- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (8)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Overweldigend
Ik heb er geen ander woord voor. Ik heb lang getwijfeld bij het samenstellen van mijn abonnement en uiteindelijk heb ik deze voorstelling niet genomen. Met Theater aan Zee kreeg ik een herkansing en ik heb het mij niet beklaagd. Ik had gewoon ogen te kort om te volgen wat er gebeurde op het podium, het is zo intens en bijwijlen zo explosief en energie. Woorden schieten me te kort om de voorstelling te beschrijven. Dit is een absolute aanrader. Ik was en ben er ondersteboven van.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
naar andere dag omruilen?
Hallo,
wij hebben 2 tickets voor deze voorstelling op woensdagavond 16 december maar hebben die woensdagavond een andere activiteit. Heb je 2 tickets voor de voorstelling van vrijdag 18 december of zaterdag 19 december en wil je omruilen naar de voorstelling van woensdag 16 december?
Mail mij gerust op:
jochendecroix@hotmail.com
Thanx
Reageer hieropBewaar dit item (0)
ruilhandel woensdag - donderdag
...,
in mijn bezit,
2 kaarten voor woensdag 16 december
helaas,
heb ik andere verplichtingen,
als een duo graag wil ruilen,
voor de voorstelling van donderdag 17 december,
heel graag !
heel heel graag !
mail: heikevantulder@hotmail.com
alvast vriendelijk bedankt
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Wat maakt deze voorstelling geweldig (voor mij)?
Een dansvoorstelling beoordelen vind ik altijd moeilijk. Daarom heb ik enkele parameters voor mezelf opgesteld:
Word ik overweldigd door een gevoel?
Is het méér dan enkel het tonen van technische kunsten?
Drukt de dans/de voorstelling iets uit voor mij?
Bij NieuwZwart kon ik op alle drie de vragen ‘ja!’ antwoorden. Het is een voorstelling die me vanaf het begin meenam en beklijfde. De fantastische dansers dansten met het gemak alsof ze maar ‘gewoon’ enkele passen, rollen of liften deden, én ze dansten op een manier waarop ze veel meer deden dan alleen maar technische kunsten tonen. Ze brachten met hun dans een gevoel, een verhaal over. Dans als uitdrukkingsmiddel. En dat vind ik geweldig …
Of de betekenis die ik aan het stuk geef, hetzelfde is als Wim Vandekeybus bedoelde met zijn voorstelling, dat weet ik niet, en ik weet niet of dat ook hoeft. Ik weet alleen dat ik deze voorstelling niet gauw zal vergeten.
Reageer hieropBewaar dit item (1)
Er is iets, hier vanbinnen
Er zijn zo van die voorstellingen waarvan je beseft dat ze steengoed zijn, ongeacht de zwakkere momenten (die wegvluchten van het krachtige geheel), ongeacht een aarzelende ovatie. De worp van Wim Vandekeybus/Ultima Vez is daar een prachtig voorbeeld van.
Bij nieuwZwart maar één vereiste: je overgeven aan de kolkende lawine die het podium uitbraakt. Het kritische oog verslapt, alles gaat verloren. Er is alleen dat licht aan het einde van de tunnel: het goudgeel, knisperend gewriemel waarin continu verschrompelende en ontvouwende lichamen zich overgeven aan elkaar, aan het moment, aan zichzelf.
Twee ogen zijn te weinig: buitelingen, stuiptrekkingen, bokkensprongen, overal tegelijk. Alsof het niets is ontploft er vanalles op de catwalk van zinnenprikkelende zinderingen. Als het stil is, dan is dat maar voor heel even. De dansers spelen spelletjes, met elkaar, met hun lichaam, met hun emoties. Maar ook met het publiek. Ze dagen uit, confronteren, zetten aan tot reflectie. Valt de een, dan valt de ander mee, of trekt de een weer recht. Ze veinzen dood en zijn het ook, maar dan binnenin. Ze onderzoeken: zichzelf, hun wereld, de andere. Ze knipogen naar de echte wereld, de buitenwereld, met volkse dansjes, kinderspelletjes en fladderende gouden monsters.
Hoor wie klopt en tokkelt daar kinderen? Mauro en de zijnen, en er is ook nog een witte verteller. Ergens in de verte kabbelen een berg, nieuw zwart, een jongetje en een muur verder, maar ze gaan regelmatig kopje onder in het muzikale en bewegende tumult.
nieuwZwart is energie, emotie, magie en kippenvel, een goddelijk triumviraat van muziek, dans en performance, maar bovenal ontzettend sterk.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
NieuwZwart = NieuwGeslaagd
“De nieuwe Vandekeybus.” Dat moet ik zien!
“Op muziek van Mauro.” Bweikes, dat hoor ik niet graag.
“Met tekst van Peter Verhelst.” O nee, dan wordt het nog pedant ook.
Maar verdorie!
Viel dat allemaal even reuze mee!
Behalve dan de eindscène.
Een danseres roept nog wat hysterisch, de verteller komt nog wat brallen en Mauro komt dan toch nog van zijn platform, zodat we zeker gezien hebben dat hij het was. Is er een cd van te koop misschien?
Dit vitten is echter behoorlijk ongepast.
Want tot voor deze laatste tien minuten wat het een uitmuntende voorstelling.
De dansers zijn subliem. Lenig en sterk, speels en krachtig, zoals het hoort. Ze rollen, springen en vliegen zodanig dat de Zwaartekracht even de wenkbrauwen fronst.
En ook de muziek is erg geslaagd. Over het algemeen rustig met nu en dan een uitbarsting.
Misschien toch eens informeren voor een cd?
En dan is er nog de tekst.
Ongetwijfeld ook geslaagd.
Maar ik zou het eigenlijk niet weten.
Luisteren was immers zo moeilijk met al dat spektakel om naar te kijken, dat ik het volledig vergat.
De tekst was in mijn ogen volledig overbodig, behalve dan dat hij de spanning soms mee hielp dragen. Maar dat lag dan meer aan de reciteerkunst van de acteur dan aan de inhoud.
Maar he, Peter, als je de tekst uitgeeft in papieren vorm, wil ik hem gerust eens lezen.
De indrukwekkende dans, de ideaal gecaste muziek en het zeer knappe decor zorgden voor een overweldigende kijkervaring die ik me nog lang zal herinneren.
Reageer hieropNieuwZwart is het NieuwGeslaagd!
Bewaar dit item (0)
Noem het kunst, noem het grensverleggende choreografie, ik noem dit pretentie en weinig meer dan dat. Het moet gezegd: met dans heb ik sowieso weinig van doen, maar dit sloeg werkelijk alles.
Het dansaspect: bijzonder virtuoos, maar zonder betekenis of ziel. Te overdadig, geen moment tijd voor reflectie…en altijd maar weer die eeuwige herhaling. De muziek, of beter, muzak? Ongeïnspireerd, oninteressant en dodelijk vervelend. Waar was de lijn? Was er wel een lijn? De poëzie? Prachtig, maar onbegrijpelijk in een veel te stil gedubd Engels (waarom toch die internationale allure pretenderen in ons kleine België?)...door een acteur die voor de show nog eens alle technologische snufjes van de scène moest exploreren. Overbodig! En dat tussen botsende auto’s door waar een mens piepende oren en barstende koppijn aan overhoudt. Ongezond.
Een megalomaan project kortom, waaruit geen enkel coherent idee is voortgekomen. Ik was razend, ben het nog steeds, maar Kerstmis roept op tot oeroude christelijke waarden. Vandaar: doet u vooral wat u wilt, Wim Vandekeybus, de kunsten varen er misschien nog wel bij.
Waarom ik precies u citeer, Marlies? Peter Verhelst, pedant…dan moet u dringend zijn bundel ‘Nieuwe Sterrenbeelden’ eens gaan lezen (en ineens misschien zijn volledige oeuvre)!
Ultima Vez, het weze duidelijk.
Beste Kynicus,
Ik heb zowat het hele oeuvre van Verhelst gelezen.
Ik ben dan ook een “fan”.
Maar in zijn toneelvoorstellingen ben ik gewoon al regelmatig ontgoocheld geweest, dat is alles.
Voor de rest geen harde woorden :o).
Te veel
Indrukwekkend maar te veel, dat was ‘nieuwZwart’ van Ultima Vez/Wim Vandekeybus voor me.
Reageer hieropHet begon met naar de keel grijpend bloot: letterlijk en qua emotie. De mens herleid tot primitief wezen, blootgesteld aan de empathieloze nieuwsgierigheid van een blijkbaar intelligentere soort. De dansers bewogen zich snel en reptielachtig voort, maar ontsnappen konden ze niet. Ze bleven hulpeloze wezens die zich nu en dan als kippetjes onder een lamp samen moesten warmen, zo kwetsbaar. Een lagere vorm van leven onbekwaam tot sociaal gedrag. Gaandeweg kregen ze wat kleren, ze werden wat groter, de bewegingen werden meer aap dan reptiel. De geluiden waartoe ze in staat waren, hadden met communiceren niets te maken. En als ze pogingen deden tot contact met elkaar, was dat meer botsen dan matchen.
De jonge dansers van Ultima Vez hebben meer gegeven dan ik kon vatten. Alleen al van de virtuositeit van hun bewegingen heb ik heel veel gemist. Er was ook zoveel. Met die bewegingen maken andere regisseurs/choreografen 20 voorstellingen en ik zou dat geeneens erg vinden. Integendeel, heel wat bewegingen uit ‘nieuwZwart’ zou ik heel graag repetitief zien, trager en meer keren, tot ik ze echt kan vatten en ervan genieten.
De muziek van Mauro Pawlowski en de live performance ervan was een sterke prestatie. Heel gevarieerd, maar altijd knal erop. Ik ben benieuwd wat die muziek geïsoleerd van de dans zou geven. (Trouwens, draagt Pawlowski altijd van die hoge hakken?) Wat ik niet kon smaken was de tekst van Peter Verhelst en hoe die gebracht werd. Dat bekakte Engels hoorde er echt niet bij. Waarom niet gewoon Nederlands? En waarom die tekst voordragen? Waarom geen zang? Een sopraan bijvoorbeeld? Kylie Walters, de performer, had wat mij betreft die avond wat anders mogen doen.
Bewaar dit item (0)
Hertuits raspaard
Wim Vandekeybus is geboren en getogen in de Kempen. Tot daar de overeenkomsten tussen deze crème de la crème van de Vlaamse choreografen en ondergetekende.
Dansvoorstellingen zeggen mij niet veel. We hebben, zal ik zeggen, een ietwat stroeve relatie. Ik mis een verhaal. Ik mis coherentie. Ik lees altijd de brochure wel, maar vergeet na vijf minuten wat het concept ook alweer was. Het ligt dus aan mij, dat besef ik maar al te goed. Wat voor kunstjes die dansers laten zien, wil mijn rug niet naspelen. De pijn zindert al bij de gedachte alleen. De poging om al die bewegingen in een mooi geheel om te vormen zie ik ook als kunst. Heb genade – ik ben dus geen dansbarbaar.
Ben ik, met mijn één dansvoorstelling per 365 dagen, de juiste persoon om een oordeel te vellen over nieuwZwart? Ik denk het niet. Maar ik heb toch wel wat te zeggen.
Hoe heerlijk de decorverandering aan het begin geïntegreerd werd in het stuk.
Wat voor wonderbaarlijke acrobaten de dansers wel zijn.
Dat er tekst was – op een blaadje, met een verteller! Drie hoeraatjes voor coherentie.
Dat Mauro muziek maakte en dat er in mijn ogen dan al niet veel meer fout kan gaan.
Dat de muziekclimaxen in het stuk mij het meest ontroerenden.
Dat er shockeffecten waren, waardoor de zaal bijna uit zijn voegen barstte.
Dat ik de 90 minuten er net een paar trop vond.
Dat nieuwZwart mij af en toe een rilling bezorgde – van huivering én van plezier.
Reageer hieropEn dat, hey joe de Wim, krijgen niet veel mensen voor elkaar.
Bewaar dit item (0)
.
Prachtig, schitterend, adembenemend,... en nog veel meer van dat.
Ik vrees dat ik nu aan mezelf moet toegeven dat dit het mooiste stuk is die ik ooit zag. Van begin tot einde zat ik op het puntje van mijn stoel. Vol bewondering. Kijkend naar een prachtig schouwspel. Muziek die je rillingen bezorgt. Tekst die je in hogere sferen brengt. Dans die meevoert en je haast de tranen in je ogen brengt omdat het zo ongelooflijk, grandioos mooi is.
Ik kan werkelijk geen enkel minpunt aanhalen.
En ik vrees dat het moeilijk te overtreffen zal zijn.
Een stuk die je sprakeloos achterlaat…
Reageer hieropBewaar dit item (0)