun acties breidden zich later uit naar overheidsinstellingen en multinationals, en wezen het publiek op de ‘activistische’ benadering van manipulatie.

4. VV. AA. – Telestreet, 2002, [straatpiraattelevisie met een online gedeelde database om heruit te zenden http://www.youtube.com/watch?v=2EKQNtLXm4o]

Televisie kende haar eerste échte revolutie pas nadat het massaal verspreid, gedigitaliseerd en (vaak illegaal) heruitgezonden werd via het internet. Geïnspireerd door de specifieke Italiaanse sociale en culturele context – vergiftigd door een eerste minister (Silvio Berlusconi) die naast de drie grote Italiaanse privénetwerken ook eigenaar is en controle heeft over de resterende drie grote publieke netwerken – maakte het Italiaanse medialandschap begin 21ste eeuw de opkomst mee van de ‘Telestraten’: geïmproviseerde tv-kanalen – geleid door transmitters met laag vermogen – die voornamelijk tot doel hebben de mensen uit te nodigen om enerzijds de oude tv-mechanismen te (her)ontdekken en anderzijds om zeer radicale (lokale en algemene) informatie uit te zenden. Met enkele honderden straat tv-kanalen op hun piekmoment, laat Telestreet een zeer waardevolle erfenis van ‘publiek’ en gratis online videomateriaal achter (dit archief was oorspronkelijk bedoeld als gedeelde bron voor hun tv-programmatie).

5. WILFRIED DE BOEK/SOCIALFICTION.ORG – walk, 2002 [de stad op een algoritmische manier heruitvinden, http://www.socialfiction.org/psychogeography/dummies.html]

Wilfried de Boek richtte het internetplatform socialfiction.org op. Hij heeft een psychogeografische visie op het stedelijke terrein ontwikkeld. De Boek ziet het stedelijke als een potentieel actief terrein, waar mensen volgens bepaalde richtlijnen door de straten kunnen lopen en zo potentieel erg eenvoudige microprocessors kunnen emuleren. In zijn performances volgen enkele mensen richtlijnen (die eruit zien als programmeercodes) terwijl ze door de stad ronddwalen. Volgens hem kan dit proces worden uitgebreid naar een complexiteitsniveau dat in het gunstigste geval bewegingen kan berekenen in een schaakspel tussen een mens en een ‘mensgebaseerde computer’. De publieke stedelijke ruimte zou dan deel kunnen uitmaken van een door mensen gevoede machine, en een autonome entiteit kunnen worden.

6. MICHELLE TERAN - Life’s a User’s Manual: Argos Walk, 2003 [zicht op de onzichtbare en doorgegeven ruimte]

Bewakingscamera’s zijn de ogen van de publieke ruimte, ze controleren alles maar hetgeen geregistreerd wordt, blijft niettemin onzichtbaar, gevangen in de ogen van de bewaker die de schermen bekijkt of in het archief van de opgenomen gegevens. Deze ‘gevangen’ ruimte wordt vaak vanuit een draadloze bewakingscamera doorgestuurd naar een ontvanger die ze opneemt. Michelle Teran pikt hierop in met afluisterpraktijken waarbij ze als dakloze verkleed in de publieke ruimte plaats neemt. Met een monitor die beelden afspeelt en een aliminium buis in de hand (die dienst doet als antenne) functioneert Teran als (bewegend) standbeeld dat signalen steelt uit de verborgen ruimtes en deze als levend cyberpunk denkbeeld blootlegt.

7. BLAST THEORY, GAME – Uncle Roy All Around You, 2003, [speelt zich af in de stad en vermengt echte en virtuele personages in de straten]

Begin 21ste eeuw begon het internet door te sijpelen in onze dagelijkse fysieke werkelijkheid. Het ‘spelgegeven’ met afwisselende werkelijkheid (spelletjes die zowel online als in de fysieke wereld gespeeld worden) was en is nog steeds een hybride terrein waar de geest van de speler op twee niveaus tegelijk actief is: de echte en de virtuele ruimte. Uncle Roy All Around You is een spel en een performance waarbij acteurs op straat en online aanwezig zijn. Het theatrale aspect overheerst hierbij en het spel doelt op de dubieusiteit die gecreëerd wordt: de spelers beginnen zich af te vragen of ze deel uitmaken van een fictie die in de werkelijkheid en het echte leven bestaat, en waar de grenzen ervan zijn.

8. MOLLEINDUSTRIA - Netparade, 2004, [http://www.euromayday.org/netparade/]

Stakingen – maar bij uitbreiding alle ‘publieke bijeenkomsten’ van mensen – zullen in de toekomst steeds meer bedreigd worden door de virtuele dimensie van diezelfde gebeurtenissen die ergens op een scherm plaatsvinden. De voorstelling van een fysieke aanwezigheid (het individu) kan voor een verschil zorgen door het online vooruitzicht van een deelname aan dergelijke evenementen, te wijzigen. Netparade bood de kans om te kiezen hoe je jezelf voorstelt in de context van een alternatieve openbare ‘1-mei-demonstratie’. Het overweldigende aantal virtuele deelnemers (17.000 avatars gecreëerd) spreekt voor zich, net als de extreme verscheidenheid aan individuele voorstellingen. Een virtuele klasse is geboren.

9. JOSH ON, They Rule, 2004 [de hyperlink als een ruimte om de verbazingwekkende ineenstrengeling van machtsrelaties te onthullen]

De kracht van een database wordt nog altijd sterk onderschat. Hoeveel wordt er vrijgegegeven over een specifiek fenomeen door middel van correct met elkaar verbonden data? Gegevens die bedoeld zijn als openbaar terrein, maar te ingewikkeld zijn om te worden geanalyseerd zonder digitale tools, kunnen een volledig ander perspectief bieden. Josh On bewees dit onomstotelijk door een database te bouwen met alle raden van bestuur van bedrijven en overheden die hij uitvond, verbonden door een indrukwekkend ontworpen interface. De bestuurbare resultaten (die zich concentreren op krachtige personen met verschillende ‘portefeuilles’) laten op verbazingwekkende wijze zien dat een onbekende machtsconcentratie in handen is van enkele subjecten. De publieke macht wordt werkelijk ‘publiek’ en niets is nog hetzelfde…

10. CHRISTOPHE BRUNO - Human Browser, 2004 [de hypertextuele aard van het net, gesproken in de straten]

Het web doorzoeken is een globale, meestal persoonlijke activiteit geworden, maar het is méér dan gewoon routine. Er wordt vertrouwd op de resultaten, en dus leiden ze ons leven en onze kennis. Christophe Bruno speelt met de openbaarheid van gezochte gegevens, decontextualiseert ze binnen een storende doch vertrouwde omgeving. Hij loodst een professionele acteur doorheen een stroom van live google-opzoekingen die vervolgens opgevoerd worden voor mensen in de publieke ruimte. De acteur hoort de resultaten van de opzoekingen via verborgen koptelefoons en spreekt ze luidop uit, gespijsd met een rijke verscheidenheid aan gebaren en gelaatsuitdrukkingen. Hij richt zich daarbij rechtstreeks tot de mensen en gedraagt zich hierbij al snel zeer ‘familiair’. De geweldige en storende mengeling van taal en gebaren legt heel wat tegenstellingen bloot in de naadloze vermenging van een virtuele en reële omgeving.

11. 0100101110101101.ORG, Nike Ground, 2004 een plausibele nachtmerrie waarin bedrijfscommunicatie de macht over de stad overneemt]

De kracht van multinationals en hun merkimago neemt een beangstigende hoeveelheid openbare ruimte in beslag, evenwel zonder goeddunken van het publiek. Het 0100101110101101.ORG duo – ondersteund door Konrad Becker en het Institute for New Culture Technologies – wilde dit uittesten zonder dit tot het extreme door te willen drukken. Ze slaagden erin om een gewaagde, futuristische situatie te simuleren waarin een nieuw reusachtig standbeeld van het Nike logo een historisch plein in Wenen ingrijpend zou transformeren, dit met behulp van sponsoring. De Nike Ground actie speelde op het niveau van openbare communicatie en zorgde voor heel wat controversiële reacties. Het speelde zowel in op een vorm van ‘boemerang marketing’ (Nike reageerde met een rechtzaak op deze ‘artistieke’ interpretatie van hun eigen merk) als op de reacties van de burgers op deze ‘opgelegde’ aanwezigheid en de uitdrukking van hun lucide of verwarde gevoelens.

12. CORY ARCANGEL - Friendster Suicide, 2005 [het eerste artistieke gebaar van antisociale netwerking]

In 2005 bestond facebook nog niet, maar was er wel zijn voorloper: de onzalige ‘Friendster’ die veel weg had van zijn nazaat (die een ware geldmachine bleek te zijn). Niettemin leken de ‘gedragingen’ die beide sociale websites bij de gebruiker teweegbrachten, verdacht veel op elkaar, zoals bijvoorbeeld de eindeloze obsessie om ‘meer vrienden te hebben’ en de daaruit voortvloeiende ‘abnormale’ sociale houding. Daarom besloot Cory Arcangel om ‘zelfmoord’ te plegen op het Friendster platform, een actie die werd opgevoerd tijdens een publiek evenement. De beslissing om zijn persoonlijke aanwezigheid in een sociale omgeving definitief te beëindigen, was een exemplarische symbolische daad, als voorbode van de miljoenen mensen die later verstrikt zouden geraken in de sociale ‘arbeid’ (gepromoot als ‘sociale activiteit’), genaamd facebook.

13. GORDAN SAVICIC - Costraint City – The Pain of Everyday life, 2007 [zichtbare lichamelijke pijn opwekken vanuit onzichtbare communicatiegolven]

De openbare ruimte is voortdurend doordrongen van onzichtbare elektromagnetische datagolven. Hoe beangstigend zou het zijn wanneer we deze tastbaar op onze huid voelen? Gordan Savicic teste dit voor ons uit aan de hand van een vest die steeds strakker komt te zitten, telkens wanneer hij een nieuwe draadloze netwerkoverdracht spot. Onze eigen luiheid – als reactie op de alomtegenwoordigheid van industriële technologieën in onze leefruimte (die zelfs zonder uitdrukkelijke toestemming geïmplementeerd worden) – wordt gebeeldhouwd als opeenvolgende wonden op Savicic’s lichaam. Enerzijds heeft dit betrekking op een soort ‘masochisme’ dat we onbewust willen uitdrukken in onze luiheid. Anderzijds wordt zijn lichaam (dat door dit masochisme beschadigd wordt) zowel datavisualisatie als een conceptueel beeldhouwwerk.

14. IMPROV EVERYWHERE - Frozen Grand Central, 2008 [smart mobs omgebouwd tot perfect publiek theater, http://improveverywhere.com/2008/01/31/frozen-grand-central/]

Nog vóór de ‘smart mobs’ (het spontaan bijeenkomen van mensen, die samen handelen met een schijnbare reden en zich dan verspreiden) actief werden, was Charlie Todd al aan het experimenteren met gelijkaardige interventies in de openbare ruimte, maar dan met een stevige theaterachtergrond. Zijn ‘smart mobs’ veranderden in verbazingwekkend publiek theater, gespeeld door vermomde acteurs en ‘normale’ mensen die allemaal samen betrokken worden in een grappig en uniek, schijnbaar willekeurig publiek evenement. Het vernieuwde standpunt ten aanzien van de publieke ruimte dat door de acties van Improv Everywhere tot stand werd gebracht, is weliswaar amusant maar tussen de regels door doet het op een cassante manier ook vragen rijzen over de rol van het individu in een gemediatiseerde maatschappij of het heropeisen van het gebruik van de publieke ruimte (of althans de ruimte die als publiek aanzien wordt).

15. PAOLO CIRIO - The Big Plot, 2008 [vertelling binnen de wirwar van het sociale netwerk]

The Big Plot is een intrigerend plot met vele facetten die de connecties tussen zijn vier ‘protagonisten’ met elkaar verweeft. De schakels van hun respectievelijke publieke ‘identiteit’ wordt niet omschreven aan de hand van korte beschrijvingen of geheugenflashbacks maar worden verspreid over verschillende platforms (facebook, LinkedIn, YouTube, persoonlijke blogs, MySpace en enkele andere). Samen maken ze gebruik van referentiemedia zoals film, curriculum vitae en fragmenten uit persoonlijke activiteiten. De eindeloze reeks mogelijkheden die ontstaan door de combinatie van deze platformen, geven een nieuwe definitie aan het begrip publieke identiteit. Paolo Cirio laat deze mogelijkheden in zijn Big Plot aantreden als zowel ‘privésubject’ als ‘publieke entiteit’. Hoe meer de gebruiker kijkt en verbanden legt, hoe zelfvoldaner hij is, omdat hij (fictief) nauwe banden heeft met personen/personages in een ruimte die meer en meer aanzien wordt als hybride publiek/privaat.

naar boven

Deze tentoonstelling zit in de 5 For Students top 5 van april van 5 For Students, het studententeam van Vooruit!