- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (7)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
wij hebben 2 kaarten voor de voorstelling onder de vulkaan op donderdag 12 november.
Reageer hieropWij kunnen helaas door werk hier niet meer heen.
Wie wil onze kaarten overnemen
Bewaar dit item (0)
jaaa ik zoek nog 2 tickets!
Ik heb je een mailtje gestuurd!
2 kaarten over voor de voorstelling onder de vulkaan op donderdag`12 november in de vooruit te Gent
Reageer hieropVoor info: carlitos@zeelandnet.nl
Bewaar dit item (0)
't Is de schuld van de drank, meneer.
Ik ben naar Mexico gekomen
Het land van liefde en van zon
‘t Was in de schaduw van de bomen
Dat net als in dromen
Het sprookje begon
En zo begint ook het sprookje dat Onder de vulkaan heet. Een driftig sprookje, dat wel, maar ’t valt behoorlijk te pruimen.
Er hangt onheil in de lucht als Bert Luppes het publiek toespreekt vanop een lege bühne, de bundel licht die uit zijn voeten ontspruit is de voorbode van het technologische spel met licht, beeld en klank dat komen zal. Josse De Pauw bijt de spits af, zijn geprojecteerde hoofd declameert met doorrookte stem de bewuste brief van de Britse consul (hijzelf). De Tovenaar van Oz is niet veraf: hoe angstaanjagend zijn door vlammen omringde verschijning aanvankelijk ook lijken mag, zo’n krachteloos verschrompeld mannetje is-ie in wezen. Maar aan fierheid geen gebrek. De Pauw mijdt ‘de persiflage van de dronkenlap’ door er een krachtige interpretatie van te maken. Geoffrey Firmin zwalpt statig en met scherts, waardoor hij charmeert in plaats van mogelijke meelij te wekken. Die eer gaat naar Yvonne, zijn vrouw. De weinige woorden die ze lost, duiden op hoop die al lang vervlogen zou horen te zijn. Drank is den duvel en liefde laat de wereld draaien, maar wie biedt uiteindelijk meer?
In het tranendal van de deliria is Firmin koning. Alle andere personages dartelen rond hem, in de hoop hem, maar ook zichzelf te redden. ’t Is een gewroet van jewelste. De Pauw spant de kroon. Luppes staat voor 7, maar brengt ze grandioos subtiel samen in Laruelle. Damen (schoon toppeke!) lijkt bang van haar eigen woorden, en prevelt erop los (waar zagen we dat nog?). En Van Eeghem, tja… Die baant zich een weg tussen beek, bos en tekst, beroert Damen en passant, maar daar blijft het ook bij. Tussen het gepalaver door krijgen we via het decor een glimp van Mexico te zien. Het werkt. We proeven de coctails, ruiken het groen, vallen mee op de kasseien. Wanneer de beelden op zijn en de klank zwijgt, zorgt de naakte scène voor een wrange nasmaak. Dat vraagt om stevige slok tequila, por favor!
Een paradijs op aard
Reageer hieropJa dat ben jij
Mexico, Mexico (olé)
Bewaar dit item (0)
Wachten op een uitbarsting
Meneer Cassiers wil wel heel erg veel: veel tekst, veel beeld, veel drank, veel drama, veel politiek en veel tequila. Misschien wel iets teveel.
Terwijl ik me probeerde te concentreren op de poëtische tekst, word ik dronken gevoerd met beelden. Het decor is werkelijk een compliment waard werd daarbij erg ingenieus gebruikt: als omgeving, sfeerbeeld, gemoedstoestand en soms zelfs filmisch zoals het moment dat Geoffry en Dr. Vigil een kerk binnengaan. Het is allemaal even prachtig, maar de tekst verdampte in de beeldenbrij nog voor ik hem kon horen. De tekst an sich is in het boek al voldoende gebleven en begint nu in dit theater een beetje op een kerstboom met knipperlichtjes te lijken. Soms wil ik mijn ogen toe doen om de tekst, die vol prachtige metaforen zit, goed te kunnen beluisteren, maar ik merk dat mijn gedachten keer op keer afdwalen. Dat de tekst amper dialoog bevat, erg gefragmenteerd is en veelal van beschouwend allooi, maakt het extra lastig om bij de les te blijven.
Wel was ik helemaal mee met de trotse zwalpende consul die meer weg had van een poèt maudit dan van een zatlap. Hij had met een ander soort vuurwerk uit het leven moeten stappen. Ik zat tijdens de talrijke potentiële eindes maar te wachten op de (overigens uitgebleven) uitbarsting…
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Knap, maar...
Ik vond het knap, hoe de beelden gebruikt werden, bijzonder knap. Maar ook ik had last om mijn aandacht bij de telst te houden. Een half uur korter, gebalder, en wat mij betreft gewoon de rol van Damen schrappen want naar mijn gevoel had die geen meerwaarde.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Ze zeggen dat de wereld ronddraait - ik wacht hier tot m'n huis voorbij komt
Een dronkenlap op café is niet de perfecte gesprekspartner, maar wanneer hij Josse de Pauw heet, komt daar misschien verandering in.
Zeker wanneer hij innemend, bedwelmend en charismatisch was zoals afgelopen zaterdagavond.
Hij is een dronkeman waarbij de wijsheid niet in de kan is verdwenen. Een man die nog liefde heeft maar niet altijd goed weet hoe die te geven. Wie mij lief heeft, volgt mij, zo denkt hij. Maar helemaal vertrouwen doet hij er niet op.
Zijn geliefde geeft hem dan ook meer dan hij verdient.
Het verrast hem maar laat hem soms ook te onverschillig.
Hij beseft teveel dat hij er geen recht op heeft.
En wanneer de drank is in de man, dan wordt alles al eens te bruut verwoord.
Het zijn uitmuntende acteerprestaties, gebracht tegen een ingenieus decor.
Immense beeldschermen worden kerk, landweg of vuur.
Dat daar niemand ooit vroeger is opgekomen.
Of kon niemand het tot nog toe betalen?
Nu goed, wie te ver van het podium zat, die had het anderzijds ook hard te verduren.
Zoals ondergetekende.
De beeldschermen brachten ook in de war, toonden meer dan duidelijk te onderscheiden was.
Een verwarring die alvast niet zou opgehelderd worden door de tekst.
Daar was die te geconstrueerd en te versierd voor.
Maar hij was bovenal erg mooi.
Hij loste niet alle raadsels op, maar ach, wie durft daar tegenwoordig nog op hopen.
De gedrukte versie brengt misschien nog wat soelaas, maar ook wanneer dit niet zo is, zal het een goed bestede 6 euro zijn.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Eén helaasheid, vele mooie dingen.
Guy Cassiers lijkt steevast garant te staan voor oerdegelijk teksttheater. Ook in ‘Onder de vulkaan’ laat dé Toneelhuisman zich weer van zijn beste kant zien. Boekadaptaties zijn niet simpel, zeker niet wanneer ze omgezet worden naar het theater. En zeker niet wanneer ze gebaseerd zijn op “Under the Volcano” van Malcolm Lowry.
Toch heeft ‘Onder de vulkaan’ weer alles in huis waar de stukken van Cassiers garant voor staan: een samensmelting van fijne acteerprestaties, intrigerende teksten en heerlijk filmische beelden waarbij de toeschouwer kan wegdromen. Ditmaal maakt Cassiers gebruik van vooraf opgenomen beeldmateriaal in het verre Mexico. De beelden doen dienst als rekwisieten (de scènes met de glazen!), sfeerbeeld of achtergrond. Jammer is wel dat de aandacht op de tekst soms verslapt doordat de op de achtergrond geprojecteerde beelden zo mooi en levendig zijn.
Josse De Pauw geeft een sublieme vertolking als de altijd dronken consul: een tragische figuur, humoristisch door zijn hulpeloosheid. Een prevelende Katelijne Damen zagen we al eerder, maar de tristesse die ze vaak toont op het toneel past bij het personage Yvonne.
Monologen lijken soms wel te blijven duren, waardoor het publiek ongemakkelijk begint rond te schuiven op zijn stoel. Klapperende deuren van toeschouwers die naar het toilet moeten dragen niet bij tot de volle concentratie. Er zit een helaasheid in elk ding en in ‘Onder de vulkaan’ klinkt deze zo.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Grensverleggende dramaturgie of pretentieuze saaiheid?
Voor Guy Cassiers’ bewerking van Malcolm Lowry’s magnum opus ‘Onder de vulkaan’ werd kosten noch moeite gespaard. In een hemels decor en met een cast vol klinkende namen wekt Cassiers een vergeten klassieker terug tot leven. Helaas verdrinkt de tekst in de overdadige regie en blijken de acteurs niet in staat om het verhaal te doen leven. Een gebrek aan samenhang en 10 noodlottige eindes verder smaakt ‘Onder de vulkaan’ vooral naar een gemiste kans. Eenmaal tekst niet meer ontroert en vorm primeert op inhoud, waar ligt dan nog de waarde van theater?
Reageer hieropBewaar dit item (0)
mooie balans tussen details, invalshoek en eigen mening.