- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (3)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
gezocht
iemand die toevallig twee tickets teveel heeft?
Reageer hieropWij zijn nog op zoek naar twee extra tickets dus…
als u niet kan, of ingeval van overschotten, contacteer
mij graag op bertdegeyter@gmail.com
Bewaar dit item (0)
2 kaarten te veel
Heb nog 2 kaarten op overschot.
frederic.vandamme@bnymellon.com
Reageer hieropBewaar dit item (0)
2 kaarten te veel
2 kaarten te veel
Interesse? athinavm@hotmail.com
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Lanoye schittert in eigen brol
Het was actrice Els Dottermans die Tom Lanoye een goeie tien jaar geleden, bij de repetities van ‘Ten Oorlog’, zou toegesnauwd hebben dat hij zijn “brol” voortaan zelf mocht spelen. Ziehier het resultaat: ‘Woest’ toont een extatische Lanoye die brult, fluistert en bezwerend predikt, met een totaal gebrek aan zelfrelativering.
‘Woest’ bevat vooral teksten uit ‘Fort Europa’ en een beetje ‘Atropa’, twee onderbelichte werken in het oeuvre van Lanoye. Interessant is dat de auteur niet kiest voor een minzame vertolking van die teksten, een invulling die ze op papier wel lijken te vragen. Nee, zelfs al speelt Lanoye een uitgerangeerde hoer, dan nog wil hij de gelatene traan hand in hand laten gaan met een verbeten glimlach.
Hij is een man van poses: hij cijfert zichzelf niet weg in een personage, maar geeft elk karakter juist een stevige scheut Lanoye mee. Dat gegeven zien we niet vaak in theater (behalve misschien bij controversiele acteurs zoals Josse de Pauw) en het levert in ‘Woest’ af en toe een wrang gevoel op. Het lijkt (heel soms) alsof Lanoye de autenthiciteit van zijn teksten opoffert, om ze in te passen in zijn avondvullend programma…als toegift aan het publiek. De teksten verliezen zo immers aan kracht, hoewel ‘Woest’ op die manier een fijne avond wordt die desondanks de maatschappij-kritiek niet mijdt.
Het publiek krijgt kortom geen rasacteur te zien die zichzelf wegcijfert, maar een bezetene en onverwacht virtuoze Lanoye die van A tot Z de avond overheerst. De auteur als poëet, als brulaap, als gevoelsmens (met een weergaloos stuk uit ‘Sprakeloos’ waar de zaal volledig stil van werd), maar vooral als entertainer. “Dansen doe ik niet, moppentappen is voor sukkels, cabaret voor losers, en zingen wil ik u niet aandoen”, zo zegt Lanoye in een vlaag van ironie over zijn eigen ‘Woest’. Dansen, moppentappen en ja, zelfs zingen, het past echter allemaal in het plaatje van Lanoye als multi-getalenteerd kunstenaar…en het passeert dan ook allemaal de revue.
Als er iets blijft hangen van ‘Woest’, en dat zit er dik in, dan zal het zonder twijfel Lanoye’s wervelende verschijning zijn. Hij overbluft het publiek van begin tot eind en voert een anderhalf uur durende lofzang aan eigen adres op, omzwachteld met stevige maatschappelijke kritiek. Dat hij achteraf minzaam zat te signeren, is een paradox. Welk gezicht van Lanoye is het echte: dat van de poses, of dat van een gezellige man? Of zit achter die façade van zelfverheerlijking gewoon een klein en sympathiek hart verscholen?
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Lanoye getuigt ook van muzikaal talent
Dat Tom Lanoye een goed schrijver is, weet Jan en alleman.
Dat wéét je gewoon als je je verdiept in zijn boeken…
Een eerste impressie omtrent het stuk werd hierboven reeds gezet, toch wil ik het eventjes over het mooie slot van de voorstelling hebben.
Gisteren Lanoye naast zijn schrijverstalent ook zijn (althans voor mij verborgen) muzikale kant zien…
Reageer hieropVerbaasd zat ik op het puntje van mijn stoel toen na het laatste applaus (dat dacht ik tenminste) de schrijver/verteller van de net afgelopen voorstelling terug op de bühne verscheen.
Wat een stem ! En wat een nummer…
Een mooie afsluiter voor een stuk dat ik niet gauw zal vergeten.
Lanoye bewees zijn kunnen meer dan ooit, de herneming is geslaagd. Laat hem naast zijn optredens in Vlaanderen ook onze Noorderlijke buren maar eens gaan tonen wat literatuur met een mens kan doen !
Bewaar dit item (0)
Ik had wat meer last met deze voorstelling, en dan heb ik het zeker niet over tekst of inhoud, maar eerder over zijn vertolking. De aankondiging ‘Tom Lanoye leest voor uit eigen werk’, lijkt mij in ieder geval een understatement voor een veel woestere variant van het voorlezen; geen idee hoe het te noemen maar dat lijkt me zelfs bezwarend verzacht. We zien hem fulmineren tegen elke boom die hij tegenkomt, roepen op al wat rechts, ironiseren al wat links is, zodanig dat er tegen het eind geen man meer overeind staat, met uitzondering misschien van hemzelf, de schrijver die heel de wereld zichzelf laat uitlachen. We waren bij titel gewaarschuwd maar dit had ik toch niet verwacht; op de terugweg echode zijn herhaaldelijk ‘IS DIT NOU LLLLLLEVEN’ nog na in mijn hoofd. Ik vond het allemaal iets te groot gebracht, te luid, te opzichtig vooral, het acteren voorbij haast, dramatisch vertolkt tot in het allerkleinste detail.
Wat ik wel schitterend vond was uiteraard zijn schrijven zelf, de klanken, de woorden, de zinnen, de verontwaardiging in dit alles doorklankt, de snelle wissel tussen registers (daar waar enkele Hollandse dametjes een paar rijen voor mij het met een zuinig mondje hielden op een haast persoonlijk verongelijkt ‘ik vind het allemaal zo plàt’), dat alles verried een authentiek schrijversschap. Een meesterschrijver dus, maar ik lees hem liever zelf.
Reageer hieropBewaar dit item (0)