Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Mooie potentie, gehele kracht blijft uit.
Beste lezers,
Wie het wil zien, zeker gaan.
Ik zag Bakchai reeds in Brussel en ik was gecharmeerd.
Het stuk is dynamisch, er zijn hele mooie passages, maar de totaalprent mist iets om perfect te zijn.
Desalniettemin zijn er uiterst welgevormde passussen.
Bijvoorbeeld wanneer Dionysos aan het woord komt en onverhullend vertelt over zijn decadente heerlijkheden, dan zijn dat boeiende en aangename performanties. Benny Claessens zet een indrukwekkende prestatie neer, hij betovert in zijn verschijning en wat hij declameert doet hij goddelijk, zoals het een Dionysos betaamt. Hij herinnert aan de mollige engeltjes van Rafaël Santi en de manier waarop hij zich voortbeweegt en hoe hij zijn lichaamstaal zuinig maar precies coördineert is hemels.
Ook het performance-achtige einde waarbij Sigrid Vinks de moord op haar zoon op een emotionele en krachtige wijze verbeeldt is doortastend. Maar zij ontgoocheld een beetje daar waar haar stem en de passie gaan divergeren. Het is jammerlijk, maar zij heeft geen krachtige stem, daar werd enige potentie oningevuld gelaten.
Het geheel is zoals eerder gezegd charmant, niet groots, wel bevallig en onderhoudend.
Veel plezier aan wie er heen gaat!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Wat hierboven staat is zeker niet gelogen (geliegd voor de aandachtige lezer). De theatraliteit ontbrak zeker niet, en was er toepasselijk bij. Jan Decorte heeft wel gedurfd. En dat deed Benny op zijn beurt op wonderlijke manier. Je moet maar durven iemand te vragen in zijn volle naaktheid het podium op te rennen, meesterlijke danspasjes te maken en daarbij nog eens god te zijn. Hij deed het inderdaad op een zeer gecharmeerde wijze. Zijn performance kreeg duidelijk wel alle aandacht, want als je één ding van het stuk zal onthouden, is het dat wel. De lezingen van Decorte zelf vond ik ook enorm overtuigend en sterk klinken. Daarentegen miste ik in Sigrid Vinks’ bloederige scène ook enige kracht. De emoties van verdriet kon ze inderdaad niet op een toepasselijke wijze vertolken. Maar dat wil niet zeggen dat haar andere stukken niet goed waren. Ik vond ze perfect samengaan met het “meisjen van op dienen berg met slangen als haar.”
Al bij al een goed stuk waar de zaal af en toe wel aan het lachen was (en terecht). Genieten is het zeker, want theater is het!
Vreemd, hoe meningen kunnen verschillen. Ik ben het zo goed als volledig oneens met Johannes. ‘Bakchai’ in zijn geheel laat me volledig koud en smaakt meer naar pretentieuze nonsense dan naar iets anders. Decorte is haast onverstaanbaar in zijn brabbeltaal, doorgedreven nonchalance is de dekmantel voor holle pretentie, de tekst ontroert niet, er wordt stereotiep en niet oprecht geacteerd, de humor zit er na een tijdje al door, de voorstelling wordt onvergeefelijk saai, het gebruik van de scène is te pover… Zowat alles dat kon mislopen in het kleine uurtje theater, liep ook mis, zeg maar.
Of toch niet. Want die ene (bloederige) slotmonoloog had me plots wel bij de strot. Het visuele truucje met de verf is goedkoop en te gemakkelijk, maar qua tekst voelde ik plots de geest van Euripides door de zaal waaien. Decorte doorbreekt dat finaal met een smakeloze dans, waar hij zelf headbangend op leek wild te gaan. Gebrek aan professionaliteit toch, als acteurs het niet nodig achten hun eigen persoonlijkheid achterwege te laten bij het neerzetten van een ander individu?
Pretentie, juist, dat zei ik al; daar smaakt het voor mij teveel naar. Bovendien gebruikt Decorte het medium theater op een dusdanig ongecompliceerde manier, dat zijn voorstelling gewoon saai wordt. Mijn eerste en laatste Decorte?
Ik ben het helemaal eens met Kynicus. Veel meer kan ik hier (jammergenoeg) niet aan toevoegen. Wat wel opviel en waar ik me uitermate aan ergerde, was inderdaad, de brabbeltaal van Decorte. Het was soms echt oren spitsen om te horen wat hij zei.
Jammer, want ik had erg uitgekeken naar deze voorstelling.
Teleurgesteld
Teleurstellend, een beetje saai, een beetje vervelend, Wintervögelchen kon me nog bekoren maar Bakchai helaas niet. Toegegeven, de slotscène is mooi, maar voor de rest was ik nooit zo blij dat theater kort kan zijn.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
dankbaar
ik was dankbaar en blij. Ik ben anders gegaan dan gekomen. Katharsis dus. Heerlijk.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Alles wat het stuk bij mij teweegbracht, werd ook reeds vermeld. Met momenten kostelijk en hilarisch; nu en dan zwakke acteerprestaties van Sigrid Vinks, uitstekend talent van Benny en het vreemde ‘kindlijke’ taaltje bleven me als eerste bij.
Reageer hieropHoewel ik misschien niet zeker weet of ik alles volledig begrepen heb, wandelde ik toch buiten met een lach. ‘Bakchai’ vloog voorbij, voor mij mocht het gerust langer duren…
Bewaar dit item (0)
Ik zal er wel weer keihard naast zitten, maar...
...ik vond het lichtjes fantastisch. Theater is zeker niet mijn normale omgeving, dus ik ben wellicht niet veel gewend, maar ik herinner me van vorige theateruitstapjes dat ik gemiddeld een derde van de tijd zit te geeuwen of op m’n horloge te kijken. En dat had ik deze keer dus niet. Het stuk ging vooruit, zonder overbodige versierseltjes. Sober decor, sober acteerwerk, sobere tekst, allemaal héél basic, maar dat was voor mij net de kracht van het stuk.
Ik heb, in tegenstelling tot bovenstaanden, met volle teugen genoten van de nonchalance van Decorte’s acteerwerk en het jemenfoutisme van de schreeuw- en danspassages, en ik heb een zwak voor absurde ideeën zoals de volstrekt irrelevante giraf. Het stuk was bovendien nergens moeilijkdoenerig, en dat vind ik op zich al een prestatie.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Ik kan niet anders dan het eens zijn met Josie. De grootste emotie die het stuk bij me losmaakte was ergernis. Ik ergerde me aan de stem van Sara de Bosschere & aan die van Jan Decorte, aan de vreugdedansen en al helemaal aan het onnodig toevoegen van ‘t’ aan woorden (of heb ik ergens het punt volledig gemist?).
Reageer hieropBenny Claessens vond ik het dan wel weer goed doen & bovenal zeer gedurfd. Desalniettemin, chance dat het maar een uur duurde.
Bewaar dit item (0)
“’t Wordt tijd dat ik verschijn!” De blondgelokte daalt dan maar zelf af tot de mensen. We kregen nochtans al met handen en voeten door Sigrid uitgelegd hoe het in elkaar zit met die goden en halfgoden. Maar wij, mensen, wij kunnen dat precies niet helemaal verstaan. Wij blijven daar met ons aards verstand op redeneren en zo geraken we er natuurlijk niet. Dat Pentheus maar een hoge borst opzet, lang zal het niet duren. Het is immers simpel: goden zijn gewend hun goesting te krijgen en dat zal nu niet anders zijn. Dat komt die god ons eens even persoonlijk vertellen. Voilà. Meteen zodra Bakchos of Dionysos (ook met één naam komt zo een god niet toe), dat verwende godenjong, zijn imposante gedaante heeft laten zien, weet je het: hier kunnen we niet omheen. Hij mag dan niet de edelmoedigste, de naarstigste of de sympathiekste zijn, het zijn dan ook maar deugden des mensen die op goden geen betrekking hebben. Trouw wordt niet beloond, trouw is onvermijdelijk. Hoe ‘high’ Agave, moeder van Pentheus, was, zo diep valt ze als ze beseft dat ze haar eniggeborene als een beest heeft afgemaakt. Wie kan drinken met de groten moet achteraf niet komen zagen. Bakchos legt zijn haar goed en draait zijn goddelijke lijf. Iedereen kent weer zijn plaats, de rust is wedergekeerd.
Reageer hieropZo simpel is dat met die goden en naar goede gewoonte presenteert Jan Decorte het ook zo: simpel. Een woordje uitleg waar het nodig is, een danske waar dat het verhaal vooruit helpt maar dan niet te lang en drama als het moet… klaar! Helemaal mijn ding.
Bewaar dit item (0)
Zo, alles is hierboven reeds vermeld.
Nu alleen nog beslissen bij welk kamp ik me aansluit…
Leeg vond ik het stuk allerminst.
De tragedie van waaruit vertrokken werd, vond ik namelijk erg mooi en vooral erg passend in de tijdsgeest.
En de manier waarop Jan de Decorte dat verhaal brengt, nou, ik vond dat allerminst slecht.
Natuurlijk is het altijd “meer van hetzelfde”: een kinderlijke manier van voordragen, letters uitspreken die er niet staan en weglaten wanneer dat niet past, wat huppelen en springen als een geknipt vogeltje, ...
Het werd een handelsmerk dat je bevalt of dat je doet beslissen nooit nog een stuk van Decorte te gaan bekijken.
De acteerprestaties vond ik deze keer behoorlijk sterk, sterker dan bij de vorige voorstelling.
Dat Jan Decorte zelf brabbelt en lispelt, daar kan je niet omheen, maar ach, hij schreef het stuk al, is dat niet voldoende?
Laat hem dan toch die tien zinnen voorlezen, de andere acteurs redden het stuk wel.
Echt indrukwekkend of beklemmend werd het nergens, maar ontgoochelend vond ik het allerminst.
Reageer hieropJa, ik blijf een voorzichtige fan.
Bewaar dit item (0)
Nog voor het publiek de keur had zelf iets in Euripides’ tragedie te zien, was mevrouw Decorte daar om ons als een schooljuffrouw de moraal te spellen: “Menselijke hoogmoed wordt door hoger hand bestraft.” Vanaf dan was het wachten tot het zover was.
Tot die tijd heerste er een nonchalante, repetitieachtige sfeer op de bühne. Blote Benny slaagde er niet in zijn gegniffel te onderdrukken en leek daarvoor ook niet echt zijn best te doen. En wat deed die giraffe daar in de hoek? Was het een vleesgeworden thyrsosstaf? Een willoze toeschouwer misschien? Of gewoon een gerecycleerd rekwisiet dat anders maar stond te verstoffen in huize Decorte?
De enige scène die me wel ontroerde werd bewaard tot na het goedkope verfgespetter. De meedogenloze god bleek plots in staat om de koning van Thebe zijn fatale misstap te vergeven. Gerustgesteld reed ik huiswaarts om aldaar een flesje wijn soldaat te maken.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Ofwel is men voor het theater van De Corte ofwel tegen. Ik echter had nog nooit een stuk van hem gezien. Vooraf had ik enkele duidelijke opinies van mensen opgevangen die duidelijk tegen waren. Ik was benieuwd of het mij al dan niet zou bekoren.
Men had mij gewaarschuwd voor een absurd stuk. Dit was ook zo ook bij Bakchai, maar in tegenstelling tot andere absurde stukken dat ik al gezien heb, was het hier in zijn totaliteit wel gepast.
Het geheel was aaneen gerijgd door afwisselende monologen verteld door de verschillende personages, elk met hun eigen expressie. Waar velen struikelen over De Corte’s taalgebruik/spraak, heb ik het er eerlijk gezegd niet zo moeilijk mee. Ok, het is in het begin wennen, maar ik vind niet dat het stoort. Sigrid Vinks vond ik ook zeer goed. En natuurlijk niet te vergeten, de goddelijke Benny Claessens. Hoewel ik vond dat zijn humor na een tijd beetje in herhaling viel, vond ik hem zeer treffelijk als god op zich.
Conclusie: Voor dit stuk was ik zeker pro-De Corte. Ik ben benieuwd naar het volgende.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Gewaagde Voorstelling
Dat Benny een mens kan doen lachen, huilen, boos worden, genieten weten we van tv en andere stukken waarin deze ‘Theatergod’ reeds zijn beste beentje voorzette.
Reageer hieropIn deze voorstelling bewees hij nog maar eens dat theater lang niet meer is wat het was.
Geen illusionistische scène met weelderig decor met een mooi diepteperspectief. Vandaag zien we de mens zoals hij écht is (en daarvoor zijn pronkerige attributen of een schitterend decor niet nodig). Het pure theater ten top.
Ook Jan de Corte en zijn vrouw laten zien dat een mens meer is dan een levend wezen dat slaafs de werkelijkheid ondergaat.
Je bent wie je bent, ookal is dat een Dyonisisch dansend wezen dat eerder lachwekkend dan wel ook een beetje angstaanjagend overkomt.
Ik genoot van de voorstelling en wil stiekem ook wel eens ronddansen als de acteurs op scène…
Bewaar dit item (0)