- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (6)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Korte Metten, vijfde editie
Vanavond al vindt de vijfde editie plaats van de Korte Metten, het vanalles-op-één-hoop-als het maar-kort-of-krachtig-of-onvoorzien-werk-is-en-dat-alles-op-één-avond-FESTIVAL.
Reageer hieropTer gelegenheid van de vijfde keer (elke reden is goed) gingen we voor een luxeversie van de Korte Metten. We keren terug naar waar het op 12 december 2008 begon: in de concertzaal van Vooruit. De speciale opstelling geeft aan de projecten van alle deelnemende kunstenaars nog een extra élan. Nu zou ik hieronder alle projecten uit de doeken kunnen doen, maar dat doe ik lekker niet. Net de verrassing maakt de Korte Metten tot Korte Metten. Slechts enkele woorden om goesting te krijgen: vijfjarige regisseuse Lilith, het alfabet in partituur, bebaarde gitarist hoog en droog, bebaarde computerist, ... Je komt binnen om 20u en krijgt een pletwals van korte projecten over je heen. Zo ook vanavond en ik hoop dat we onze ondertitel ‘Avonturen in de avonduren’ ook nu weer zullen waarmaken. Leuk nieuws voor wie nog geen tickets heeft: zak vanavond voor aanvang gewoon af naar ons bespreekbureau en voor € 5 geraak je zo naarbinnen.
Bewaar dit item (0)
korte metten: verrassend veelzijdig
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Korte Metten
Korte Metten, dat staat voor tal van leuke kleine performances, variatie en een overschot aan creativiteit. Een recept dat door velen duidelijk gesmaakt wordt. De Korte Metten van gisteren waren alvast een schot in de roos. Voor mij alvast veel beter dan de eerste Korte Metten.
Binnengekomen in de Concertzaal stonden ons acht televisietoestellen op te wachten. Geen gewone televisietoestellen. Op een tafeltje net voor het bizarre tafereel zaten twee jonge gasten mooi te wezen, op hun instrumenten te spelen en plezierden ze zichzelf met het experimenteren met allerlei vreemde infrastructuur. Dit zorgde voor een heel apart zicht. Hoe hoger en luider de tonen zich verspreidden, hoe sneller het geruis ging. Met het geruis bedoel ik de witte en zwarte strepen die ieder van ons wel kent als je televisie bijna kapot is, als het ‘sneeuwt’ of als je, bij mij dan toch, voorstander bent van het zappen naar nul. Verschillende beelden, of hoe je het ook mag noemen. Een wat aparte creatie, maar daarom niet minderwaardig aan de rest van wat komen zou. Verder op de avond volgden nog heel wat leuke verrassingen.
Wat mij vooral ontroerde, was de acteur Kurt Vandendriessche die met zijn überschattige vijfjarige dochter een stukje plezier en bewondering naar voren bracht. Een kleine en levenslustige meid van vijf jaar die wel heel erg goed kon praten. Een blonde vamp met een tenger lijfje die enorm content was dat haar mama, oma en opa in de zaal zaten. Het mooie aan deze performance was dat we alles uit het standpunt van de kleine meid te zien kregen. Energiek als ze was, sleurde ze haar vader mee in al haar opwindende verhalen. Haar eigen gecreeërde wereld vol met sprookjes en figuren die we allemaal wel kennen uit onze kindertijd. Haar relatie met haar vader die er ook alles aan doet om zijn dochter tevreden te stellen. Ons zoetemondje wiens doel zoveel mogelijk snoepjes het publiek in te gooien was. Met een groot woord: nostalgie tot en met. Als kleine peuter, geen verplichtingen, geen moeilijkheden en kinderlijke naïviteit. Een heel gesmaakte voorstelling. Pittig, verrassend en benaderd vanuit een leuk perspectief.
De avond vorderde goed. Twee leuke mannen presenteerden ons hun kunnen. En dat ze iets konden, dat is ook gebleken! Twee partituren, een accordeon en een elektrische gitaar. Dat waren de ingrediënten. De rare ‘stuiptrekkingen’ van de mannen zelf nemen we er gewoon bij. Het is vrij moeilijk om te beschrijven wat ze net deden als je er zelf niet bij was. Kernwoorden als interactie, beeld en klank horen hier alvast op hun plaats. Voor de nieuwsgierige aagjes onder ons, youtube zal jullie alvast wat wijzer kunnen maken.
Literatuur ontbrak deze avond ook niet. Eva Cox, een nog mooie deerne wiens gezicht ik jammergenoeg niet kon bewonderen wegens het lui wezen op de grond, sprak mooie taal. Een echte spraakwaterval, dat mevrouwtje. Mooie woorden geplaatst in een mooie context. Meer moet dat niet zijn. Stef Heeren dan, een muzikant bekend van Kiss the Anus of a Black Cat, kwam de avond dé speciale toets geven die het nodig had. Als aan de grond genageld, palmde zijn muziek en ‘the hero himself’me helemaal in. Vanuit de hoogte, letterlijk voor een keer, bezong hij het omhoogkijkende publiek. Een echte mannenstem, een mooie gitaar die hij perfect wist te bespelen en toch wel mooie teksten in een folkpapiertje gewikkeld. En dan.
Een donkere vier minuten. Een getwijfel of deze Korte Metten er voor deze keer op zat of niet.
Het verlossende moment. Acht computers. Bevreemdende muziek, statische mensen als ware vastgenageld aan hun stoel en speciale lichteffecten die het stuk helemaal tot zijn recht deden komen. Deze performance was vooral voor interpretatie vatbaar. Mijn fantasie, of misschien zit ik er wél helemaal op – wat overigens uitzonderlijk zou zijn – is dat de voorstelling vooral de verslavingen
van de huidige maatschappij wou benadrukken. Met dan vooral een kritisch oog naar de games, de tijd die je verdoet als je voor de computer zit en het internettijdperk in zijn geheel. De lichten die donkerder en lichter werden naarmate de uren verstreken en er een nieuwe dag aanbrak. Misschien een hele grote fantasie, maar daar dient kunst nu eenmaal voor.
Reageer hieropKorte Metten zat erop. Het was leuk. Weer een paar nieuwe frisse ontdekkingen en de nodige dosis humor. In een woord : bevredigend.
Kersje op de taart nog. Wie nog niet naar huis wilde wandelen in het toch wel koude weer, kreeg een gratis ticket aangeboden om de rockband Mary & Me en hun debuutalbum te ontdekken. Leuke muziek met een goede beat. Goed genoeg om mij tevreden te stellen alvast.
Het zoveelste avondje uit in de Vooruit. Ik krijg er maar geen genoeg van.
Bewaar dit item (0)
bordje diversiteit
Korte Metten laat je proeven van de verschillende culturele smaken; zowel theater, performance, muziek, installatiekunst als voordracht komen aan bod.
Een geweldig concept! Je maakt kennis met nieuwe artistieke vormen, en als één van de acts je niet echt bevalt, ben je niet gedoemd om 2 uur vast te zitten. Elke act duurt immers maximum 30 minuten.
Wat de acts in kwestie betreft, was het meest geslaagde van Matthew Shlomowitz – Letter Pieces. Check ZEKER eens het filmpje in bovenstaande reactie.
Kurt Vandendriessche – Perfides kon mijn verwachtingen dan weer niet tegenmoet komen. Het concept sprak me ontzettend aan. Ik had me ingesteld op een solo-act waarbij een man de grens tussen volwassen en kinderlijk gedrag zou aftasten aan de hand van de regie van zijn dochter. In plaats daarvan zag ik een papa die toneeltje speelde met zijn dochter. Zeer aandoenlijk dat wel, maar een tafereel dat zich in het gemiddelde huishouden wel afspeelt als je binnenkijkt via een venster. Ik had eerder iets verwacht in het de aard van “Where the wild things are”, waarbij de visie en leefwereld van een kind worden omgevormd tot een film.
Maar alle voorstellingen van de avond hadden zeker hun eigen kwaliteiten, en het concept van korte metten is een schot in de roos, ik keer zeer tevreden nog eens terug :)
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Lange Metten
De tweede Korte Metten van het seizoen was weer een dikke boterham, rijkelijk belegd met onder meer hedendaagse klassieke muziek, een 5-jarige regisseuse, georkestreerde computers en een kingsize blokfluit. Inderdaad, diversiteit alom. Maar hoeveel input kan een mens op één avond verdragen?
Los van het feit dat de tv’s, pc’s en Letter Pieces – anders dan het ‘kinderspel’ – bij mij ronduit in de smaak vielen, was de avond als totaal voor mij te veel, te vol, te lang. Het idee van alles wat te kunnen proeven en hongerig naar meer huiswaarts te keren, wordt geweld aan gedaan op het moment dat de verzadiging intreedt. En dat was afgelopen woensdag helaas het geval.
Korte Metten is een goed concept met straffe, podiumwaardige onderdelen, maar misschien toch eens omzien naar Ludwig Mies van der Rohes adagium “Less is more”.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Avonturen in de Avonduren? JA!
Het concept van Korte Metten is eenvoudig: verschillende beloftevolle kunstenaars – interpreteer dat maar heel breed – krijgen de kans om korte stukjes te etaleren van hun innovatieve kunst met telkens een brede knipoog. Het publiek weet niet waaraan het zich moet verwachten, maar dat maakt het juist zo spannend. Avonturen in de avonduren? Zeker en vast.
Valentijn Goethals en Tim Bryon mochten de spits afbijten met Pieces of Quiet in de Concertzaal. Daarin geven zijn hun muzikale hersenspinsels een medium in de vorm van televisies. Hoe ze het doen is mij een raadsel, maar dat het interessante klank en televisie oplevert, is een feit.
Nadien was het de beurt aan Kurt Vandendriessche. In een ver verleden nog Frederick uit Thuis, maar nu duidelijk al klaar voor het serieuze werk. Alhoewel, neem die “serieus” maar met een heuse korrel zout want Vandendriessche liet zich voor de gelegenheid regisseren door zijn dochtertje, een schattig meisje van vijf met een even hoog knuffelgehalte als de poppen die ze overal met zich meesleurt. Het podium werd omgevormd tot haar speelterrein en ze voelde zich dan ook verbazingwekkend op haar gemak op het podium. Hele herkenbare situaties ook. Zo deed het meisje alsof ze wijn dronk, maar in feite dronk ze van een kartonnetje. Wie heeft dat vroeger eigenlijk niet gedaan?
Terug in de Concertzaal kregen we de zielenroerselen van Stef Heeren te horen. Een verdienstelijke poging om de gevoelige snaar te raken, maar ik vond dat het iets te veel weg van dertien in een dozijn.
Wat ik wel heel leuk en vernieuwend vond, waren de twee meisjes. Het ene meisje bespeelde een groot houten instrument (ja, Iris, het had inderdaad iets weg van een kingsize blokfluit :-)), terwijl de andere kleine dansjes uitvoerde op de djingles. Eerst hele korte stukjes, maar wanneer alles samenvloeide, ontsproot er iets heel leuks, iets nieuws. Hoe heten die meisjes trouwens?
Al bij al vond ik mijn eerste Korte Metten heel geslaagd. Het concept is leuk en zoals Britt al zei, als je iets minder leuk vindt, heb je de geruststelling dat het geen twee uur duurt. Meer van dat graag!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Lange Metten Revisited
Ik kan me aansluiten bij Iris (zie hierboven) wat betreft de verteerbaarheid van de avond. Al ligt dat voor mij niet aan de verscheidenheid, maar aan de lengte van de afzonderlijke delen.
Neem nu “Pieces of Quiet”, de installatie met geluid en tv-schermen. Voor een liefhebber van lawaai, rare geluiden en experimentele muziek als ik zeker interessant. Maar niet zó lang. Met zo weinig variatie was 5 minuten voor mij de maximum aandachtsspanne.
“Perfides” was in hetzelfde bedje ziek: leuk idee, leuk gebracht, maar te lang. Er waren, vanaf ergens halfweg, verschillende momenten waarop het stuk had kunnen eindigen, maar toch bleef het maar doorgaan. Ook het snoepgooien wordt na twintig keer vervelend.
De “Letter Pieces” konden mij zeker wél bekoren: simpel idee, strakke uitvoering, en niet te lang. Het hielp natuurlijk ook wel dat de stukken over de hele avond gespreid werden.
Stef Heeren vond ik lichtjes fantastisch, zoals hij plots op het balkon in tegenlicht verscheen. Hij speelde op de gitaar van mijn dromen, en de mix van folkliedjes met spaarzaam aangebrachte elektronische snufjes vond ik prachtig.
Het gedoe met de computers deed me bitter weinig. Ook weer veel te statisch en repetitief om lang te boeien. De passage met modemgeluiden beloofde even beterschap, maar ook die belofte werd niet waargemaakt.
De poëzie van Eva Cox, ten slotte, was een verrassing. Het begon met de intonatie van een dictie-oefening, die een touschouwster naast me vergeleek met de voorleesstem in het sprookjesbos van de Efteling. Na een beetje wennen werd het echter beter: als ratelslang met een delirium reeg Cox knappe beelden en spitsvondige taalspelletjes aan elkaar. In mijn notitieboekje staan de woorden “straffe paté”, en ik kan mezelf daar volledig gelijk in geven.
Al bij al dus zeker een aangename avond, maar wat mij betreft mogen de stukken nog wat verder in lengte beperkt worden, zeker als er weinig variatie in zit.
Reageer hieropBewaar dit item (0)