Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Vandaag is het festival van de verticale Vooruit naar de horizontaal georiënteerde Bijloke verhuisd. Veel licht en open ruimte daar, wat alvast de diverse installaties ten goede komt. In de wandelgangen wordt je door het geluid en de aanwijzingen op hun aanwezigheid attent gemaakt, bekijken en beluisteren kun je rustig in een meestal halfopen, aparte ruimte. Gisteren had ik nauwelijks tijd om erbij stil te staan, maar dat maken we vandaag wel goed.
Reageer hieropOok in de keuze van de muziek bood de Bijloke een bredere horizon. Kon je de optredens in Vooruit nog allemaal vatten onder de noemers jazz en impro, de Bijloke voegde daar ook hedendaags klassiek, avant-garde en de muziekrobots van Logos aan toe. Bovendien waren er meer keuzemogelijkheden, waardoor je op een dag niet meer dan de helft van de optredens kon gezien hebben. Om nog te zwijgen van die installaties.
Ik was laat, waardoor ik Sophie Alour heb gemist en het tweede optreden van Françoise Vanhecke het eerste was wat ik bijwoonde. Zij zong werk van Berio en Berberian, dat ik overigens niet kende, maar ik vond het wel leuk. Meer toegankelijk is Bajadillas voor klarinettrio van Frank Nuyts dat werd gebracht door het Cheiron Trio. Ik had de indruk dat deze drie jonge muzikanten een goede doch eerder ingetogen interpretatie brachten, maar ook dit werk hoorde ik pas voor het eerst. Vlak erna zou nog meer hedendaags klassiek komen in de hoedanigheid van een uitvoering van Julius Eastman’s Stay on it door Alexandr Markeos en studenten. Het enige wat ik over dit werk wist is dat het jazz- en popinvloeden zou bevatten. Wat we te zien en horen kregen, was een pianist op geprepareerde piano in duo met een gitarist. Ze brachten een boeiend concert dat ze afsloten met een kleine improvisatie op het geluid van de gong dat het optreden in de grote zaal aankondigde.
Hoofdact was het optreden van Miroslav Vitous en zijn kwartet. Zij brachten in hoofdzaak muziek van Vitous zelf naast die ene obligate standard. Het duurde even eer het concert op koers lag, maar uiteindelijk kregen we wel een redelijk goed optreden voorgeschoteld. Dat was in hoofdzaak te danken aan de fenomenale techniek van Vitous zelf want de blazers en de drummer stegen niet boven het gemiddelde uit. Tijdens het optreden liepen voortdurend mensen weg. Het zou verkeerd zijn om dat als een indicatie voor de kwaliteit te beschouwen. Mogelijk hebben een aantal mensen meer electronica verwacht, wat de naam Weather Report zeker oproept of de lawaaierige afsluiters in Vooruit zouden kunnen doen vermoeden. Het werd dus een kaler jazzgeluid, als was het de bedoeling dat er vooropgenomen arrangementen zouden afgespeeld worden doch de laptop van Vitous liet het hier afweten. Toch had ik niet de indruk dat dit iets wezenlijks zou hebben toegevoegd aan het optreden.
Vitous bespeelt de contrabas zoals een cello. De klankkast valt wat kleiner en smaller uit dan normaal. Zonder pin onderaan, kan het instrument zittend worden bespeeld. Vitous beheerst het plukken en strijken in gelijke mate. In vergelijking met die andere grote bassisten op het festival, speelt hij wel veel klassieker, met minder speciale technieken.
Het concert van Joëlle Léandre in Vooruit was een belevenis. Vandaag was ze ook in het gebouw maar ik verkoos om twee van haar collega’s te gaan bekijken. Wilbert de Joode en Barry Guy zouden Fred Van Hove begeleiden, een van de coryfeeën van de Europese free jazz. In de jaren zestig heeft Van Hove nog met Brötzmann gespeeld, maar dat soort van energy playing heeft hij al lang ingeruild voor een meer klassieker geluid. Zijn spel is echter niet minder vrij want volkomen afhankelijk van het moment zelf. Om dan zonder veel afspraken samen met twee bassisten, die constant de vreemdste geluiden en tonaliteiten opzoeken toch een zinvol en boeiend geheel neer te zetten, blijft een hele opgave en een klein wonder als het ook werkelijk lukt. En het lukte, want er zaten bij wijlen magische momenten in. Toch geen hoogtepunt over de hele lijn. Soms was het klankbeeld te druk of reageeerden de drie musici niet goed op elkaar; daarnaast ook doodsere momenten.
Dat het er soms heel intens aan toeging wordt ook geïllustreerd doordat De Joode per ongeluk zijn bril van de neus sloeg, waarop de glazen uit het montuur sprongen als de bril op de grond viel. De Joode speelde door alsof er niets was gebeurd, wist zelfs niet waar de bril was beland en zocht pas nadat het optreden was afgelopen de stukken bij elkaar.
Barry Guy gebruikte een heel arsenaal aan stokken om zijn klankkleur te verbreden. Vaak deed hij erg zinvolle dingen, doch ik vond het wat gratuit worden als hij een metalen staaf door zijn snaren stak, daarop gaat tokkelen zodat de staaf gaat verschuiven, die met de hand weer hoger of lager schuift, totdat de staaf er op een bepaald moment uitfloeept, waarop hij verder gaat met iets anders, vervolgens kiest om een grotere staaf te gebruiken, die moeilijker te bespelen valt en hij ook eens compleet mist. Op de keper beschouwd bleef de inspiratie het meest constant bij veteraan Van Hove.
De eerste dag in de Bijloke was zeker geslaagd, maar de opkomst bleef gering. Zeker op het eind, toen een groep optrad die op Gent Jazz een topact zou kunnen zijn, bleek het contrast met de meute op het populaire zomerfestival erg groot. Nochtans is deze indoor formule veel meer uitdagend dan het grote broertje in de tent.
Bewaar dit item (0)