- Alle reacties
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Meelezer van november: "Ik ben de drummer van de band okay" van Toby Litt
In korte en elkaar zelden opvolgende hoofdstukjes vertelt Toby Litt ons de geschiedenis van de band okay (“cursief en zonder hoofdletter”), gaande van het stadium waarin ze als prille tieners vol dromen over hun muzikale toekomst oefenen in een koterhokje tot wanneer ze als wereldsterren stadions afschuimen en die jeugddromen beleven. Dit verwezenlijken van de jeugdidealen en tegelijk onvermijdelijk verlies ervan heeft op sommige bandleden een bijzonder destructieve invloed: zanger Syph en gitarist Clap leveren een strijd tegen heroïne en alcohol. Hoewel dit tot dusver weinig verrassend klinkt, worden doorheen de jaren die dit verhaal bestrijkt thema’s als liefde en verliefdheid, vaderschap, ziekte en spiritualiteit op een luchtige manier naar voren gebracht. De rode draad doorheen deze uiteenlopende onderwerpen is steeds weer de o zo relativerende humor waarmee de afwisselende vertellers, drummer Crab op kop, lachsalvo’s weet op te wekken. Elementen als een discografie en een “Hoe is het nu met hen?” trachten het verhaal buiten de traditionele grenzen van de fictie te lichten. De schrijfstijl is eenvoudig maar ontbreekt nooit aan beeldspraak. Het geheel is vast en zeker meer dan louter entertainend en in alle opzichten absoluut het lezen waard.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Meelezer van november: Juliet, Naakt van Nick Hornby
“Juliet, Naakt” begint met een scene waarin een geobsedeerde muziekfanaat het toilet bezoekt waar zijn grote idool heeft besloten te kappen met zijn carrière. Niet onbegrijpelijk dus, dat ik, met “High Fidelity” en “31 Songs” in het achterhoofd, een boek verwachtte dat doorspekt zou zijn van muzikale referenties en bedenkingen. Al snel blijkt de muziek echter slechts een middel te zijn om andere thema’s te introduceren en aan te kaarten.
Duncan, de muziekfanaat waarvan sprake, onderhoudt vanuit het troosteloze kustdorpje Gooleness een website over Tucker Crowe, een fictieve songwriter. Als er plots, tegen alle verwachtingen in, een akoestische versie van Crowe’s beste album Juliet (een “naakte” versie, vandaar de titel) verschijnt, is Duncans vriendin Annie minder door het dolle heen dan hijzelf, waardoor hij troost zoekt in de armen van een ander. Niet veel later reageert Tucker Crowe zelve op Annies recensie van het album, en is het boek aanbeland bij zijn ware thema: kapotte en disfunctionele relaties. Tucker heeft een heel geschiedenisboek vol ex-vrouwen en van hem vervreemde kinderen, Duncans nieuwe liefde vindt zowat alles zonder onderscheid gewéldig, en Annie merkt dat ze misschien wel verliefd is op Tucker. De rest van het verhaal laat ik onbesproken, om niets te verpesten voor wie het boek nog wil lezen.
“Juliet, Naakt” geeft een heel scherpe analyse van idolatrie; hoe fans liever legendes dan de waarheid geloven, hoe blind bewondering kan zijn, en hoe het internet obsessies kan aanwakkeren. Hornby behandelt deze onderwerpen in zijn eigen kenmerkende stijl; vlot, met rake observaties en de nodige humor. Ik heb het boek dan ook in één trek uitgelezen, wat tegenwoordig niet al te vaak meer voorkomt. Het enige wat ik enigszins jammer vond is dat, gezien Tucker Crowe niet meer is dan een verzinsel, ik voor het eerst een boek van Hornby heb moeten lezen zonder de genoemde nummers als soundtrack. In dat opzicht past “Juliet, Naakt” niet helemaal in het plaatje van “It’s Only Rock ‘n’ Roll”; de rol van muziek kon evengoed zijn toebedeeld aan literatuur, film, poëzie of sport. Enerzijds maakt dat het verhaal algemener en in bredere kringen herkenbaar, anderzijds blijft de Duncan in mij enigszins op zijn honger zitten.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Meelezer van november: 'De dood van Bunny Munro' van Nick Cave
Vlak voor zijn dood bevindt Bunny Munro zich in een droomgezicht in het pretpark van zijn jeugd. Een bekend thema in de Engelse literatuur en popmuziek. Denk aan de rockopera Tommy van The Who. Engelsen zijn dol op het thema dat wellicht verwijst naar dat eeuwig weer terugkerende Paradise Lost van John Milton (heb ik niet gelezen, hoor, maar ik weet ongeveer waarover het gaat, Wikipedia gecheckt, makkelijk zat!).
Het pretpark als een afspiegeling van het paradijs en de belofte die nooit werd waargemaakt en door een mens die geen kind meer wil zijn enkel als een verschrikking wordt ervaren. Ik hoorde op de televisie Jeroen Olyslaegers beweren dat iemand als individu alles beleeft wat er te beleven valt voor zijn of haar achttiende levensjaar. Alles wat daarna komt is slechts een variatie op een thema en een zoektocht naar een vanzelfsprekende toestand van vroeger welbehagen en zelfs geluk. ‘Ze zweven gewoon rond en ze spelen, hebben plezier en zijn gelukkig.’ (hoofdstuk 10)
Bunny Munro huilt bittere tranen: hij wil zijn liefde schenken aan zijn vrouw en kind maar is te hard verslaafd aan het beeld van het meisje in het zwembad in het pretpark van zijn jeugd. Daarom is hij in staat zijn kind van negen jaar achter te laten in de auto om op zoek te gaan naar de eeuwige heilige kont van Kylie Minogue en de kut van Avril Lavigne. ‘Bunny ziet in zijn gedachten het meisje met haar lange, natte haar en haar nootkleurige armen en benen en hij voelt dat er hete tranen over zijn wangen stromen … ‘En ze glimlachte naar me… Ze keek naar me… en ze glimlachte, en, Bunny Boy, ik moet zeggen dat ze de mooiste ogen had die ik ooit had gezien, en ze droeg een klein gele bikini met stippen en haar hele lichaam was karamelkleurig van de zon… en haar ogen waren paarsblauw… En er gebeurde iets met me, ik weet niet wat, maar die rottige leegte die ik als kind voelde leek te verdampen en ik werd gevuld met iets .. met een soort kracht. Ik voelde me net een machine.’ (hoofdstuk 18)
Ik vond dit werkelijk een prachtboek en ik ben er helemaal ondersteboven van.
LUC DE VOS
Reageer hierop(Luc De Vos is de zanger van de Gentse band GORKI en heeft zopas een leuke verzameling columns uitgebracht onder de titel ‘Het Werk van de Duivel’(uitg. Atlas, Amsterdam))
Bewaar dit item (0)