- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (4)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Vervoer terug van het concert
Is er iemand die na het concert mij een lift kan geven richting leuven?
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Melancholy Mark
Elk jaar, bij het ontluiken van de frisse groene blaadjes berg ik mijn Tom Waits cd’s op. Ze blijven dan netjes achter in de kast tot de bladeren weer vallen. Dit jaar was ik wat aan de late kant: pas gisteravond haalde ik ze van onder het stof. Het was meneer Lanegan die me ertoe bracht.
Toen bezorgde hij mij (en met mij ook vele anderen) namelijk een zalige melancholische herfstavond. Het concert was in de eerste plaats dat van Soulsavers, maar afgaande op het applaus toen Lanegan als laatste het podium besteeg, was toch de overgrote meerderheid op deze grote naam afgekomen. En terecht. Ooit zei iemand tegen mij: “Alles wat die gast maakt, is goed.” Hij zou wel eens gelijk kunnen hebben. Het duo achter Soulsavers deed er in ieder geval goed aan hem in de arm te nemen. Zijn roemruchte rokerige stem was in topvorm en hij bracht er mij mee in vervoering. Tijdens het openingsnummer viel me vooral op hoe ontzettend vol het podium stond: een drummer, een toetsenist (die zich later tijdens een impro-nummertje zou ontpoppen als altsaxofonist), een bassist en twee gitaristen waarvan er eentje zeker een heel pakje sigaretten er doorheen gejast heeft. Dat hij daardoor danig liep te stuntelen om toch zijn gitaar met twee handen te kunnen bespelen, scheen hem allerminst te deren. De twee zangeressen van dienst waren wat weggemoffeld en vielen haast buitenbeeld; amper zichtbaar, maar wel goed hoorbaar gelukkig. Als ik om me heen keek zag ik een opvallend gemêleerd publiek: van 16 tot 60, brave burgers in kostuum en hardcore muziekfanaten met band T-shirts. Maar vanaf het tweede nummer “Some Misunderstandings” lette ik enkel nog op de frontman, die het toch vooral moet hebben van zijn stemgeluid. Qua présence is hij weinig spectaculair. Hij staat daar en zingt. That’s it. Geen zotte outfit, gevatte bindteksten of danspasjes, maar een suffig bruin colbert, één verdwaalde “Thank you all for coming” en een pas op de plaats. Maar deze traagheid is erg gepast. Ook de lichtman helpt een handje en maakt de bühne zo duister dat er vaak enkel silhouetten te zien zijn die baden in een rode schijn. Soms lukt het hem zelfs om met zijn lampen een zwart-witbeeld tevoorschijn te toveren en waan ik me in een intellectuele film noir van Jean-Luc Godard.
De gospelinvloeden zijn vooral hoorbaar waneer de twee zangeressen mee doen en af en toe cumuleert deze religieus aandoende samenzang in bombast, maar daarna wordt alles weer klein en gevoelig: “Jesus, oh Jesus, I don’t wanna die alone. My love was untrue. Now all I have is you.” Na een uur verlaat het voltallige gezelschap het podium en ze komen terug zonder Mark. Het is nu de beurt aan de zangeressen om te soleren. Daarna komt hij toch nog de uitsmijter verzorgen en stuurt ons naar huis met “Revival”, een oude single van de vorige plaat van Soulsavers uit 2007 die hij op meesterlijk wijze nieuw leven in blaast.
Geheel naar verwachting regende het op de terugweg. Dat ik langzaam doorweekte deerde me niet. Ik deinde mee op de golven van de melancholie en keek op naar de vallende bladeren.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Voor al wie het gemist heeft: Check zeker hun MySpace, want daarop kun je hun album zo goed als integraal beluisteren.
http://www.myspace.com/soulsavers
ook een recensie op Oor.nl
www.oor.nl/deruit_concertverslagen_details.asp?id=1196
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Mark & De Makke Medemuzikanten
Alles wat Lanegan aanraakt verandert in goud. Het is hierboven reeds aangehaald, en doorgaans klopt het ook. Maar blijkbaar zijn er ook muzikanten die daar iets té hard in geloven. Die denken dat ze dan zelf helemaal niet meer hun best hoeven te doen. Op plaat valt het allemaal best mee met de Soulsavers, daar niet van, maar live was het al bij al een zeer makke bedoening.
Neem nou het nummer Paper Money, een absolute uitblinker op het eerste album. Een nummer met ingehouden dreiging op de achtergrond, die ergens (op 2 minuten 25 seconden, zoek maar op) heerlijk losbarst in haast hysterische vocale uithalen van de achtergrondzangeressen. Live kun je daar een bom van maken. De gitaren laten janken, het licht de hele zaal rond laten flitsen, die zangeressen de ziel uit hun lijf laten schreeuwen. Niks van dat alles. De gitarist had meer aandacht voor z’n sigaret, en de zangeressen waren zelfs helemaal van het podium verdwenen.
Al kon zowat de hele band daar wel een voorbeeld aan nemen: als je niet mee speelt, ga dan even aan de kant. Het vierkoppige roken op de achtergrond was niet bepaald bevorderend voor de kracht van een intieme en spaarzaam begeleide versie van “Spiritual”.
Niet dat alles slecht was. Er waren zeker een paar hoogtepunten, zoals “Kingdoms of Rain” (een oud nummer van op Lanegan’s eerste soloplaat), “Hit The City” (een minder oud nummer van Lanegan’s laatste soloplaat), “Jesus Just Left Chicago” (een cover van ZZ Top) en – toch nog één soulsaversnummer, helemaal als laatste van de bisronde – “Revival”.
Lanegan moet dringend weer eens een soloplaat gaan opnemen, en liefst met muzikanten die hem een iets steviger ondergrond kunnen bieden. Wie hem ooit met Twilight Singers aan het werk heeft gezien, zal woensdag niet zonder teleurstelling naar huis zijn gegaan. Wie hem voor het eerst aan het werk zag en ervan heeft genoten: you ain’t seen nothing yet.
Reageer hieropBewaar dit item (0)