- Alle reacties
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor min-twaalf-jarigen won
Ivo Victoria: Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor min-twaalf-jarigen- won (en dat het me spijt).
Het boek is het verhaal van een 38-jarige man die vaststelt dat zijn leven tot dan toe een herhaling van (verkeerde) zetten is geweest. Tegelijkertijd geeft het boek een prachtig beeld van een kleine Vlaamse gemeente in het begin van de jaren tachtig. Ivo Victoria (1971) werd geboren in de Victoriastraat in Edegem en woont vandaag in Amsterdam met zijn vriendin en dochtertje. Toen Hans Van Rompaey een pseudoniem zocht, maakte hij de combinatie van Victoriastraat en zijn tweede voornam, Ivo.
Een niet onaardige debuutroman waarin de schrijver terugkeert naar het dorp van zijn jeugd waar hij aan zijn jeugdvriend Dries opbiecht, dat de basis van hun vriendschap op een leugen berust.
Dat de schrijver talent heeft, staat buiten kijf. De eerste vijf hoofdstukken leveren hiervoor het bewijs.
Jammer genoeg houdt V., het tempo van de eerste vijf hoofdstukken niet aan. Vanaf het zesde hoofdstuk vertraagt hij en overdenkt, overpeinst, beschouwt, overziet samen met de lezer van op een heuvel zijn jeugdjaren in een Vlaams dorpje.
Om in het wielerjargon te blijven, de koers is gereden, en ik dacht even, wacht, wacht misschien is dit voorbarig, misschien wil de schrijver, dat ik dat ik, buiten adem van dit hoge tempo, eventjes weer op adem kom.
De schrijver is helaas uitgepraat. Ik waan me een lezende wielrenner, die alle moeilijkheden onderweg trotseert om de eindstreep te halen. Dit verandert echter bij hoofdstuk zeven: de wielrenner wordt tot wielertoerist gedegradeerd. Er komt een lange rustige afdaling in het verhaal.
PS: En dat de Nederlanders dit boek, volgens de pers, wel appreciëren, heeft er mee te maken dat onze Noorderburen van dit soort Vlaamse koddigheid houden. Hun progressieve geest belemmerde hun te leven in een dergelijke geromantiseerde wereld.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Meelezer: "Union Atlantic" van Adam Haslett
Doug Fanning is een jonge Amerikaan van deze tijd: een ‘rogue male’ vol ambitie die zijn sporen verdiend heeft als Marine in de eerste Golfoorlog, en vervolgens zijn operatieveld verlegd naar de al even genadeloze wereld van bankieren. Hij werpt zijn pijnlijk verleden van zich af en concentreert zich volledig op zijn nieuwe job.
Hij is het prototype van de avonturier die alle regels aan zijn laars lapt en de nieuwe principes van het bankwezen volgt ..of zelf uitvindt. Dit volbrengt hij met groot succes en al gauw is hij in staat om zijn eigen
mannetjes aan te werven en op te stellen: hij geniet hierbij het volledige vertrouwen van zijn baas Jeffrey Holland die hem de ruimte geeft om zwaar te speculeren. Bij het begin van het verhaal is Doug volop bezig om deze status breed uit te meten: hij koopt een bouwterrein in het stadje Finden en laat het aan zijn vriend en advocaat Mikey over om er een immense villa op te bouwen.
Helaas blijkt hij een lastige gebuur te hebben: Charlotte Graves, een gepensioneerde lerares die naast het terrein woont in een verwaarloosd huis, samen met haar twee honden.
De beboste grond waarop hij zijn villa bouwt, behoorde vroeger toe aan de grootvader van Charlotte . Dit bos werd door opa Graves aan het stadje Finden geschonken met de bedoeling om het in zijn ongerepte staat te bewaren. Charlotte is dan ook helemaal niet tevreden als het stadsbestuur het natuurgebied verkoopt aan de nieuwbakken miljonair Doug Fanning. Meer nog, zij wordt meteen zijn allergrootste vijandin. Ze besluit zelfs om hem voor de rechter te dagen, als ze ontdekt dat de verkoop gebeurd is op frauduleuze gronden. Voor Charlotte die uit een oude familie
stamt, is Doug de baarlijke duivel en een typische product van de verloederde maatschappij, zonder eerbied voor morele waarden.
Dan is er ook nog Nate Fuller: een student die recent zijn vader verloren heeft en sindsdien nogal stuurloos is. Bovendien dreigt hij te mislukken in zijn eindejaars, als hij niet dringend bijgespijkerd wordt in enkele vakken, o.a. geschiedenis. Zo komt hij bij Charlotte Graves terecht die bijlessen geeft om de eindjes aan elkaar te knopen. Charlotte en Nate komen wonderwel overeen en allengs wint de jongen haar vertrouwen. Nate raakt ook nieuwsgierig naar het grote buurhuis en diens eigenaar waar zijn lerares zo kwaad op is.
Op een avond besluit hij om er eens te gaan rondsnuffelen, maar Doug betrapt hem terwijl hij zich in de slaapkamer bevindt. Nate voelt zich vreemd aangetrokken tot de dominante man en belooft uiteindelijk om alles over te brieven wat hij bij Charlotte te weten komt over de rechtszaak.
Er blijken nog meer verstrengelingen te zijn in dit verhaal: de broer van Charlotte is hoofd van de Federal Reserve Bank in New York en moet in die functie controle uitoefenen op de financïele activiteiten van de Union Atlantic-bank waarvoor Doug werkt. Hij is een gewetensvol man en zeer gehecht aan de oude waarden, net als zijn zus. Hij raakt dan ook ernstig verontrust als hij merkt dat Union Atlantic zich bezighoudt met dubieuze machinaties en hij besluit om zijn vriend Jeffrey Holland hierover aan te spreken…Tot zover het verhaal.
Dit is de eerste roman van Adam Haslett. Zijn debuut was een verhalenbundel ‘Je bent geen vreemde hier’ die alom geprezen werd. Toen hij aan die verhalen begon, was hij nog student rechten aan Yale.
De proloog van de roman verrast een beetje: het lijkt wel het begin van een technothriller van pakweg Tom Clancy. Maar vervolgens belandt de lezer in de avontuurlijke wereld van post-Reagan-bankieren waar het hoofdpersonage even agressief te werk mag gaan als in de ‘echte’ wereld van oorlog en ellende.
Overigens zal de schrijver wel verbaasd opgekeken hebben toen de intrige van zijn boek ineens brute werkelijkheid werd in 2008. Net op het ogenblik dat hij zijn manuscript inleverde bij de uitgever, ontplofte de boel bij Lehman Brothers.
Zowel in de roman als in de verhalen staan de personages nogal onzeker in hun wereld, ze klampen zich vast aan hun rol om niet te kapseizen en lijken niet in staat tot echte communicatie. Sommigen gaan finaal ten onder, bv. in krankzinnigheid (Charlotte), voor anderen is er hoop (Nate).
Het blijft stroef om je in de personages in te leven: Haslett schrijft bij momenten zeer afstandelijk-ironisch over heel emotionele gebeurtenissen, zodat het moeilijk wordt om voor gelijk welk personage een vorm van empathie te voelen.Toch werkt deze vervreemding want je blijft gefascineerd verder lezen.
Zelf had ik moeite met het vele beroepsjargon van het bankwezen maar dat zal voor andere meer geoefende lezers wellicht minder een probleem stellen.
Al met al toch een boeiend boek dat natuurlijk verrassend inhaakt op de navrante actualiteit.
Jos Lams
- Tags
- Adam Haslett
- literatuur
- meelezer
- uitgelezen
- Union Atlantic
Reageer hieropBewaar dit item (1)
Meelezer over De Grens van Riikka Pulkkinen
Verward begin ik aan dit stukje. Alle andere recensies die ik lees zijn lovend. Ik ruik de opdringerige geur van marketing en consumisme. Het is een debuut, ja, daarmee gepaard gaande geef je de schrijfster respijt. Je wacht af, je wacht af tot het volgende boek. Een debuutschrijfster moet nog groeien maar een recensie moet ook geschreven worden.
R.P.’s verhaal wordt cyclisch verteld met als klok de veranderende seizoenen van het Finse landschap. Finland is het land van de vele zelfmoorden en van de kale landschappen in de winter maar ook van de pracht van de dauw als de zee zich losmaakt van haar ijslaag om de zon te verwelkomen. Het land en haar bewoners bezitten een droefheid die uit die wilde en harde natuur voortkomt. ‘De grens’ kan niet anders dan een rauw verhaal zijn dat met juist genoeg adjectieven verteld wordt. Meer dan over goed en kwaad zoals de achterflap vermeld gaat ‘De Grens’ over eenzaamheid, onuitstaanbare eenzaamheid en hopeloosheid, de verlamdheid om het leven met beide handen te grijpen. Waarom – vraag ik me af – maar daarover schrijft ze.
‘De Grens’ zet een poel neerslachtige egocentrische personages neer en komt traag op gang. Vanuit die verschillende personages wordt één groot verhaal verteld. Je krijgt zoals in de film telkens een ander perspectief op de gebeurtenissen naarmate het verhaal voortkabbelt. Is de reflectie van een 5-jarig meisje dan zo interessant? Draagt het bij tot nieuwe inzichten in de situatie? Keuzes moeten gemaakt worden en ik heb het gevoel dat de keuzes van R. P. veelal vormelijk zijn geweest.
Deze jonge schrijfster heeft zeker talent maar snoept nog teveel uit de trukendoos. De luttele pagina’s filosoferen, doen aan alsof ze haar cursus goed bestudeerd heeft maar nog niet wijs genoeg – of nog te verlegen is – om haar filosofische beginstappen te laten uitgroeien tot verrassende stellingen. Stellingen die je neerpent om in je gedachten mee te nemen. Waar R.P. dan wel weer in uitblinkt is pornografie. Denk nu niet dat deze passages je genoeg zullen verwarmen in koude tijden. Het is en blijft een neerslachtig boek maar in de vele sekspassages vindt R.P. een constant evenwicht in ritme en taalgebruik dat je op andere pagina’s slechts in luttele zinnen tegenkomt. Een zin zoals ‘Dit past bij me. Dit past bij me.’ had nog nooit zo rillingen over mijn rug laten lopen.
De achterflap toont de foto van het meisje Riikka Pulkkinen. Meisje, een geliefd woord in ‘De grens’. Ze lijkt een droefgeestig meisje zoals haar personages. Een meisje dat de zwaarte van het leven op haar schouders voelt maar de kunst om te leven nog niet bij de hand heeft genomen. ‘De Grens’ is geen boek dat ik zou aanraden bij vrienden maar als je het aandurft zet het je wel even aan het denken.
Reageer hieropBewaar dit item (0)