- Alle reacties
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Hij deed mij aan iemand denken. Na 20 minuten mijn hoofd breken wist ik het: Steve Jobs! Vlotjes en relaxed praten en bewegen, gebruik makend van allerlei technische snufjes. Na nog eens 10 minuten had ik eindelijk door dat dat ook de bedoeling was dat ik dat dacht. De appel was net iets té aanwezig en hij had zelf een t-shirt van “Apple” aan. (Ja, ik was wat traag (of zéér geboeid aan het luisteren)).
Reageer hieropOokal had ik heel de tijd de indruk dat ik mopjes miste door het “Franglish”, volstonden degene die ik wel verstond ruimschoots om de hele tijd met een smile op mijn gezicht te zitten.
De link tussen fruit en muziek, zijn kleine bedenkingetjes of de grootse ontdekkingen in het schilderij; ze zijn allemaal even grappig als geniaal.
Alleen jammer dat het zo snel voorbij was.
Bewaar dit item (0)
Het was moeilijk om in het stuk te komen, mede door zijn taalgebruik en zoals Ellunnnn het mooi verwoord het “Franglish”.
Reageer hieropHij herinterpreteerde kunst (schilderij en film) op verschillende manieren, wat leuk was.
De appels waren inderdaad heel erg aanwezig. Soms te overdreven zodat het grappig werd.
Kortom, om binnen het thema van het stuk te blijven, een licht gekneusde appel.
Bewaar dit item (0)
Ik heb performance altijd een beetje een vreemd gegeven gevonden; een theaterstuk is het niet, net niet dan toch, maar evenwel voldoende om op zichzelf te staan. Ik kreeg er altijd vreemde associaties bij, zoals van een vrouw die zichzelf aborteert bij middel van een watermeloen die voor de gelegenheid haar buik wilde zijn. Ik moet het ooit ergens gehoord of gezien hebben want ik heb geen idee waar vandaan dat beeld komt, maar het zit in mijn hoofd. Gelukkig was dit anders.
Reageer hieropDe nu eens tweeëndertig dan weer zevenentwintigjarige Halory presenteerde ons bij herhaling een verhaal – fictief, zo bleek pas na de tweede keer, aan de hand van een paar beelden. Hierbij fantaseerde hij zijn eigen universum van personen, plaatsen, woorden, verklaringen en linken dus hen alle. Na voor de vierde keer te hebben ontdekt dat de man van de foto toch maar weer van plan was iemand anders te zijn, moest ik lachen om zijn fijnzinnig opgebouwde leugens. Zo ontdekte hij bij voorbeeld de beeltenis van Kurt Cobain in een schilderij uit de renaissance, of maakte van de begeleider van een afschuwelijke vertolking van de aria van de koningin van de nacht, opeens de uitvinder van de freejazz, of nog: probeerde Beethoven te visualiseren voor doven met behulp van beeltenissen van fruit. Toch denk ik dat er ook voor mij, vooral door zijn vreemde talenvermenging aspecten onbegrepen zijn gebleven. Maar ik vond het fris, heb hard gelachen en de vele afwezigen hadden àllemaal ongelijk.
Bewaar dit item (0)
Ik ben gisteren nog even blijven zitten na het stuk om de babbel met Goerger achteraf te volgen. Lang heeft dat niet geduurd, maar het hielp wel om de conceptie van het stuk te begrijpen. Blijkbaar is het ontstaan vanuit een op vier dagen inéén geflanst improvisatieproject, waarbij hij zichzelf, zoals men dat bijvoorbeeld ook bij muzikale improvisatie doet, een aantal beperkingen had opgelegd. Met name de beelden (fruit, schilderij, video met maskers, etc.) waren bij iedere voorstelling dezelfde, en de performance bestond aanvankelijk uit één verhaal dat hij improviseerde, met als regel dat hij álle beelden moest gebruiken. Pas later heeft hij de improvisatie achterwege gelaten en vijf dergelijke verhalen tot één performance gekneed.
Met die achtergrond erbij begrijp ik nét ietsje meer van het stuk, dat inderdaad niet altijd even duidelijk was. Het franglish dat hierboven al uitgebreid ter sprake kwam zat daar zeker voor iets tussen, maar de sprongetjes die hij maakte waren soms ook doelbewust onbegrijpelijk; zoals hij zelf zei: soms is wat je niet begrijpt het mooiste, en soms is het mooiste wat je niet begrijpt.
Dat zijn platenspeler/recensent gisteren met “fantastic” uitpakte, dat is een beetje een overschatting, maar de overige mogelijkheden (“shabby”, “20 minutes too long”, “just a good idea”, etc.) zouden minder terecht zijn geweest.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
heerlijk inventief
Reageer hieropheerlijk grappig
heerlijk heerlijk
Bewaar dit item (0)