- Alle reacties
- Reacties geschreven nà de activiteit (4)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je:
- (inter)actief deelnemen aan het gebeuren op onze site
- een persoonlijke kalender bijhouden van je favoriete activiteiten
- foto’s opladen en vrienden toevoegen
- Favoriete foto’s, video’s, muziek, teksten of reacties bijhouden
- andere reacties beoordelen
Kwadratuur over Myra Melford-Trio M
Er bij staan en er naar kijken, dat is de rol van de luisteraar van ’Big Picture’. Het sprekend gemak waarmee Myra Melford, Mark Dresser en Matt Wilson op dit album van de ene situatie in de andere duikelen is haast spreekwoordelijk te noemen. De composities op ‘Big Picture’ knipogen naar zuiderse weemoed, latin, blues en gospel zonder echt in deze stijlen “vast” te zitten, maar toch is het de overvloedig uitgespeelde improvisatie die het trio in heel extreme, maar naadloos op elkaar aansluitende gedaanten laat horen. De drie woekeren met hun muzikale bagage, waarbij de luisteraar speelbal wordt van het zich duidelijk amuserende trio. Die luisteraar wordt heen en weer geschoven tussen energiek naar zweverig, zangerig en abstract, harmonisch loepzuiver en wrang dissonant.
Knarsend dissonant wordt het echter nooit. Het Trio M vermijdt bruuskeren:souplesse en beheersing zijn hier de codewoorden. De grote gevaren en revoluties spelen zich eerder onderhuids af: wegvallende metra, tempowisselingen, de asymmetrische maatsoort van de balladblues ‘Modern Pine’ of spelen in vrij verband waarbij de luisteraar tussen de drie in hangt en zelf maar moet uitmaken wie nu de lead speelt. Aan een afgebakende rolverdeling hebben de drie immers het lak. Myra Melford is geregeld zuiver melodisch te horen, waardoor ze harmonische vrijheid en ruimte laat voor de bas. Zo blijft de muziek transparant en kan Wilson zich concentreren op de fijnere ritmiek. De onderlinge verwevenheid valt op in ‘Secrets to Tell You’ waar de muziek zich vrij beweegt in de auditieve ruimte. De brede, zangerige Dresser, de dwarrelende Melford en de fraai ritselende Wilson zijn hier drie facetten van één en dezelfde muzikale persoonlijkheid.
Hoe vlot de veranderingen gaan, is te horen in ‘For Bradford’ waar Melford in een trek door van zuivere melodieën via dissonante akkoorden doorschuift naar hoog wriemelende lijnen. Het collectieve spel komt verbluffend tot uiting in ‘Naive Art’, waar een vrij zwevend thema plots openbreekt in gospelakkoorden die geleidelijk aan desintegreren tot een abstracter geluid. Op het einde schudden de drie nog even een versnelling uit hun mouw, alsof ze plots ontdekten dat ze nog een minuutje over hadden: het gemak waarmee het allemaal gebeurt, moet stuitend zijn voor collega’s.
Nog erger wordt het voor de concurrentie in de meer dan 13 minuten durende titeltrack waar alle registers opengegooid worden. Melfords melodieën ratelen hypernerveus alsof ze door iets onzichtbaar wordt opgejaagd, de piepende bas van Dresser manoeuvreert de muziek in het rustiger, feeërieker vaarwater, waarna het trio terecht komt in een trager deel waarvan het metrum niet uitgesproken wordt, maar latent aanwezig is. De volgende halte is een polyfone passage tussen bas en piano die klinkt als een geïmproviseerde basso-continuobegeleiding uit de barok, waarbij de cimbalen van Wilson refereren aan de Chinese opera.
De enige tegenvaller in dit prachtalbum is het afsluitende ‘FreeKonomics’, een compositie die integraal draait op een roterende melodie, die in verschillende ritmische gedaanten te horen is. Coherent is het wel, maar de vanzelfsprekendheid en vrijheid in het samenspel komen hier minder uit de verf en net dat is een terrein waarop het Trio M moeilijk te kloppen is.
Reageer hieropKoen Van Meel
Bewaar dit item (0)
Het noorden kwijt
“This is not MY trio” zegt Myra Melford over ‘Trio M’ en dat is nu ook precies het problematische aan de band. Hun enige album (‘Big Picture’ ) is een sympathieke aaneenschakeling van stijlen en invloeden, die elkaar voortdurend afwisselen en de luisteraar zo bij de les houden. Een enigszins academisch werk wel, omdat die grote verscheidenheid nogal artificieel aanvoelt.
Twee jaar na datum wordt het trio geacht gegroeid te zijn in het repertoire en het gemaniëreerde gevoel van de cd te kunnen overstijgen, maar niets is minder waar. Nog steeds ontbreekt elke vorm van coherentie achter de bruuske wijzigingen in stijl, een gevoel dat nog versterkt wordt door overbodige “free jazz”-improvisaties die al helemaal nergens over gaan.
Bovendien heeft ‘Trio M’ de vervelende eigenschap van de set nooit stil te leggen, wat een prangend gebrek aan rustpunten met zich mee brengt. Melford, Dresser en vooral Wilson (bijzonder irritant, drummers die niet van ophouden weten, zelfs niet als een ander aan het soleren is) willen de spanning continu hoog houden, maar door hun overdaad aan ideeën verslapt de aandacht onvermijdelijk. De groten uit het verleden wisten reeds dat een lange set tenminste harmonisch of idiomatisch houvast moet bieden, wat niet gezegd kan worden van wat ‘Trio M’ afgelopen woensdag presenteerde.
Spijtig is ook dat veel ideeën aangeraakt, maar niet ontwikkeld worden. De improvisaties zitten boordevol interessante wendingen, maar juist doordat deze telkens voor een ander idee worden ingeruild, ontstaat een gebrek aan continuïteit. De improvisaties worden fragmentarisch, onnavolgbaar en uiteindelijk zelfs vervelend.
Reageer hieropAlleen Myra Melford horen we af en toe eenduidig uit de hoek komen. Een swingende improvisatie met die goede oude bluestoonladder bijvoorbeeld…zo eenvoudig mag jazz zijn.
De vraag rijst dan waarom Melford, als meest begaafde artieste van het trio, niet het voortouw neemt en een duidelijke route uitstippelt voor de muzikanten? Of tenminste een band samenstelt waarin de musici allemaal dezelfde kant op kijken, waarin men één en hetzelfde verhaal wil vertellen…?
De “hak-op-de-tak”-jazz van ‘Big Picture’ is immers best charmant en spannend voor even, maar na een tijdje werkt alle ballast op de zenuwen. En betalen om met een portie frustraties het concert te verlaten…dat willen we het onszelf toch niet aandoen?
Bewaar dit item (0)
het Noorden is ook altijd maar het Noorden
Dank voor je reactie. Fijn dat je de moeite neemt om je over dit concert uit te spreken.
Jammer dat je je gading niet vond in Trio M. Ik kan niet discussiëren over smaken, maar Myra en samen met haar Mark Dresser en Matt Wilson zijn muzikanten die elkaar graag het vuur aan de schenen leggen (zonder echt het Noorden te verliezen – als je dat aan hen zou laten). Daarom is deze muziek ook zo boeiend (en jazz en impro in hun geheel). Je kan makkelijk plotse wendingen maken en muzikanten uit hun evenwicht brengen. Aan hen het metier om met die omstandigheid iets te doen. De muzikanten die afgelopen woensdag op het podium stonden wisten daar aardig weg mee. De guitigheid en het plezier waarmee gemusiceerd werd, werkte wat mij betreft eerder aanstekelijk dan frustrerend.
Toen ik tijdens de pauze in de loge was, waren ze enthusiast over de manier waarop ze nummers tijdens de set anders dan voorheen hadden aangepakt en wisten ze dat ze soms flirtten met het evenwicht binnen het trio. Maar nogmaals – dat maakt deze muziek zo mooi en spannend. Melford is altijd al iemand geweest die gezocht heeft naar grillige paden – nieuwe samenwerkingen, steeds andere muzikanten op het podium (en niet de minste). om die reden heeft ze met Vooruit al een traject van bijna 20 jaar afgelegd. Niet alle concerten waren even grandioos – maar er was altijd iets dat bleef kleven en je nieuwgierig maakte naar haar volgende stap.
En die drummer – Matt Wilson – is voor mij een fenomeen. T is misschien een gek – maar dan een bijzonder muzikale en inventieve gek. Het soort ‘gestoordheid’ waarmee hij de drums hanteert mag voor mij wel meer op een podium.
Reageer hieropBewaar dit item (0)
Ik ga volledig akkoord met wimw . Ik vond het een prachtconcert. Free jazz en improvisaties zijn m.i. iets om vooral live te beluisteren en niet thuis in de zetel op plaat of CD. De drie zijn ongelooflijk goeie muzikanten waar de creativiteit vanaf druipt. Zeker de drummer die zowel technisch als qua ideeën heel sterk is. Ontroerend mooie passages bij momenten. Ongelooflijk hoe ze nog van een versleten bluesschema iets boeiends kunnen maken. Ik heb er van genoten, en ik was zeker niet de enige.
paar foto's van een boeiend concert
Reageer hieropBewaar dit item (0)