- Alle reacties
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Gaas ! Het was gaas !
‘Het Lichaam’ werd een voorstelling die vragen nalaat. Goed gebracht, goede plot, sterke acteerprestaties en met een hoek af. Het begin was alleszins een schot in de roos. Een donkere zaal, een zwerver – althans, dit was wat ik mij voorstelde bij het personage – en het gehuil van die man die door merg en been ging. Hij kwam steeds dichter en dichter bij het pubiek, wat dan weer zorgde voor extra spanning en de vraag wat hij in godsnaam aan het doen was.
Reageer hieropDe lichten gingen aan, het gordijn ging open en één man en vier vrouwen betraden het ‘podium’. Vooral de oudere vrouw die het voortouw nam, kon mij aan het lachen brengen. Onbekende mensen die abnormale bewegingen maakten en die telkens opnieuw herhaalden, alsof ze bezeten of gedreven waren door iets wat hun verstand voorbijging. Heel amusant om zien, dat wel.
Een vrouw begon het verhaal. Hun verhaal, dat van zes mensen die elk in hun geïsoleerd leventje blijven ronddwalen, maar toch op één of andere manier met elkaar verbonden zijn. Na een tijdje begon de kleine puzzelstukjes het verhaal vorm te geven.
Deze zes mensen, waarvan de semi-zwerver eigenlijk op straat sliep, woonden in een flatgebouw. Ze hadden elk hun eigen verdieping, zo ook elk hun eigen verhaal, althans, hun eigen versie ervan. We hadden : het oude gestoorde vrouwtje die de eigenares vertolkte, de moeder met haar wel héél opstandige dochter, de man die plots héél dringend naar zijn werk moest en zijn vrouw of minnares (wat maakt het uit?) en onze uitzonderlijk magere zwerver (in tegenstelling wat zijn kleren deden uitschijnen).
Bewaar dit item (0)
Gas ! Het was het gaas ! (juiste versie!)
‘Het Lichaam’ werd een voorstelling die vragen naliet. Goed gebracht, goede plot, sterke acteerprestaties en met een hoek af. Het begin was alleszins een schot in de roos. Een donkere zaal, een zwerver – althans, dit was wat ik mij voorstelde bij het personage – en het gehuil van die man die door merg en been ging. Hij kwam steeds dichter en dichter bij het publiek, wat dan weer zorgde voor extra spanning en de vraag wat hij in godsnaam aan het doen was.
Reageer hieropDe lichten gingen aan, het gordijn ging open en een man en vier vrouwen betraden het ‘podium’. Vooral de oudere vrouw die het voortouw nam, kon mij direct aan het lachen brengen. Onbekende mensen die abnormale bewegingen maakten en die telkens opnieuw herhaalden, alsof ze bezeten of gedreven waren door iets wat hun verstand voorbijging. Heel amusant om zien, dat wel.
Een vrouw begon het verhaal. Hun verhaal, dat van zes mensen die elk in hun geïsoleerd leventje bleven ronddwalen, maar toch op één of andere manier met elkaar verbonden waren. Na een tijdje begonnen de puzzelstukjes het verhaal vorm te geven.
Deze zes mensen, waarvan de semi-zwerver eigenlijk op straat sliep, woonden in een flatgebouw. Ze hadden elk hun eigen verdieping, zo ook elk hun eigen verhaal, althans, hun eigen versie ervan. We hadden : het oude gestoorde vrouwtje die de eigenares vertolkte, de moeder met haar wel héél opstandige dochter, de man die plots héél dringend naar zijn werk moest en zijn vrouw of minnares (wat maakt het uit?) en onze uitzonderlijk magere zwerver (in tegenstelling tot wat zijn kleren deden uitschijnen).
Deze zes individuen hadden elk hun eigen problemen, hun eigen ergernissen en hun eigen manier om het leven te doorspartelen. Het publiek was getuige van hun herinneringen aan vroeger. Herinneringen die een stempel op hun hart hadden gedrukt, herinneringen die heel wat emoties naar boven brachten, herinneringen waarvan ze soms wilden dat ze geen herinneringen waren.
Dit zestal spartelde zich door het woeste heen. Alles ging goed, tot dat ene moment aanbrak waarop alles veranderde. Het gas ! Het was het gas ! Ja? Zeker? Ja, het was het gas ! Een ontploffing waar niemand zich op had voorbereid. Een klein ongelukje met grote gevolgen.
Deze betekenisvolle scène werd op een komische wijze ten tonele gebracht. De ‘zwerver’ als dirigent die zijn vijf lotgenoten luider en luider de ‘Het was het gas ! Het gaas ! Boem!’ liet aanheffen.
Was er iets veranderd? Ja. Deze mensen waren getekend voor en door het leven. Hoe hard ze nog probeerden er het beste van te maken, niets was wat het was geweest. Niets zou nog terugkeren naar voorheen. De klok stond stil en kon niet teruggedraaid worden.
Wat overbleef, waren lege gaten. Moesten die opgevuld worden? Of moesten ze leeg blijven? Wie zou het zeggen, als er niemand meer overbleef?
Uit het hart, charismatisch, overtuigend en voor interpretatie vatbaar. Een vertolking van datgene waar mensen soms bang voor zijn. Herinneringen oproepen, er (n)iets mee doen en al zuchtend je levenswandel voortzetten.
Bewaar dit item (0)
Bevreemdende karikaturen van het alledaagse
Michiel Devliegher rekent zichzelf tot de fans van Eric De Volder omwille van de dunne grens tussen tragiek en komedie. In ‘Het lichaam’ is die afbakening meer dan ooit vertroebelt, zeker aangezien Peter Vermeersch (briljant musicus en fijnzinnig humorist) tekent voor een (vals-)dramatische, doch luchtige score, die als een soort onzichtbaar personage door tal van scènes waart.
Net als bij ‘Les in hysterie’, een voorstelling die De Volder veel lof opleverde, intrigeert de unieke beeldtaal en de krankzinnige speelstijl. Banale situaties worden in een surreëel kader geplaatst, waarin ze plots een andere lading krijgen. Als denkoefening is een dergelijke omhaal interessant, maar het gegeven van waaruit De Volder vertrekt is te hol om nieuwe inzichten te koppelen aan het eigenzinnige gebruik van het medium.
Doorheen ‘Het lichaam’ stelt de vraag zich meer dan eens “waarover het nu eigenlijk allemaal gaat”. Het ontbreken van elke aanwijzing is magisch, doch irriteert tegelijk. De Volder creëert prachtige beelden en kan doorleefde emoties zonder woorden in een weergaloos tableau vivant gieten, maar mist de gave om een emotionele lijn in zijn voorstelling te steken. ‘Het lichaam’ is een intrigerend spel met het esthetisch oog en oor van de kijker…en met diens geduld.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
ergens waar je niet wil zijn
Het kan bijna niet anders of zakkenman (welbekend bij de inwoners van gent) vormde een inspiratie voor de openingssituatie van het stuk.
Van zodra de rest van het gezelschap het podium betrad, kreeg ik een gemengd gevoel van “ergens waar je niet wil zijn” (stripboek van brecht evens) en het feestje waar ik de avond daarvoor heen was geweest. Het stripboek verwijst naar de belichting en de sfeer zen , en de schmink en rare dansbewegingen deden denken aan het feestje. (Persoonlijke favoriet van de schmink is de dochter!! Zeer geslaagd) Bizar genoeg trad dus een gevoel van herkenning op, al begreep ik aanvankelijk de opzet van het verhaal niet. Maar beetje bij beetje vallen alle stukjes mooi in elkaar in een geweldige apotheose.
Bij momenten werd ik echter afgeleid van het toneel, maar ik verzette me daar niet tegen. Helemaal opzij op een stoeltje zat namelijk een vrouw die netjes alle woorden en klanken omzette in gebarentaal. (Het toeval wil dat ik net een paper aan het schrijven ben ivm cultuur voor mensen met een audiovisuele beperking.) Het was geweldig om te zien, een dikke pluim aan de tolk, het theatergezelschap en aan de vooruit om dergelijk initiatief te steunen!
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Het is nu een dag of vier geleden dat ik ging kijken, en ik merk dat er weinig echt blijven hangen is. Nochtans vond ik het toen sterk, heb goed gelachen, en herinner ik me dat ik teleurgesteld was dat het zo snel gedaan was. Ik herinner me stukken die raak waren omwille van hun tragiek en satirische benadering, en andere die heel de boel even stil leken te leggen en de vaart waarop de voorstelling dreef sinds de openingsscène, heel plots konden afremmen. Goede punten ook voor de muziek die ik, hoewel geen overtuigde flat earth society-fan, begeleidend sterk vond. Kortom: meer lof voor acteerwerk en visuele versterking dan voor inhoudelijke lijnen. Niettemin: mooi.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
ne welgemeende...
De waanzinnig geshminkte acteurs van TG Ceremonia geven je geen overvloed aan informatie. Dansen en kronkelen, elk op hun eigen karakteristieke manier, dat doen ze wel. Praten, dat doen ze ook af en toe. Hoe alledaags hun dialogen ook mogen zijn, op de ene of andere manier roept ‘fuck’ toch een heel scala aan andere woorden en betekenissen op. Ja, je moet er zelf wat moeite voor doen om tot een aanloop naar die bewuste oudejaarsavond te komen. Maar dankzij de sfeer die tot in de puntjes klopt (ik vermeld nog eens de geweldige muziek) en de doordringende acteerprestaties, wil je gewoon blijven invullen, ook tijdens je 3e pintje in het café.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
het rode vogeltje
Hoewel het nogal traag en amateuristisch op gang kwam, volgden toch enkele scènes die bleven hangen. De mooiste scène was die met het vogeltje dat door het verliefd koppeltje via hun mond werd doorgegeven & dit terwijl ze kronkelende bewegingen maakten. Hilarisch was het vuurwerk op oudejaarsavond dat de flatbewoners met allerlei stemklanken nabootsten.
Reageer hieropVergeleken met ‘Smoor’ van Ceremonia, vond ik ‘Het lichaam’ minder grappig maar al bij al nog geslaagd.
Bewaar dit item (0)
HET LICHAAM -CEREMONIA .....Niets nieuws onder de zon
Ik heb mij niet verveeld maar echt indrukwekkend kun je de voorstellingen van Ceremonia niet noemen
Reageer hieropOm een of andere reden zit deze groep altijd gemoffeld in een abonnement maar naar het waarom heb ik het raden
Zoals ik reeds vroeger aanhaalde denken veel toneelgroepen
dat ze iets zelf kunnen in elkaar breien maar op de veel
te korte termijn die ze daarvoor uitttrekken bereiken ze met moeite een embryonale tekst die ze dan maar op het podium smijten …...met als gevolg dat er heel wat ontevreden toeschouwers zijn die afhaken omdat er toch wel iets teveel
geprutst wordt op de scene en men de toneelbezoeker iets teveel voor de gek houdt .....
Voor mijn part doen de gezelschappen ermee wat ze willen
maar het ligt toch wel aan Vooruit anderen dan maar een kans
te geven
Bewaar dit item (0)
Zakkenman, een lul en de kurkentrekker
“Zakkenman!!! Het is Zakkenman!” wil ik uitschreeuwen bij het zien van het schrijnend wezende personage dat als eerste de scène betreed. Later bleek zakkenman eerder een kruising tussen Miss Piggy en Hagrid, maar dit geheel ter zijde, stiekem blijven we hem toch Zakkenman noemen. Na zijn verschijning volgt een tantrische dans van de andere personages, op de tonen van het meer dan eens herhaalde melodietje dat ik nog enkele dagen met me zal meedragen. Aldus worden de personages voorgesteld en blijkt het al snel moeilijk een favoriet te kiezen: de suïcidale minihuisbazin, de schreeuwende Angelina Jolie, iets lijkend op Frank Focketyn als Guido uit het Eiland (“JA JA JAAA!”), tante Sidonia met iets normaler haar en grotere borsten of het meisje dat altijd al een slangenmens wou zijn maar hier nooit in kon slagen en zich dan maar liet bezwangeren door André a.k.a. Zakkenman?
Reageer hieropIeder is gekweld geweest op zijn eigen manier en krijgt de kans dit op zijn eigen manier voor te stellen, maar elk personage speelt zijn rol zeer sterk mét een hoekje af, zoals het TG Ceremonia beliefd. Vrolijk maakt dit mij, aangezien ik deze prettig gestoorde performance beschouw als entertainment van de bovenste plank. Zij het nu de doordrenkte haat-passieverhouding van Lilly en Franky: Elke dag ging ge mij in de bloemetjes zetten. “Gij zijt mijn bloem” zei hij en hij gaf mij een glas water, de lul!, de gekke gestoordheid van Madamme van Lennep die zelfmoord wilt plegen met een kurkentrekker met de klok tegen, de dialoog van ergernis en ontzetting tussen Mandy en haar moeder: “Ik laat mij ni zwanger maken door den eerste den beste gelijk gij!” “Oh! Wie heeft u da verteld!?” of de eeuwige herinnering aan “De gaas!” (gevolgd door dreigend pianoakkoord en een gedirigeerd “ooooh”), dit is een verhaal om te onthouden.
De apotheose is dan ook geniaal wanneer alle gestorven personages een levend schilderij vormen: Sinterklaas, de duivel, Caesar, 2 engeltjes en een mysterieus niet thuis te brengen personage. Eén voor één betoveren deze personages ons met hun eigen gekke karakter, wat dit stuk zo sterk maakt. “Want André, waar zijt ge juist doodgevroren?”
Bewaar dit item (0)
Het leven is een ui, het liefst zo’n grote dikke
Men neme een ajuin, het liefst zo’n grote dikke. Doe hem aan stukjes. Dat kan op twee manieren. Of je pelt langzaam maar zeker de rokjes een voor een naar beneden, tot je op het hartje stoot. Of je hanteert een mes, en snijdt eerst horizontaal, daarna verticaal, de ajuin aan snippers. Bij beide processen bestaat er een groot risico op bléterij.
Maar uien brengen ook vrolijkheid. Haaruitval, verkoudheden, insectenbeten, winterhanden, oorpijn of vastzittende slijmen: ze kunnen allemaal genezen worden door De Ui, al dan niet gebakken of in sapvorm.
Zo is ook het leven. Wanneer het aan stukken wordt gereten, brengt het ellende en treurnis. Maar verdriet kan ook helend werken, als je er maar op de juiste manier mee omgaat en het op tijd en stond durft toedienen aan jezelf en aan elkaar.
TG Ceremonia bewijst met Het Lichaam dat het noodlot altijd op de loer ligt. Trippeltrappelend op de kermisachtige deuntjes, elk met hun eigen dansje en gezicht, banen de zes zielepieten van dienst zich een weg over het podium en doorheen de scènes. Tijd heeft geen vat op het geponeerde verhaal: de flashbacks en –forwards wisselen elkaar af alsof het niets is, met de vertraagde FF van de zwerver in de apotheose.
Veel accentjes zijn leuk, althans voor een keertje. Het woord is schaars, en meestal nogal boertig, iets wat de herkenbaarheid in de hand tracht te werken. De ‘Fuck’ klinkt helaas iets te gekunsteld, de vele ‘auws’, ‘oohs’ en ‘boemen’ durven bij veelvuldig gebruik irriteren. ‘Creatief met zelfmoord’ krijgt iets vertederends en de scèneovergangen zijn veelal bruusk en schooltoneelachtig.
Wat wel werkt: theatraal vogelen, de tweestrijd tussen muziek en dans en sommige tableau vivants. Door de bruuske manier van spelen confronteert Ceremonia haar publiek bovendien met de jeukende leegheid van het bestaan, en hoe drama en melancholie mensen botweg aan stukjes kunnen snipperen. Maar ook schoonheid brengt. In beide gevallen met bléterij tot gevolg. Mooi is het leven!
(Ajuinsnijtip: een natte handdoek om de schouders voorkomt veel onnodige tranen.)
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Het lichaam draagt de littekens
TG Ceremonia is een professioneel gezelschap maar wie dat niet wist, was er misschien aan beginnen twijfelen bij de openingsscène. Zwerver /Zakkenman huilt hartverscheurend. Maar de echte tranen en geloofwaardigheid ontbreken.
Het keert echter en de dansscène op de prachtige muziek van Peter Vermeersch zet de corrigerende toon.
Wat volgt is een opeenvolging van losse flarden, half uitgewerkte verhalen en momentopnames. Dit fragmentarische is echter niet storend.
Alles wordt netjes bij elkaar gehouden door de globale sfeer: een beetje carnavalesk, een beetje gek en toch alledaags.
Alledaagsheid is iets wat Ceremonia in elk stuk lijkt na te streven en slaagt daar in dit stuk vrij goed in.
Wie in het echte leven kwaad is, scandeert ook geen shakespearecitaten, dus waarom zou dat op de planken wel moeten? “Gij onnozelaar” is soms gewoon perfect.
De eindscène was enorm bij de haren getrokken en deed het hele stuk wat teveel eindigen in een slapstickmoment, maar wanneer men dat vergeet, herinnert men zich waarschijnlijk een aangenaam stuk, dat vlot wegkijkt en dat enkele mooie scènes bevat, zoals de reeds genoemde “vogel-scène” (punch not intended :o)).
Het lichaam draagt de littekens van ons leven, van onze tegenslagen en ontgoochelingen. Kopzorgen kunnen keren in een protesterend lijf, hoe oud of jong, hoe rijk of arm we ook zijn; een zwaar thema dat door Ceremonia op een lichte doch geslaagde manier werd verbeeld.
Reageer hieropGeen hoogtepunt maar een stap in de goede richting na het ontgoochelende “tolken”.
Bewaar dit item (0)
Marlies, je bekijkt het zoals JIJ wil ,
maar de voorstellingen van Ceremonia zijn al jaren dezelfde vertoningen .....
Nooit iets nieuws onder de zon,
altijd voorspelbaar …..
en veel inhoud is er niet ......
dit gezelschap wordt duidelijk ondersteunt
maar maakt het op termijn niet waar in dit land http://
.
Het is nu al even geleden dat ik ‘het lichaam’ zag en om eerlijk te zijn was ik een beetje teleurgesteld.
Reageer hieropDe overacting en de schmink hoefden er voor mij niet bij te zijn. Het stuk bleef ook niet echt lang hangen en ik moest eigelijk nog het meeste lachen met een zeer luid lachende man in het publiek – die duidelijk van elk moment genoot – dan met de mopjes die tijdens het toneel werden gemaakt.
Waar ik wel zeer onder de indruk van was, was de muziek. Deze hielp voor mij om me in te leven in de sfeer.
Het stuk was voor mij gewoon leuk maar niet meer dan dat.
Bewaar dit item (0)