- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (5)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Dans Les Arbres - magische muziek
In 2008 bracht ECM (het notoire label dat wereldberoemd werd door de release van Keith Jarrets Köln Concierto) Dans Les Arbres uit. Een opmerkelijke cd die hoog schoorde bij muziekjournalisten. Een heel bijzondere plaat, vooral door de intense manier waarop de 4 muzikanten samenspelen – 3 Noren ( Christian Wallumrod-piano; Ingar Zach-percussie; Ivar Grydeland –gitaar, banjo)en 1 Fransman (Xavier Charles- clarinet). De muziek is onmiskenbaar noorders. Je hoort de weidsheid en ruwheid van de Scandinavische landschappen. De geprepareerde piano van Christian Wallumrod –in eigen land een fel bewierookte muzikant, klinkt nu eens als een gamelan dan weer fragiel melodisch. Sferische bijwijlen contemplatieve muziek.
The Wire magazine over Dans Les Arbres (vrij vertaald)
‘een eerste luisterbeurt doet besluiten dat deze cd thuishoort in de categorie ‘unclassified’. Na een tweede keer luisteren wordt het overduidelijk dat dit een uitzonderlijk en indringend meesterwerk is. Twee elementen zijn bepalend voor de stijl – de akoestische klanktapijten die klinken alsof het elektronische muziek is, en de affiniteiten die het werk heeft met de hedendaags gecomponeerde muziek.
Er komt geen einde aan het genot bij het beluisteren van deze magische plaat. De muziek klinkt heel intuïtief en de muzikanten hebben blijkbaar de gave om een goeie verhouding te vinden tussen klank en structuur. Dans les arbes moet een van de beste ECM releases zijn wat improvisatiemuziek betreft – en waarschijnlijk –één van de beste release van de laatste jaren tout court.’
Het concert gaat door op de scene van de theaterzaal – we doen er alles aan om de muziek ook scenisch te laten klinken en ervoor te zorgen dat je je helemaal kan onderdompelen in de klankenwereld van Dans Les Arbres.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Wat hoor je als je je raam opendoet? Of je zwemt in een zwembad crawl: hoofd onder, hoofd boven. Wat dacht je van je buren die hun nieuwe vaatwasmachine uittesten? Geluiden stonden hier duidelijk centraal. Geen maat, geen slag of stoot, niets van dat. Muzikanten die niet naar elkaar kijken kwam vreemd op me over, niet natuurlijk op een concert, “maar waarom niet?” dachten de mannen van dans les arbres. Het was een lust voor het oog en oor. Enerzijds stonden ze als uitvinders op het podium met als vraag: hier heb je een instrument, probeer alle mogelijke geluiden er uit te krijgen die je je maar kunt bedenken. Op zijn beurt vond het oor het dan leuk om de subtiliteit van deze uitvindingen te ervaren.
Reageer hieropDe prepared piano was wel degelijk en goed geprepareerd. De toetsenist wist (denk ik) perfect waar hij moest toetsen om de klank die hij wou hebben uiteindelijk ook te horen. De klarinet kon vooral goed blazen, en daarmee bedoel ik dat circulatie en de anomalie van zijn klankgebruik uitstekend waren. Klanken die je dus normaal niet verwacht toch te horen. Zijn van-onder-naar-boven-bewegingen waren kortom fijn. De slagwerker, zoals altijd, sloeg, maakte gebruik van de strijkstok en gebruikte zijn bassdrumvel vaak als tafel om klankkleuren te creëren. De gitarist/banjoïst gebruikte ook de strijkstok en zijn vingers. Ook vorken en stokken kwamen bij hem aan te pas. Nu kan ik al die zaken wel opsommen, maar daarbij weet je nog niet wat daarvan terechtkomt, of beter gezegd, welk gevoel je zoiets geeft. Soms veel, soms weinig. De stukken waar de bassdrum monotoon tewerk ging vond ik enorm leuk. Soms had ik ook momenten dat ik de muziek vergat, en dat is een teken dat het goed zit. Dus al bij al vond ik het zeker de moeite dat ik het gezien heb. Het geeft je ook ideeën van hoe muziek nog kan zijn, want dat is het zeker, dans les arbres is op verschillende vlakken grensverleggend!
Bewaar dit item (0)
Facebook en dans les arbres
http://www.facebook.com/group.php?gid=326135330986
na het optreden van gisteren begon ik op facebook deze fanpagina, deze mannen verdienen een beetje mainstream aandacht.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Sounds & sounds & sounds & ...
Wonderlijke klanken. Met die twee woorden zou je ongeveer de muziek van Dans Les Arbres kunnen samenvatten. De plaat maakte blijkbaar heel wat mensen lyrisch, en ongetwijfeld zal het concert voor die mensen dan ook een grote voldoening geweest zijn. Niet alleen hoor je dan immers de klanken, maar je ziet ook hoe ze gecreëerd worden.
Niet dat het echt noodzakelijk is om echt te kijken bij dit soort muziek. Je ogen sluiten en de bevreemdende klankenwereld over je heen laten stromen kan evengoed. Toch gaf het wel een meerwaarde om te kijken bij Dans Les Arbres want er gebeurde heel wat op de scène (waar we als publiek ook mochten zitten, erg leuk om de theaterzaal eens van de andere kant te zien). De gitarist bewerkte zijn gitaar en banjo met strijkstok, xylofoonstokjes en allerlei huis-, tuin- en keukengerei. De percussionist had een halve vrachtwagen aan percussie mee, waarmee hij bijzonder subtiel ritmische toevoegingen deed. Scherpe belletjes die met strijkstok werden bewerkt, de diepe grote trom die nu en dan een lage puls gaf aan de muziek, de woodblocks die soms zelfs een zekere vorm van ritme gaven, en de cymbaal waar zelfs door geblazen werd. De klarinettist deed het enkel met zijn adem en zijn klarinet, maar moest niet onderdoen voor de andere muzikanten qua klankrijkdom. Hij blies, hij zoog, hij spuugde bijna, en hij liet zijn klarinet het luchtruim verkennen als was het een slinger. Wat de pianist in zijn vleugel had gestopt weten we niet, maar hij bracht er wel prachtige klanken uit voort. Net als de pomporgeltjes die een zachte dreun voort brachten.
Klanken, klanken en nog eens klanken dus. Daar draaide het om, maar misschien vond ik dat toch net wat te weinig. Het boeide me de hele tijd, maar toch bleef ik nog een beetje op mijn honger zitten. Misschien had ik graag iets meer houvast gehad, iets meer melodie of ritme misschien. Misschien had ik iets meer in die richting verwacht na het fantastische concert van Huntsville enkele maanden geleden (dat twee leden met Dans Les Arbres deelt). Desalniettemin was dit een uitstekend concert, waarbij de avant-garde liefhebber zich bijzonder goed thuisvoelde.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Een unieke sound heeft ‘Dans Les Arbres’ zeker. Onvoorbereid naar één van hun concerten gaan, is echter niet aan te raden. Hun muziek is één groot klankexperiment, waarin alle ruimte wordt gelaten aan de individuele muzikanten. Het instrumentarium is bijzonder uitgebreid en de manier waarop de muzikanten in “het alledaagse” ook muziek aantreffen, is een ontroerend gegeven. Ik miste helaas houvast, zowel melodisch als structureel. Het concert kabbelde verder, maar nergens dwarrelden ontroerende melodieën binnen of viel er intens samenspel te horen. Muziek kortom die absoluut niet aan mij besteedt is. En als de vergelijking met ‘Huntsville’ dan toch gemaakt moet: geef mij maar de trance en de verpletterende opbouw van het Noorse trio.
Alle lof echter voor de omkadering van de Vooruit: het glaasje wodka bij binnenkomst, de bijzonder aangename setting op de scène van de theaterzaal en de sobere aankleding werken zeker en vast sfeerverhogend. Alleen, zonder te willen banaliseren: de verwarming had juist enkele graden hoger mogen staan.
Toch een klein beetje ontgoocheld
Ik had dit concert uitgepikt omwille van de lovende recensies over de ECM plaat die op deze website werden geplaatst. Ik had de plaat op voorhand niet gehoord en heb hem na afloop ook niet gekocht omdat ik het concert niet goed genoeg vond. Het kan dus zijn dat de plaat veel beter is dan het concert en dat had ik graag vernomen van mensen die beide hebben beluisterd.
Wat ik vooral heb gemist tijdens het concert was spankracht. De korte toegift sprak me meer aan dat het lang uitgesponnen stuk voordien. Weliswaar zaten daar enkele magische momenten in en eerder daar dan in het slot, doch helaas was er ook teveel ijle sfeerschepperij en losse probeersels.
Dat dit klankexperiment niet over de melodie of het ritme gaat, kon ik best pruimen. Overigens denk ik niet dat je je hierop moet voorbereiden, zoals kynicus hier boven schrijft; gewoon ondergaan, je laten meevoeren en verrassen vind ik. Jammer genoeg was er te weinig structuur en daardoor had het niet altijd veel zeggingskracht.
Over het algemeen vond ik de klarinet ronduit schitterend. Technisch erg gaaf en steeds boeiend. De geprepareerde piano bleef bescheiden en heb ik vooral als functionele begeleiding ervaren. Van een slagwerker kun je eigenlijk niet spreken, aangezien er meer gestreken, geblazen enz. werd dan geslagen. Bijwijlen echt leuk, meestal boeiend, soms ook banaal. Slag- en strijkwerk kwam er vooral ook van gitaar en banjo en dat vond ik meteen ook de zwakste schakel. Niet zo sterk solo, pas echt geslaagd indien symbiose wordt bereikt met de zgn. drummer en dat gebeurde veel te weinig.
Toch blij dat ik hirvoor de kou heb getrotseerd. Omwille van het leuke onthaal en de setting. Omdat ik die rare klanken kon zien gemaakt worden. Wegens die enkele echt magische momenten waarop je niet meer wil zien en niet meer weet dat je luistert.
Reageer hieropBewaar dit item (0)