- Alle reacties
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Lees en Leef! over Tot ziens, meneer Friant (Philippe Claudel)
http://www.cuttingedge.be/books/reviews/223856-tot-ziens-meneer-friant
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Het bloed kruipt
Bespreking: Het bloed kuipt/ James Ellroy.
Reageer hierop‘Het bloed kruipt’ is het derde deel van James Ellroy’s trilogie over de onderwereld van de Amerikaanse geschiedenis. Het speelt zich af in het Amerika van 1968 tot 1972.
Nixon wordt verkozen, Martin Luther King is vermoord, Kennedy is vermoord. Crutch, advocaat in LA wil hun moordenaars vinden. Dwight, een FBi-agent infiltreert in een groep zwarte militanten. Wayne, een oud politieagent gaat op zoek naar wat zich afspeelt aan de achterzijde van de vele goktenten in de Dominicaanse Republiek. Het hele verhaal doorspekt met een zoektocht naar de daders van een gruwelijke overval op een geldtransport, waarbij op het eerste gezicht geen overlevenden zijn. Wegen leiden naar Haïti, naar de Dominikaanse Republiek, leiden ook naar Joan, de rode activiste én in de loop van het hele verhaal bijna de enige mens van vlees en bloed, van beide, vlees én bloed.
Ellroy gaat op zoek naar het donkere, het oversekste, het ruige, het bloedspattende van de geschiedenis van Amerika,bij uitbreiding ook van de menselijke natuur. Bij niemand van zijn hoofdrolspelers is matigheid, ‘recht’ te vinden. Moorden-met-geweld, één min of meer, het doet er niet toe. Iedere reden is goed om iemand te laten kronkelen, zijn hersens uit elkaar te knallen, ingewanden in het rond te zien zwieren. Het kwade overtreft alles, de moraal is zoek, er wordt gedramd. Nergens vind je als lezer een plek om even op adem te komen. De donkere achterzijde van de Amerikaanse samenleving wordt geen greintje licht gegund, alleen straffe spots die verblinden en nu en dan ziedend maken. Zelfs van spelende kinderen gaat een dreiging uit. En dat wreekt zich: ik raak niet binnen in het allesverwoestende verhaal, ik vind geen aansluiting bij de ontmenselijkende gebeurtenissen, ik voel geen sympathie of antipathie voor de personages aan wie het goede des mensen bijna helemaal vreemd is.
Ik heb me moeten verbijten om door het hele verhaal te geraken, met de verwachting ergens een sprankel hoop te vinden. Ik vond die niet. Ook niet in de schrijfstijl: kort, afgekapt, slangtaal, geen half woord te veel. Ook in de woordkeuze vond ik weinig moois: pijpen en neuken, uiteenspattende hoofden, harddrugs, rondzwierende ledematen, hoofden ver weg van het lichaam waartoe ze eerst behoorden, bloedfonteinen, afgekraakte vingers, in een boek ben ik op zoek naar ook iets anders, iets zachter, iets dat de mooiere zijde van het mensdom bespeelt. Ik vond het niet.
Ook mijn zoektocht naar gevoelens leverde op geen enkele manier resultaat op wat betekent dat het hele gebeuren een zeer ver van mijn bed show wordt, een show waar ik langs geen enkele weg aansluiting vind.
Het duurt lang vooraleer ik in de doolhof van oude en nieuwe namen van wie deel uitmaakt van die wrede wereld van wie ooit wie ontmoette, wie ooit samenwerkte met wie of wie wie tegenwerkte mijn weg vind. Ik doe er ook steeds minder moeite voor.
Het boek start met de overval op een geldauto. Ook hier worden de wreedaardige details je niet gespaard. Een gevolg was dat ik vanbij het begin geen zin had mee op zoek te gaan naar de bedoelingen van de daders, het verhaal van de groene smaragdstenen.
De personages zijn opgejaagde, rusteloze wezens voor wie geld en drugs tellen. Een huis is geen thuis maar een hotel, een afslachtruimte, een gruwelplek, een afluisterplek, een schuiloord. Mensen krijsen en schreeuwen, zijn kille drugmonsters.
Zo veel ruigheid meer dan 700 bladzijden lang, nooit even een adempauze: het heeft me niet kunnen raken of meesleuren, het heeft me ook niet overweldigd. Wanneer ik links en rechts commentaren lees, merk ik dat Ellroy wel een groep van fans heeft. Zij die wachten op het derde deel van een Amerika-trilogie. Ik kan niet vergelijken, zie het niet zitten nu ook zijn andere delen te lezen. Ik wens wie van de eerste twee delen kon genieten veel leesplezier voor dit deel ook, dat in weinig verschilt van de vorige wat zwier en schrijfstijl betreft, vermoed ik toch.
Gerda Bauwens, mee-lezer
Bewaar dit item (0)
Vrede zij met u, zuster
Chris De Stoop kennen we al langer als de auteur en journalist die toch wel enig onderzoek verricht voor hij iets neerpent. Ook dit boek is weer zo’n staaltje van puur journalistiek vakmanschap: hij sprak met de betrokkenen, kreeg uitzonderlijk inzage in de dossiers, en reisde Muriel achterna tot in Irak. Verhalend en tevens non-fictie, ideaal voor de lezer die weer nooit weet te kiezen welk genre te kopen in de boekhandel.
Reageer hieropAl vanaf de proloog kan men zich echter wel ergeren aan één iets dat doorheen heel het boek heen loopt: de letterlijke vertalingen van het Arabisch naar het Nederlands die correct zijn, maar waarbij niet wordt vermeld dat uitspraken zoals ‘en de gunst en genade van God’ of ‘lof zij God’ of ‘God is groot’ vaste uitdrukkingen zijn die iedere Arabischsprekende gebruikt. Dit soort uitspraken zijn literaire conventies zoals ‘how do you do’. Als je dit niet weet, kun je zo’n uitdrukkingen mis interpreteren. Een voetnoot zou al wonderen doen.
Afgezien van dit kleine puntje is het een steengoed boek in zijn genre. De schrijver oogde ernaar (en slaagde er ook in) objectiviteit te bewaren en niet in clichés te hervallen door de leefwereld en achtergrond van het hoofdpersonage – Muriel Degauque – weer te geven zoals hij is. Hierdoor wordt je in de wereld gezogen van het salafisme, een strekking binnen de Islam die zich inspireert op de eerste generaties moslims in de begintijd van de Islam. Er geldt maar één wet, en dat is die van Koran enerzijds en die van de Hadith (de levenswijze van de profeet Mohammed) anderzijds. We zien hoe Muriel er toe gekomen is om op die sobere en respectvolle manier te leven. Respectvol voor de gelovige medemens, maar in mindere mate voor de groep van ongelovigen, waar ze zelf ook ooit toe behoorde. In die mate zelfs, dat ze diep overtuigd geraakt van de jihad, de heilige oorlog, die gevoerd wordt tegen diegene die schade toebrengen aan grond dat volgens hen enkel toebehoord aan moslims. Een daad die door moslims overal ter wereld anders wordt beoordeeld, zij het slecht, zij het goed.
Het boek is licht anachronistisch opgebouwd, waardoor de lezer soms in verwarring kan geraken wanneer wat terug gebeurd was en door wie. Maar deze opbouw heeft ook zijn positieve kant, namelijk dat niet alles te vroeg verklapt wordt en je een zekere spanning, nieuwsgierigheid en zelfs sympathie voorgeschoteld krijgt. Het leest vlot en zit doorspekt met de culturele eigenheid van de salafistische Islam zoals die geïnterpreteerd wordt door moslims in Sint-Joost-ten-Node. Soms zitten er zelfs oude kortverhaaltjes in waar moraal tussen de regels te lezen is. Het zit overvol weetjes en feiten die echt gebeurd zijn (soms tot het bizarre en ongelofelijke toe). Het boek doet je achteraf vooral nadenken. Nadenken over hun oorlog, maar zeker en vast ook over de Westerse. Het is verre van zwart-wit, gemakkelijk, dichtbij en veraf.
Een aanrader voor diegene die eindelijk eens het niet-oppervlakkige verhaal wil weten achter de dagelijkse nieuwstelexen die uit Bagdad komen. Hier krijg je namelijk het gehele en indrukwekkende plaatje te zien.
Bewaar dit item (0)