- Alle reacties
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Een stel kinderen op een rij zetten en hen in koor het publiek laten aanspreken: een goed begin, zeker als er duidelijk gewerkt is op intonatie en ritme. Na tien minuten denk ik: dat begin duurt te lang. Na twintig minuten zijn ze nog bezig. Na dertig minuten verzwindt elke hoop dat ze tijdens deze voorstelling nog iets anders zullen doen. Na veertig minuten slaat de verveling om in irritatie. Na vijftig minuten verlaat ik de zaal, verwonderd dat ik de enige ben.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Toen het kind nog kind was
Een voorstelling die een wat raar gevoel nalaat. Wellicht omdat het geen echte voorstelling is. Theater is spel. Het spel van de ‘homo ludens’. Een spel in een spiegel. Terwijl hier niet veel spel te zien was. Niks dan lof voor de jeugdige acteurs die erin geslaagd zijn deze tekst in te studeren en te reproduceren. Maar veel meer dan voordracht hebben we niet gekregen. Veel woorden, amper spel. Een adressering van het oudere publiek/het ouderpubliek dat aan kinderen zegt wat kan en niet kan, wat moet en niet moet, wat men moet weten en best niet weet of doet niet te weten,... Soms verwijtend, beschimpend. Meteen is duidelijk waar Tim Etchells de mosterd heeft gehaald: bij ‘Publikumsbeschimpfung’ van Peter Handke, een werk dat dateert van 1966 en waarin ook de rollen van het theater werden omgekeerd, waar de acteurs het publiek beschimpten zonder dat er ook maar enige handeling op de scène te zien was. Wat we in Vooruit te zien kregen, was hoe een volwassene de kinderen bij de hand heeft genomen om hen dingen te laten doen die ze in de voorgedragen tekst zelf op de korrel nemen. Kinderen als marionetten… was het dat wat Tim Etchells ons wou voorhouden? Het leukste moment was het korte ‘interludium’ – het tussenspel dat meteen ook het enige spel was – waarin de kinderen wel tot enige actie overgingen: waar ze spelen zoals kinderen verondersteld worden te spelen. Zoals kinderen doen wanneer ze nog kind zijn. Of was dat de boodschap? Dat we kinderen geen kind meer laten zijn? Met onze wetten en verboden, onze kennis die we hen willen opdringen, onze verlangens en verwachtingen… Om met Peter Handke af te sluiten: Als das Kind Kind war, spielte es mit Begeisterung und jetzt, so ganz bei der Sache wie damals, nur noch, wenn diese Sache seine Arbeit ist. (Toen het kind nog kind was, speelde het vol enthousiasme, en nu doet het dat alleen nog als het om zijn werk gaat.)
Reageer hieropBewaar dit item (0)
.
Het is moeilijk over deze voorstelling een duidelijke mening te hebben. De tekst was uiteraard ludiek en frappant wat een pluspunt is en ook het feit dat de kinderen het allemaal zo goed en beheerst op konden zeggen duwt het stuk de hoogte in.
Reageer hieropMaar er was een duidelijk tekort voelbaar. Als je er vooraf over nadenkt wat je te wachten staat bij een voorstelling waar een stuk of twintig kinderen het toneel bezetten, dan stel je je toch heel wat actie voor. Dit was allesbehalve het geval. De kinderen rammelden de teksten af alsof het een gedichtje was die ze uit het hoofd hadden geleerd en stonden er maar triestig en statisch bij. Veel interactie met elkaar hadden ze niet, behalve 5 minuutjes waarin ze speelden zoals je ze zou zien spelen op de speelplaats. Daarna weer mooi op een rijtje, in houding, afratelen van woorden en zinnen.
En voor ik het goed en wel besefte was het voorbij.
Bewaar dit item (0)
ik ben nog te jong
Ik moet me deels aansluiten bij de bedenkingen van dirkvermassen. Ook bij mij sloeg de verveling toe. De enkele momenten van afwisseling (waarbij bv maar één kind sprak ipv een hele rij) waren een echte verademing. Het concept was sterk maar te uitgerokken. Maar de zaal buitenlopen heb ik niet gedaan, er waren genoeg leuke aspecten om me binnen te houden!
De eenvoud van het decor was zeer goed en paste binnen het concept van herkenbaarheid.
Reageer hieropRespect voor de kinderen die hun tekst zo goed beheersen (maar begrepen ze enigszins wat ze eigenlijk vertelden???). De voorstelling is duidelijk gericht op volwassenen, en vooral op ouders. Ik ben nog te jong, zelf nog geen ouder en mis hierdoor een deel van de kracht van het stuk. Ouders hebben de referentie van hoe ze zelf als kind waren, en hoe hun kinderen nu zijn. Wat een zeer dubbel en ontnuchterend gevoel zal geven, denk ik dan…
Bewaar dit item (0)