- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (4)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Dubbele fout in de beschrijving
Een kleine correctie wat betreft de uitleg die hier op de site staat: het meest recente album van het Jef Neve Trio heet ‘Soul in a Picture’ (enkelvoud) en dat is hun 4e album, na ‘Blue Saga’, ‘It’s Gone’ en ‘Nobody is Illegal’.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
heilige drievuldigheid
Ik heb genoten van dit concert in teken van filmmuziek. Ik zag Blonde Kelly, Zwarte Kelly..
Reageer hieropJef Neve creëert een intimiteit in de theaterzaal die ongelooflijk aangenaam is.
Bewaar dit item (0)
Smeuïge jazz van eigen bodem
Waar is de tijd gebleven dat Jef Neve door het voltallige Belgische jazz-publiek op handen werd gedragen? Al van bij zijn debuut ‘Blue Saga’, waarmee zijn trio bewees wel degelijk te kunnen ‘jazzen’, kreeg hij de titel “wonderboy” toebedeelt. De echte doorbraak kwam er pas een jaar later, met ‘It’s Gone’. Neve’s typische stijl, een lyrische combinatie van intiem en geëxalteerd, deed toen al denken aan werk van ‘EST’ of ‘The Bad Plus’.
Het vervolg, ‘Nobody is Illegal’, was de definitieve stap naar de bekendheid, want deze keer viel het album zelfs in de smaak bij een minder jazz-geöriënteerd publiek. Sommige liefhebbers van het eerste uur knapten echter af op de laagdrempelige composities en de schijnbare eenvoud van Neve’s spel. Ook de bombast, waarin de zachte melodieën zouden verdrinken, is een veel gehoord verwijt aan zijn adres. Anderen vinden het album dan weer te gepolijst, alsof er niet buiten de lijntjes mocht gekleurd worden tijdens de opnames. Het trio’s jongste album, ‘Soul in a Picture’, vergrootte de tweespalt onder de fans nog meer. Sommigen hielden van de terugkeer naar een intiemer soort jazz, anderen misten de forse dynamiek die ‘Nobody is Illegal’ zo interessant maakte.
En ondertussen heeft Neve natuurlijk niet stilgezeten. Hij componeerde filmmuziek (zijn muziek is altijd heel beeldend, dus zo verrassend is dit uistapje naar de film niet) en een ambitieus (maar zoutloos) pianoconcerto, heeft een eigen programma op Klara en houdt er nog een nostalgische funk-band op na in zijn vrije tijd, ‘Groove Thing’ geheten. Heeft Neve dan wel nog de tijd om zich te bezinnen en met vers trio-werk voor de dag te komen? Weet hij tussen alle activiteiten door ook nog gewoon te ontroeren, van achter zijn piano?
Het antwoord luidt volmondig ja. De muzikanten zijn afgelopen jaar stuk voor stuk gegroeid in hun spel en klinken rijper dan op hun laatste opname. Aan de bas laat Piet Verbiest tegenwoordig sappige baspartijen horen en dat was vroeger wel even anders. Drummer Teun Verbruggen doseert meer, waardoor de muziek aan suggestieve kracht wint. En tot slot is er Neve zelf, die zijn improvisaties steevast met drie pijlers opentrekt. Dat hij afwisselend percussief en lyrisch uit de hoek komt is oud nieuws, maar de dag van vandaag voegt hij een extra dimensie toe. Sedert ‘Groove Thing’ heeft Neve namelijk de microbe van het grooven goed te pakken, wat zijn partijen onverwacht funky maakte. Uitdagend is hoe hij speelt met deze parameters en ze tegenover elkaar plaatst. De verhalende kracht van zijn muziek gaat er zienderogen op vooruit.
Qua programma was vooraf niet duidelijk waarmee het trio zou uitpakken. De keuze voor een mengeling van oud werk in een fris kleedje (‘Remorse’, ‘It’s Gone’, …) en meer onbekende filmmuziek hield het concert scherp, waardoor zelfs de oeuvre-kenners met enkele verrassingen te maken kregen. Langzaam maar zeker evolueerde de set richting een intiemer gebeuren, wat Neve en co uiteindelijk humoristisch relativeerden door ‘Nothing but a Casablanca turtle slideshow dinner’ met een ontwrichte intro in te zetten. Echt afsluiten deden de muzikanten met het prachtige ‘Endless D.C.’ een nieuwe compositie die illustreert hoe rooskleurig de toekomst voor het trio er uitziet.
Ook de perfecte soundcheck en Neve’s bescheiden indruk droegen bij tot de totaalervaring van een fantastisch concert.
Het Jef Neve Trio blijft met andere woorden zoeken naar wegen om niet voorspelbaar te klinken en dat werkt. Zolang de muzikanten elkaar kunnen opzwepen met nieuwe ideeën en verrassende wendingen, zijn Verbiest, Verbruggen en Neve wat mij betreft nog steeds de wonderboys van de Vlaamse jazz. Muzikanten waarvan een concert haast niet kan misgaan, kortom.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Prachtig concert!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Top! Hopelijk komt Endless DC in de “concertversie” vlug op CD!
Reageer hieropBewaar dit item (0)