- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (5)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Jan Fabre en Dirk Roofthooft over trilogie monologen in Phara
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Ticket op overschot
Ik kocht in september 2009 een ticket met cultuurchèque voor deze voorstelling (opvoering vrijdag). Ik kan vrijdag helaas niet aanwezig zijn. Studenten die mijn ticket voor € 2 willen overkopen, kunnen mij contacteren via JJ_D@msn.com.
Alvast bedankt!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
.
Over de acteerprestaties van Dirk Roofthooft valt niet te twisten. Zoals verwacht goed, beter, best.
Reageer hieropSoms was het wel wat moeilijk volgen. De tekst is volgens mij toegankelijker om te lezen dan te horen. Maar toch word je meegevoerd met het personage en zijn gedachtengangen. Een prachtige en boeiende monoloog vol verassingen.
Bewaar dit item (0)
Roofthooft does it, again. De tekst kon ik best volgen, de gedachtesprongen soms wat minder. Ik kan moeilijk wachten tot het vervolg.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
wat is waanzin?
Je bent je hele leven met iets bezig. Je toont mensen waar je mee bezig bent. Je vraagt hun mening. Je gaat ermee verder, want de mensen zeiden dat het goed was. Ook God zag dat het goed was, en je ging verder. Tot een dag, wanneer je merkt dat een sluipend iets je voorbij gestoken is, en je enkel nog verlies voelt van je eigen ik. Ooit was hij een knaap, vervolgens een keizer en de volgende dag de keizer van het verlies.
Wanneer iemand een monoloog van een kleine twee uur kan spelen en daarbij het publiek kan blijven boeien, mag terecht goed genoemd worden. Roofthooft maakte de ene toespeling naar het publiek na de andere. Hij leek soms echt zelf die zielige verloren keizer die niets anders deed dan om applaus vragen. Bevestiging krijgen, misschien staat dat wel centraal in ons bestaan, maar het kan leiden tot verval, tot verlies. En dan de mier, die het hoogste genot misschien wel kon bereiken, of de onoplosbare droom toch kon dromen. Of toch niet. Onzekerheid troef bij deze voorstelling, ik kon het alvast appreciëren.
Zoals de inleidende tekst al aangaf bij het begin: ‘soms moet je de tekst niet begrijpen: er zat meer inhoud in de melodie en het geluid van de woorden dan in de betekenis van de woorden zelf. Het komt erop neer schoonheid te zoeken, te herkennen en vooral niet te proberen om het te benoemen.’
Reageer hieropMisschien is dat wel waanzin: de onoplosbare droom toch kunnen dromen.
Bewaar dit item (0)
Kiezen is verliezen?
Dirk Roofthooft vindt van het hele theater maken het applaus aan het einde wat vreemd. Omdat ik dat gelezen had én omdat ik naar ‘De keizer van het verlies’ had zitten kijken als naar een evoluerend kunstwerk, vond ik het ineens ook wat raar. Bij het zien van een schilderij gaan we ook niet spontaan applaudisseren. Maar dit was toch theater? Was het omdat Jan Fabre van de tekst de auteur is, dat ik ernaar gekeken heb als naar een collage van wisselend succes en falen, van geloof en twijfel, van open en gesloten, van links en rechts, van plezant en krankzinnig en van nog zoveel meer? Tot waar is iets nog leuk? Tot waar is men gedreven? Vanaf waar is iets/men gek? De keizer van het verlies is een ‘pipo’, een jojo die wel weet dat zijn elastiek soms wat te lang is en soms wat te veel knelt. Maar zo lang hij dat niet erg vindt… Kiezen is verliezen? De keizer kiest niet, hij tast alle mogelijkheden af. Hij herbegint telkens weer, tot het lukt en dan gooit hij het overboord en begint aan een andere truc. Verliest hij daardoor wat? Hij wint blijkbaar telkens de ‘courage’ om even gedreven van scratch te herbeginnen.
Dirk Roofthooft is de ‘pipo’ van dienst en hij springt kop voor in de tekst van Jan Fabre. Het levert hem niet alleen een welgemeend applaus op aan het einde, ook tussenin gaan de handen op elkaar. En dat was helemaal niet zo raar.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Dirk Roofthooft was inderdaad een ware atleet van de emotie. Gedurende iets meer dan een uur trok hij alle registers open en gaf zich, letterlijk en figuurlijk, bloot voor zijn toeschouwers.
Roofthooft maakte op mij een veel diepere indruk van Jan Decleir, in Onder het Melkwoud, die doorgaans wat onverstaanbaar stond te mompelen.
Reageer hieropBewaar dit item (0)